arash, the unusual human

میدونی من نمیترسم از رهایی چیزی که میترسونتم اینه این سیاهی که پایانی نداره نداره انتهایی اما راهی جز این ندارم باید ادامه بدم تنهایی

فکر کنم خستم. خیلی خیلی خسته.

تمام اینستا و توییترم شده دوا لیپا. یعنی اونم بهم فکر میکنه؟

عام چیزه. کمک.

و باز به خودم باختم.

برای پیروز شدن او، همیشه خود را ضعیف نشان میدادم و میباختم.حتی به چشم هایش باختم. اما او مرا نخواست. نمیدانستم چرا انتخابش دیگری بود، اما بود. نمیدانستم تا زمانی که خودش گفت که مرا دوست ندارد، چرا که همیشه بازنده بودم. چون در هر چیز، بازنده باقی ماندم. آری، من بسیار باخته بودم.

راستش واقعا همینه که اگر کسی بخواد، یه چیزی پیدا میکنه که به خاطرش بهت پیام بده. تا اینجا خودم رو گول زده بودم🦦

من حل شده ام در شعر، او شعر نمیخواند بر شب های بی‌طلوع من، بیدار نمیماند من عاشق و مجنونم، او از عشق چه میداند این چند کلام از او، از درد من نمیکاهد

شبش فقط خوابیدم و گذاشتم صبح بشه و کسی خونه نباشه. بعد تا تونستم براش سوگواری کردم. بعد از اون هزار تا اتفاق بدتر افتاد ولی دیگه مثل قبل نیستم. تازگی وسط تلفن حرف زدن، وسط کار های روزمره و یا توی خیابون، اشکم یهو سرازیر میشه. راستش الان غمگین ترم ولی مجبورم باهاش کنار بیام.

خودمم نمیدونم این چه وضعیه هر چی هست، خدا به خیر کنه

چون ارزشش رو نداشت قدر زر، زرگر شناسد

من بیشترین مبارزه هایی که توی زندگی کردم، با خودم بوده.

چقدر تنهایم گذاشته اند که کنار تو، دلتنگ خودت هستم؟

همه رو خوب میشناسم، دلیل رفتار هاشون رو میفهمم، درک میکنم و تلاش میکنم بهشون کمک کنم. اما خودم رو خوش نمیشناسم، دلیل رفتار های خودم رو نمیدونم، درکی از خودم ندارم و هیچ کمکی به خودم نمیکنم. شاید فقط چیزی که هیچوقت نداشتم رو دارم به بقیه میدم.