Фома Неверующий

🟡در ۴ ژوئیه ۱۸۸۵، پسربچه‌ای ۹ ساله به نام ژوزف مایستر در منطقه آلزاس فرانسه مورد حمله یک سگ هار قرار گرفت و ۱۴ بار گاز گرفته شد. در آن زمان، اگر بیماری هاری در بدن پیشرفت می‌کرد و علائم آن ظاهر می‌شد، ابتلا به آن به معنای مرگ حتمی بود. تا آن زمان هیچ انسانی از عفونت تأییدشده و علامت‌دار هاری جان سالم به در نبرده بود. مادرش، ماری آنژلیک، حاضر نبود چنین سرنوشتی را بپذیرد. او تا جایی که می‌توانست زخم‌های پسرش را درمان کرد، سوار قطار شد و برای یافتن دانشمندی که فقط نامش را شنیده بود، راهی پاریس شد: لوئی پاستور. پاستور در آن زمان ۶۲ سال داشت. او واکسن امیدوارکننده‌ای ساخته بود که آزمایش‌های آن روی سگ‌ها موفقیت‌آمیز بود، اما هنوز هرگز روی انسان استفاده نشده بود. پاستور پزشک دارای مجوز طبابت نبود. اگر پسر پس از دریافت واکسن جانش را از دست می‌داد، ممکن بود پاستور با پیامدهای قانونی روبه‌رو شود و اعتبار علمی و حاصل یک عمر تلاشش را از دست بدهد. دو پزشک ژوزف را معاینه کردند و تأیید کردند که بدون مداخله درمانی، هیچ شانسی برای زنده ماندن نخواهد داشت. عصر روز ۶ ژوئیه ۱۸۸۵، نخستین دوز واکسن به او تزریق شد. در هفته‌های بعد، ژوزف ۱۳ تزریق دریافت کرد. هر دوز از نخاع خرگوش آلوده به هاری تهیه شده بود که برای مدت مشخصی خشک شده بود. مدت خشک‌کردن در هر مرحله کمتر می‌شد و به این ترتیب، هر دوز کمی قوی‌تر از دوز قبلی بود. هدف این بود که سیستم ایمنی بدن او به‌تدریج برای مقابله با ویروس آموزش ببیند، پیش از آنکه ویروس بتواند به مغزش برسد. پاستور به‌سختی می‌خوابید. او هر تب، هر سرفه و حتی ساعت‌هایی را که پسر بدون علامت بود، با دقت زیر نظر داشت. اما ژوزف همچنان سالم ماند. پس از آخرین تزریق، سخت‌ترین مرحله فرا رسید: انتظار. روزها به هفته‌ها تبدیل شدند، بدون اینکه تشنج، فلج یا هیچ نشانه‌ای از بیماری ظاهر شود. در ۲۵ اوت ۱۸۸۵، ژوزف مایستر مؤسسه پاستور را ترک کرد و به خانه‌اش در آلزاس بازگشت. او به نخستین انسانی در تاریخ تبدیل شد که پس از مواجهه تأییدشده با ویروس هاری، به کمک واکسن زنده ماند. خبر این موفقیت به‌سرعت منتشر شد. والدین نگران از سراسر اروپا، کودکانی را که سگ‌ها گاز گرفته بودند، به پاریس می‌آوردند تا همان درمان را دریافت کنند. نتایج موفقیت‌آمیز همچنان ادامه پیدا کرد. این دستاورد همچنین شواهد علمی پاستور را درباره نقش میکروارگانیسم‌های نامرئی در ایجاد بیماری‌ها تقویت کرد؛ اینکه بیماری‌ها ناشی از میکروب‌ها هستند، نه هوای آلوده یا مجازات الهی. این شناخت، پزشکی را متحول کرد. جراحان شروع به استریل‌کردن ابزارهای جراحی کردند، پزشکان دست‌های خود را می‌شستند و شیر برای از بین بردن باکتری‌ها حرارت داده می‌شد؛ فرایندی که هنوز هم به نام «پاستوریزاسیون» شناخته می‌شود. ژوزف مایستر در بزرگسالی به مؤسسه پاستور بازگشت و دهه‌ها به‌عنوان سرایدار آنجا کار کرد. او در همان ساختمانی زندگی می‌کرد که روزی جانش در آن نجات یافته بود. او هنگام درگذشت پاستور در سال ۱۸۹۵ نیز در آنجا حضور داشت. ژوزف تا ۶۴ سالگی زندگی کرد. تمام سال‌های زندگی او پس از آن حادثه، نتیجه تصمیم مادری بود که حاضر نشد مرگ فرزندش را بپذیرد و دانشمندی که در یکی از شب‌های ژوئیه تصمیم گرفت درمانی را روی انسان امتحان کند که پیش از آن هرگز آزمایش نشده بود.