यस धर्तीमा पिता गुमाउने न म पहिलो हुँ, न अन्तिम। तर आफ्नो बुवा गुमाउँदाको अनुभव असाध्यै पीडादायक हुँदो रहेछ। बुवा गजब कथाकार हुनुहुन्थ्यो। मलाई बाल्यकालमा हरेक बिहान नयाँ नयाँ कथा सुनाउनुहुन्थ्यो। ती कथाका हिरो प्रायः बुवा नै हुनुहुन्थ्यो। एकदिनको कथा थियो, बुवा आफ्नो मावल जाँदा बाघले आक्रमण गरेछ। बुवासँग साथमा कोसेली लागेको एक झोला कागती थियो। बाघले खान आउँदा बुवाले त्यो कागतीको पोको बाघको मुखमा हालिदिनुभयो। बाघको दाँत कुडियो, अनि नखाई गयो। बिहानै आधा किलो लप्सी खाने मलाई संसारको सबैभन्दा ठूलो समस्यै दाँत कुडिनु हो जस्तो लाग्थ्यो। बाघको दाँत कुडाएर बाँचेका मेरा बुवा, संसारकै सबैभन्दा बुद्धिमान् र बहादुर लाग्थे। अलिक समयपछि यो कथा झुट थियो भनेर थाहा पाउँदा पनि मेरो बा बहादुर र बुद्धिमान् हुन् भन्ने चाहिँ मस्तिष्कमा स्थापित थियो। बुवाको प्रजातन्त्रप्रतिको समर्पण गजबको थियो। पञ्चायतकालीन सङ्घर्षका पनि कैयन् कथा छन्। प्रजातन्त्र सेनानी हुनुमा गर्व थियो। पाँचथरमा बुवाको पहिचान खास थियो। ६२/६३ को आन्दोलनमा लगभग ५० फिट अग्लो झन्डा लिएर हरेक दिन सहभागी हुनुहुन्थ्यो। पदभन्दा सिद्धान्त भनेर मलाई सधैँ सम्झाउनुहुन्थ्यो। २०८१ भदौ २४ को दिन धेरै शुभचिन्तकले पार्टी छोड्न दबाब दिँदा बुवाले भन्नुभयो कि तेरो गल्ती होइन, पार्टी सिद्धान्तले नै छान्ने हो, नेताहरूले गरेको गल्तीको भारी कार्यकर्ताले बोक्नु पर्दैन, घर जलेछ नै भने पनि मेरो जिम्मा। राजनीतिक पदप्राप्तिको हिसाबले बुवा माथि नपुगे पनि, बुवाको त्याग र योगदानको चर्चा जहाँकहीँ सुनिन्थ्यो। सायद यस्तै अटुट अडानले होलान्। बुवा दृढ, जिद्दी र हक्की स्वभावको हुनुहुन्थ्यो। समाजप्रति समर्पण थियो। पाँचथरको विकट गाउँ च्याङ्थापुलाई देशकै नमुना गाउँ बनाउँछु भनेर लाग्नुभयो। द्वन्द्वले विस्थापित नभएको भए बनाउनु पनि हुन्थ्यो होला। गाडी छोडेर ८ घण्टा हिँड्नुपर्ने गाउँमा सिक्किमबाट शिक्षक ल्याएर विद्यालय, राइस मिल, माछापोखरी, पहाडी कागज उद्योग लगायत खोल्नुभएको थियो। सन् २०१६ देखि बुवालाई क्यान्सरले समात्यो। नाकको क्यान्सर ठीक हुन नपाउँदै जिब्रोमा नयाँ क्यान्सर आयो। पीडादायक उपचारपश्चात् २०२१ मा डाक्टरले रेडियोथेरापी नगर्ने हो भने मुस्किलले ३ महिना भनेर दिल्लीबाट बिदा दियो। बुवा भने आफ्नै जिद्दीले अरू ५ वर्ष बाँच्नुभयो। बुवाका अन्तिम दिनहरूमा म महाधिवेशन लड्दै थिएँ। बुवा कुनै समय नेपाली कांग्रेस केन्द्रीय सदस्यमा पराजित हुनुभएको थियो। बुवा र मेरो अन्तिम संवाद थियो, “बाबा मैले केन्द्रीय सदस्यको चुनाव जितेँ।” त्यो स्याबास र आशीर्वादपछि बुवालाई होस आएन। यस्तै कथाहरू रचेर बुवा अस्ताउनुभयो। रोगले अन्तिम दशकमा दुःख दिनुबाहेक बुवा शानदार जीवन बाँचेर जानुभयो। आफ्नै मूल्य मान्यतामा सयौँको जीवन छोएर। बुवाको जीवनलाई सहज बनाउने आधुनिक चिकित्सा विज्ञान, प्रविधि, डा. Bhuwan Raj Giri सहित सम्पूर्ण चिकित्सकहरू, अन्त्यसम्म स्याहार गर्ने मेरी आमा लगायत सबै परिवारजनलाई हार्दिक धन्यवाद। वैकुण्ठ बास होस् बाबा! हजुरको छोरा हुनुमा गर्व छ! In the next life and beyond, I wish to be born as your son.