โฮจิฉะคั่วไหม้

asrk aakub

บางครั้งร่างเล็กก็แกล้งเงยมองไปทางอื่น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เพราะไม่อยากสบตา แต่เพราะรู้ดี ว่าทุกครั้งที่ตัวเองหันหนี สายตาของอีกฝ่ายจะตามมาหยุดอยู่บนใบหน้าของตัวเองนานกว่าปกติ “มองอะไร” ร่างสูงถามเสียงเรียบ เมื่อคนตรงหน้าหันกลับมาพอดี “เปล่า” คนตัวเล็กตอบสั้นๆพร้อมทำเป็นมองท้องฟ้าอีกครั้ง ทั้งที่มุมปากกำลังแอบยิ้ม เขาไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่แกล้งมองไปทางอื่น หัวใจกลับกำลังนับวินาทีว่าอีกฝ่ายจะมองตัวเองนานแค่ไหน จนสุดท้าย ร่างสูงยกมือขึ้นจับคางคนตัวเล็กเบาๆแล้วหันกลับมาให้สบตากัน “เมื่อกี้มองฟ้า” “แต่ตอนนี้ขอมองคนที่น่ารักกว่าฟ้าหน่อย” ร่างเล็กเม้มปากแน่น แก้มแดงหลบสายตาหนีไม่ทัน แผนที่ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายแอบมอง กลับกลายเป็นว่าตัวเองเป็นฝ่ายเขินจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะแทนซะงั้น

“โลกแม่งอย่างห่วย” ร่างเล็กบ่นพลางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหน้าคณะ สีหน้าเหนื่อยล้าจนคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอดมองไม่ได้ “งาน?” “ทุกอย่าง” คำตอบสั้นๆทำให้ร่างสูงหัวเราะ ก่อนยื่นชานมแก้วโปรดให้ “กิน” ร่างเล็กรับมาเงียบๆแล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้า แปลกดี ทั้งวันที่เจอแต่เรื่องแย่ๆ แต่พอเห็นหน้าเขา ความอึดอัดที่แบกมาทั้งวันกลับเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ “รู้อะไรไหม” “หืม?” ร่างเล็กยิ้มมุมปาก ก่อนพูดเสียงค่อย “โลกแม่งอย่างห่วย” ร่างเล็กงักไป มองใบหน้าคนตรงหน้าเหมือนกำลังเก็บภาพนั้นไว้ “แต่พอเจอหน้าเธอ เออ ช่างเถอะ” “วันนี้ยังอยากอยู่ต่อว่ะ” ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือมาดีดหน้าผากอีกคน “งั้นพรุ่งนี้ก็มาเจอหน้าเราอีก” “จะได้มีเหตุผลให้อยากอยู่ต่อ ทุกวัน” ร่างเล็กหลุดหัวเราะทั้งที่แก้มยังคงขึ้นสี บางที เหตุผลที่ทำให้โลกใบนี้ยังน่าอยู่ อาจไม่ใช่เพราะโลกใจดีกับเรา แต่อาจเป็นเพราะมีใครสักคน ยืนอยู่ในโลกใบนี้ก็ได้

“หนูจะตั้งใจวิ่ง” “น่ารักค่ะ”

หลังงานสีดำผ่านไปได้ไม่กี่สัปดาห์ กล่องของขวัญใบหนึ่งก็มาส่งถึงหน้าบ้าน หน้ากล่องเขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้ขึ้นใจ “สุขสันต์วันเกิดนะ” ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ก่อนจะค่อยๆทรุดลงกับพื้น ทั้งที่เจ้าของลายมือนั้นจากไปแล้ว ปีแรกเป็นนาฬิกาข้อมือ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก “จะได้ไม่ไปสายอีกนะ” ปีที่สองเป็นผ้าพันคอ “ดูแลตัวเองด้วย เราไม่ได้อยู่คอยบ่นแล้ว” ปีที่สาม เป็นหนังสือเล่มโปรด “คิดถึงเมื่อไหร่ก็เปิดอ่านแทนความคิดถึงเรานะ” ของขวัญเดินทางมาหาเขาตรงเวลาทุกปี เหมือนเจ้าของมันยังรักษาสัญญาเสมอ จนถึงปีที่สิบ ไม่มีของขวัญ มีเพียงซองจดหมายสีครีมวางอยู่หน้าบ้าน เขารีบเปิดมันทั้งมือที่สั่นเทา ข้างในมีเพียงข้อความสั้น ๆ “สุขสันต์วันเกิดนะ” “ปีนี้ไม่มีของขวัญแล้ว…” “เพราะเรากลัวว่า ถ้ายังส่งต่อไป นายจะเอาแต่เฝ้ารอเรา” “ถึงเวลาที่นายต้องมีความสุข โดยไม่ต้องมีเราอยู่ในชีวิตทุกปีแล้ว” “ไม่ต้องรู้สึกผิดเวลายิ้ม ไม่ต้องร้องไห้เวลาหัวเราะ และไม่ต้องกลัวว่าจะลืมเรา” “เพราะคนที่จากไป ไม่ได้กลัวการถูกลืม” “แต่กลัวคนที่ยังอยู่ ใช้เวลาทั้งชีวิตจมอยู่กับความคิดถึง” “ถ้าวันหนึ่งนายมีใครสักคน จับมือเขาไว้แทนเราด้วยนะ” “แค่นายยังมีความสุข ของขวัญทุกชิ้นที่เราเตรียมไว้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว” ท้ายจดหมายมีเพียงชื่อสั้นๆ “จาก คนที่รักนายที่สุด” ร่างสูงยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายปี เขามองกล่องของขวัญทั้งสิบใบที่เรียงอยู่บนชั้น ก่อนจะกระซิบเบาๆ “ขอบคุณนะ” “ต่อจากนี้ จะมีความสุขให้สมกับที่เธอตั้งใจเก็บของขวัญไว้รอ” ลมอ่อนๆพัดผ่านหน้าต่าง ราวกับมีใครบางคนลูบหัวเขาแผ่วเบา ดั่งกำลังบอกกันว่า “สุขสันต์วันเกิดนะ”

ปากจะถึงหูละ

“มึงช่วยกูจีบคนที่ชอบหน่อยดิ” ประโยคแรกของเช้าวันจันทร์ ทำให้ร่างสูงที่กำลังดูดกาแฟในแก้วแทบสำลัก “อะไรนะ?” “ก็กูกลัวเขาไม่ชอบ กูพูดไม่เก่ง มึงช่วยเป็นที่ปรึกษาให้หน่อย” “…” ร่างสูงถอนหายใจ “ก็ได้” — “วันนี้กูแต่งตัวเป็นไง” “ก็โอเค” “ถ้าจะซื้อขนมไปให้เขา เอารสอะไรดี” “อะไรก็ได้” “ถ้าเขายิ้มให้ กูควรยิ้มกลับใช่ไหม” “อือ” ร่างสูงตอบทุกคำถาม ทั้งที่ทุกคำตอบกำลังทำให้ตัวเองอกหัก — หลายวันผ่านไป ร่างเล็กยังคงรายงานความคืบหน้าตลอด “วันนี้เขาบอกว่ากูน่ารักด้วย” ร่างสูงเงียบ “ดีแล้ว” “มึงไม่อยากรู้เหรอว่าเขาพูดตอนไหน” “ไม่” “ใจร้าย” ร่างเล็กเบะปาก ก่อนยื่นแก้วชานมมาให้ “ง้อ” ร่างสูงรับมา เจาะดื่มไม่ให้เสียน้ำใจ มึงนี่ใจร้ายจริงๆให้กูช่วยจีบใครก็ไม่รู้ — เย็นวันหนึ่ง ร่างเล็กนั่งถอนหายใจ “กูว่าจะบอกชอบเขาพรุ่งนี้” “…” “มึงคิดว่าไง” มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือชะงัก “ดี” “แต่กูตื่นเต้น” “ก็พูดไป” “ถ้าเขาไม่ชอบล่ะ” ร่างสูงยิ้มบางๆ “งั้นก็กลับมา” “แล้วมึงจะปลอบกูไหม” “ปลอบ” “สัญญา?” “อือ” — วันถัดมา ร่างสูงนั่งรออยู่ใต้ตึกคณะ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ร่างเล็กก็เดินมาหา แต่แทนที่จะดูเศร้า กลับยกยิ้มกว้าง “เป็นไง” “สำเร็จ” หัวใจร่างสูงหล่นวูบ “ดีใจด้วย” “มึงไม่ถามเหรอว่าเขาตอบว่าไง” “ไม่เป็นไร” “แต่กูอยากเล่า” ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้กันอีกก้าว “เขาบอกว่า” “อือ” “เขาก็ชอบกูเหมือนกัน” ร่างสูงฝืนยิ้ม “ดีแล้ว” “แต่แปลกเนอะ” “อะไร” “ทั้งที่กูยังไม่ได้สารภาพเลย” ร่างสูงขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆก่อนเอานิ้วจิ้มหน้าอกอีกฝ่าย “ก็คนที่กูชอบ” “…” “ยืนอยู่ตรงหน้ากูนี่ไง” ร่างสูงนิ่งไปทั้งตัว “เดี๋ยวนะ” “ที่ให้มึงช่วยจีบ ก็เพราะอยากรู้ว่าถ้ามึงเป็นคนโดนจีบ มึงจะชอบแบบไหน” “แล้วที่บอกว่าเขาชมน่ารัก” “มึงเป็นคนพูดเอง” “ขนม?” “ก็ซื้อให้มึง” “ง้อ?” “ก็ง้อมึง” ร่างสูงหลุดหัวเราะออกมา ทั้งโล่ง ทั้งเขิน “แล้วทำไมไม่บอกตรงๆ” ร่างเล็กยักไหล่ “ก็อยากรู้ไง ว่ามึงจะยอมช่วยคนที่ชอบจีบคนอื่นมั้ย” “ผลเป็นไง” “เป็นคนโง่คนนึง” “หือ?” “ยอมแนะนำทุกอย่าง ทั้งที่ตัวเองเป็นพระเอก” ร่างสูงส่ายหน้า ก่อนยื่นมือไปดีดหน้าผากอีกคน “เด็กดื้อ” ร่างเล็กหัวเราะ ก่อนสอดมือเข้าไปจับมืออีกฝ่ายแน่น “งั้น คนที่กูจีบ” “อือ” “ขอเป็นแฟนได้ยัง” ร่างสูงยิ้มจนปิดไม่มิด “จีบมาตั้งนาน” เขากระชับมือที่กุมกันไว้ ก่อนตอบเสียงเบา “อนุมัติตั้งแต่วันแรกที่มาขอให้ช่วยแล้ว”

“พี่ไม่สนใจเค้าเลย☹️” “แล้วใครมันวิ่งไปซื้อขนมให้หนูเมื่อกี้คะ”

What's your type? คนนี้ครับ

“เดี๋ยว! เค้าหยิบผิด” ร่างเล็กเพิ่งรู้ตัวตอนดูดกาแฟเข้าไปคำแรก ก่อนมองแก้วในมือที่ไม่ใช่ของตัวเอง “อันนี้ของปาร์ค” ร่างสูงก้มมองแก้วในมือตัวเอง ก่อนหัวเราะเบาๆ “จริงด้วย” ร่างเล็กรีบยื่นแก้วคืน “สลับกันเถอะ” แต่ร่างสูงกลับยกแก้วที่ร่างเล็กดื่มไปแล้วขึ้นจิบหน้าตาเฉย “ไม่เปลี่ยนเหรอ” “อือ” “คือ เค้าเพิ่งกินไปนะ” “รู้” ร่างเล็กหน้าเริ่มร้อน “ปาร์คไม่รังเกียจเหรอ” ร่างสูงยิ้มมุมปาก ก่อนก้มมองแก้วในมือ “แก้วนี้หวานกว่าของเรา” “ก็มันเป็นเมนูหวาน” “เปล่า” ร่างสูงเงยหน้ามองคนตรงข้าม “เพราะเป็นแก้วที่เธอกิน” “…” “…” ร่างเล็กนิ่งไป ก่อนรีบคว้าแก้วอีกใบขึ้นมาดื่มแก้เขิน “ร้อนเหรอ” “ไม่ได้ร้อน” “แล้วทำไมหน้าแดง” ร่างเล็กเม้มปากไม่ยอมตอบ ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนยื่นแก้วคืนให้ “งั้นเอาแก้วนี้ไป” “ทำไม” “เดี๋ยวเธอไม่มีอะไรดื่ม” “แล้วนายล่ะ” ร่างสูงยักไหล่ “ดื่มแก้วนี้ก็ได้” “แต่มัน” “อือ” เขายกแก้วขึ้นจิบอีกรอบ ก่อนส่งยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนตัวเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะ “ได้จูบอ้อมๆตั้งสองครั้ง คุ้มจะตาย” “!!!” ร่างเล็กถึงกับสำลักกาแฟ “ปะ..ปาร์ค!” “หืม” “พูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ยเนี่ย!” ร่างสูงหัวเราะเสียงดัง ก่อนยื่นทิชชูไปเช็ดมุมปากให้คนตัวเล็กอย่างเป็นธรรมชาติ “รู้สิ” นิ้วโป้งปาดคราบกาแฟออกเบาๆ เว้นระยะใบหน้าเพียงนิดก่อนกระซิบ “ถ้าเขินขนาดนี้ ครั้งหน้าจะไม่อ้อมแล้ว” “…” “จูบจริงเลยก็ได้” ร่างเล็กรีบก้มหน้าจนแทบจะมุดโต๊ะ ส่วนร่างสูงก็หัวเราะอย่างคนที่รู้ดีว่าวันนี้คงได้เห็นหน้าแดงๆของคนตรงข้ามไปอีกนาน

ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งบนพื้นพลางขยับมือเรียกเจ้าชิบะตัวอ้วน “มานี่เร็ว มาให้พี่เฌอกอดหน่อย” เจ้าชิบะเงยหน้ามอง ก่อนสะบัดหางวิ่ง วิ่งผ่านร่างเล็กไปน่ะนะ “…” แล้วกระโดดใส่ร่างสูงที่พึ่งเดินมาถึง โฮ่ง! ร่างสูงรับเจ้าตัวกลมไว้ ก่อนหัวเราะ “ไง เจ้าก้อน” ร่างเล็กพองแก้ม ไม่พอใจ ทำไมต้องแย่งความสนใจจากน้องหมาไปทุกทีเลย “ทำไมอะ เฌอเรียกตั้งนานน้องไม่ยอมมา” ร่างสูงลูบหัวหมาตัวกลม ทำหน้าเคลิ้มสบายเชียวนะ “สงสัยมันชอบท่านมั้ง” “ไม่ยุติธรรม” ร่างเล็กนั่งกอดเข่าหน้างอ “เราอุตส่าห์ซื้อขนมมาให้” เจ้าชิบะหันมามองร่างเล็กแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปซบอกคนอุ้ม “เห็นมั้ย?!” ร่างเล็กบ่น “แม้แต่หมายังเลือกนุดที่หน้าตา” ร่างสูงหลุดหัวเราะ “ไม่น่าจะใช่นะ” “แล้วเพราะอะไร?” ร่างสูงอุ้มเจ้าชิบะเดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนยื่นมันให้ร่างเล็กอุ้ม เจ้าตัวกลมยอมซุกอกร่างเล็กง่ายๆ “อ้าว?” ร่างเล็กกะพริบตาปริบ “เมื่อกี้ยังไม่มาเลย” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก “มันไม่ได้เลือกเรา” “หื้อ?” “มันเลือกคนที่เราชอบ” ร่างเล็กชะงัก “…” “ก็หมามันฉลาด” ร่างสูงเอื้อมมือไปเกาหัวเจ้าชิบะแสนรู้ “รู้ว่าถ้ามาซบคนนี้” เขาหันมาสบตาร่างเล็กพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “เดี๋ยวเราก็ต้องเดินมาหาเอง” ร่างเล็กหน้าแดงทันที คนตรงหน้าไม่อายคนเลยรึไงก็ไม่รู้ กล้าหยอดกันทั้งๆที่ในคาเฟ่ก็มีคนประปราย “ท่านนี่นะ” “ว่าไง” “ร้าย” “แต่เดินมาหาเณอจริงนะ” ร่างเล็กก้มมองเจ้าชิบะที่กำลังกระดิกหาง ก่อนยกยิ้ม “งั้น” “หืม?” “วันนี้ยอมให้น้องหมาเป็นพ่อสื่อก็ได้” ร่างสูงหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปลูบหัวทั้งหมาและคนพร้อมกัน “ขอบคุณนะ เจ้าก้อน” เจ้าชิบะเห่า โฮ่ง! หนึ่งทีเหมือนกำลังสื่อว่า ภารกิจจับคนสองคนมาเป็นแฟนกันสำเร็จ!

ไหน

ร่างสูงกำลังเล่นเกมกับเพื่อนในดิสคอร์ด เสียงพูดคุยดังไม่ขาดสาย “ซ้ายๆ มีคน” “โอ๊ย ใครโยนแฟลชวะ!” จังหวะนั้น ประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กโผล่หน้าเข้ามาพร้อมแก้วนมอุ่นในมือ “ยังไม่นอนอีกเหรอ” ร่างสูงหันไปมอง ก่อนตอบกลับแบบอัตโนมัติ “แป๊บนะที่รัก” ทั้งห้องดิสคอร์ดเงียบ “…” “…” “…” เพื่อนคนหนึ่งเปิดไมค์ “เมื่อกี้กูหูฝาดปะ” อีกคนรีบเสริม “กูได้ยินคำว่า‘ที่รัก’” ร่างสูงนิ่งไป ส่วนร่างเล็กที่กำลังจะวางแก้วถึงกับแบล็งก์ หน้าขึ้นสีลามถึงใบหู “เอ่อ” “คือ” ยังไม่ทันได้แก้ตัว เสียงเพื่อนก็ดังขึ้นพร้อมกัน “มึงมีแฟนแล้วหรอ!!” ร่างสูงถอนหายใจเบาๆ ก่อนหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนเม้มปากอยู่ตรงประตู “ปิดไมค์แป๊บ” เขากดปิดไมค์ แล้วเดินเข้าไปหาร่างเล็ก “โกรธไหม” ร่างเล็กส่ายหน้า “เปล่า” “เขิน?” เจ้าตัวไม่ตอบ ได้แต่หลบสายตา ร่างสูงยื่นมือไปแตะปลายนิ้วอีกคน “จริงๆ” “หืม?” “ใจไม่ได้เผลอ” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นทันที “หมายความว่าไง” ร่างสูงยิ้มบางๆ “เรียกในใจทุกวัน” “…” “วันนี้แค่หลุดออกมาเพราะเรียกดังไปนิด😅” หัวใจร่างเล็กเต้นดังจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน “แล้ว” “ถ้าไม่ชอบ เราจะ-” ยังพูดไม่ทันจบ ร่างเล็กก็ขยับเข้าไปกอดเอวอีกฝ่าย เสียงอู้อี้ดังมาจากอก “ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ” ร่างสูงยิ้มกว้าง พลางกอดตอบคนตัวเล็ก “งั้น” “หืม” “ต่อไปเรียกต่อหน้าคนอื่นได้ไหม” ร่างเล็กเงยหน้ามองคนที่กอดตัวเอง “ไม่อายเหรอ” ร่างสูงหัวเราะ “ทำไมต้องอาย” เขาใช้นิ้วเกลี่ยแก้มที่แดงระเรื่อของคนตรงหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “คนที่ใจรัก” “ก็อยากเรียกว่าที่รัก” พอดีกับที่ในดิสคอร์ดมีเสียงตะโกนลอดออกมาจากลำโพง “มึงยังไม่มาอีกหรอวะ!” ร่างสูงกดเปิดไมค์กลับไป “เออๆ มาแล้ว” “ไปไหนมา” เขาเหลือบมองร่างเล็กที่ยังยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ ก่อนยิ้มมุมปาก “ไปโอ๋ที่รักมานิดหน่อย” “เชี่ยยยย” เสียงเพื่อนโวยวายดังลั่นคอล ส่วนร่างเล็กได้แต่ยกมือปิดหน้าตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะเขิน หรือเพราะคนตรงหน้าตั้งใจแกล้งกันดี

22:47 ร่างเล็กนอนกลิ้งไปมาบนเตียง ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความ อbเchย : งอน ส่งไปแล้วก็หัวเราะคิกกับตัวเอง ดูซิจะง้อยังไง ไม่ถึงนาที ก็มีข้อความตอบกลับ P'เขื่อน:-p : รอแป๊บนะ ร่างเล็กยิ้ม เดี๋ยวต้องส่งสติกเกอร์มาแน่ๆ ผ่านไปห้านาที ไม่มีข้อความ สิบห้านาที เงียบ ยี่สิบนาที หายไปไหนของเขานะ มือที่กำลังจะพิมพ์ข้อความชะงักเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดัง ติ๊งต่อง ร่างเล็กรีบวิ่งลงมาก่อนจะเปิดประตูออกไป ก็เจอร่างสูงยืนหอบนิดๆเหมือนคนพึ่งไปวิ่งมา ในมือถือถุงขนมที่คนตัวเล็กชอบกิน “พี่เขื่อน..มาทำไม” “มาง้อ” “ห๊ะ?” “ก็หนูบอกว่างอน” ร่างเล็กหลุดหัวเราะ “เค้าล้อเล่น” ร่างสูงทำหน้างง “อ่าว” “แค่อยากรู้ว่าจะง้อยังไง” ร่างสูงถอนหายใจโล่งอก ก่อนยกถุงขนมขึ้นมาในระดับสายตา “งั้นดีเลย” “ดี?” “พี่ซื้อมาแล้ว” ร่างเล็กยิ้มจนแก้มปริ “พี่เขื่อนเชื่อจริงเหรอว่าเค้างอน” “เชื่อ” “ทำไมอะ” ร่างสูงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “เพราะถ้าเป็นเรื่องของหนู พี่ไม่อยากปล่อยผ่าน” “…” “ถ้าหนูงอนจริง แล้วพี่คิดว่าหนูล้อเล่น” เขายิ้มบาง “หนูคงเสียใจแย่” ร่างเล็กเงียบไป หัวใจเต้นแรงกว่าเก่า “พี่เขื่อน” “หืม?” “ถ้าเค้างอนบ่อยๆ จะมาง้อทุกครั้งเลยเหรอ?” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ “ถ้าไหวก็จะมา” “ถ้าไม่ไหวล่ะ” เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนยื่นมือไปประคองแก้มคนตัวเล็ก “ก็จะโทร” “ถ้าโทรไม่ได้” “ก็ส่งข้อความ” “ถ้าส่งไม่ได้” ร่างสูงมองตาคนตรงหน้า ก่อนยิ้มอ่อน “งั้นก็คงรีบไปหา” “ทำไมต้องพยายามขนาดนั้น” ร่างสูงยักไหล่ “ก็คนที่พี่รักกำลังงอนอยู่” “จะปล่อยไว้ได้ยังไง” ร่างเล็กหลุดยิ้มกว้าง ก่อนค่อยๆทาบมือทับบนหลังมืออีกฝ่าย “งั้น” “หืม” “วันนี้หายงอนแล้ว” “เร็วไปมั้ย” “อือ” “แค่พี่มา” ร่างเล็กก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม “เค้าก็หายตั้งแต่เปิดประตูแล้ว” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ ก่อนลูบแก้มคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู “คราวหน้าถ้าจะงอน” “?” “บอกก่อนนะว่าล้อเล่น” ร่างเล็กส่ายหน้า ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เอา” “ทำไมคะ” “เค้าชอบเวลาพี่มาหา” ร่างสูงส่ายหน้าพร้อมหัวเราะ ก่อนดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดหลวมๆ “รู้มั้ย” “หื้อ?” “ต่อให้รู้ว่าโดนแกล้ง” เขาซบคางลงบนศีรษะของอีกฝ่าย “พี่ก็จะมาหาอยู่ดี”

หน้าห้องมีถุงเซเว่นวางอยู่ทุกคืน คืนแรก คนตัวเล็กคิดว่าคงเป็นของส่งผิด คืนที่สอง เป็นนมรสโปรดกับแซนด์วิชที่ชอบ คืนที่สาม มีขนมซองเล็กกับโพสต์อิทหนึ่งใบ “กินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ” ไม่มีชื่อ แต่ลายมือเดิมๆ ทำให้พอเดาได้ว่าเป็นใคร “ทำแบบนี้ทำไม” เจ้าตัวถามในที่สุด ร่างสูงเกาหลังคอยิ้มเขิน “ก็รู้ว่าเวลายุ่ง เธอชอบลืมกินข้าว” “แล้วถ้าเราไม่ชอบล่ะ” “เราก็หยุด” คำตอบนั้นเร็วเสียจนคนตัวเล็กชะงัก “เราไม่ได้ทำเพื่อบังคับให้เธอรู้สึกอะไร” “แค่อยากให้เธอดูแลตัวเองบ้าง” เขายื่นถุงใบใหม่ให้ ข้างในยังเป็นของโปรดเหมือนเดิม “ถ้าวันไหนเธอไม่อยากรับ ก็บอกเราได้” “แต่ตราบใดที่เธอยังรับ” เขายิ้มบางๆ “เราก็จะคอยซื้อให้” คนตัวเล็กก้มมองถุงในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “แล้วถ้าวันหนึ่ง” “เราไม่ได้อยากได้แค่ของในถุงล่ะ” ร่างสูงนิ่งไป “หมายถึง” อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม “หมายถึง” “คราวหน้าไม่ต้องวางไว้หน้าห้องก็ได้” “เอามาให้ด้วยตัวเองเลย” ประโยคสั้นๆทำให้คนตรงหน้ายิ้มจนปากเป็นรูปหัวใจ เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่เฝ้ามอบความรักผ่านความใส่ใจทุกคืน ก็ได้รู้ว่า อีกฝ่ายรับรู้มาตลอดเช่นกัน

“มึงเชื่อเรื่องพรหมลิขิตปะ” คนตัวสูงหัวเราะเบาๆ ก่อนส่ายหน้า “ไม่อะ โลกมันกว้างจะตายไป” ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกเพราะนั่งรถเมล์สายเดียวกัน เจอกันครั้งที่สองเพราะคนตัวสูงต่อคิวซื้อกาแฟต่อจากร่างเล็ก ครั้งที่สามเพราะบังเอิญลงเรียนวิชาเลือกเดียวกัน ครั้งที่สี่เพราะฝนตกแล้วเหลือร่มอยู่คันเดียว “โลกมันกว้างก็จริง” ร่างเล็กยิ้ม พลางยื่นแก้วโกโก้ให้เหมือนทุกครั้ง “แล้วทำไมทุกครั้งที่กูหันไป ถึงเจอแค่มึง” อีกฝ่ายนิ่งไป ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ “อาจจะเป็นเพราะกูเดินตามมึงก็ได้” “ห๊ะ?” “ล้อเล่น” คนพูดยักไหล่ แต่ใบหูแดงจนปิดไม่มิด “จริงๆกูแค่คิดว่าถ้าบังเอิญเจอกันครั้งเดียวมันคือเรื่องบังเอิญ” “แต่ถ้าเจอกันซ้ำแล้วซ้ำอีก” เขาสบตาอีกฝ่ายตรงๆ “มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว” ร่างสูงยิ้มจนปากพับเป็นรูปหัวใจ “งั้นแปลว่า” “ใช่” ปลายนิ้วทั้งสองเกี่ยวกันไว้หลวมๆ “สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นมึงอยู่ดี”

มือใหญ่เอื้อมไปดึงชายเสื้อคนหน้าหมวยเบาๆ “งอนหรอ” “ใครงอน” “ก็คนที่ไม่ยอมมองหน้าพี่ตั้งแต่เมื่อกี้” คนตัวเล็กหันหน้าหนี “ไปเล่นกับนายเอกพี่สิ เห็นหยอกกันสนุกดี” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ เพราะนั่นคือเป้าหมายของเขา แกล้งให้คนตัวเล็กหึง เขาชอบมองแก้มขาวๆพองลม ชอบตอนอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่แอบเหลือบมองทุกครั้งเวลาเขาอยู่ใกล้นายเอกเวลาสั่งคัต ผู้จัดการของทั้งคู่เดินมา “อีกห้านาทีเข้าฉากนะ” ร่างสูงพยักหน้า ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูคนทำหน้างอ “คืนนี้ง้อที่ห้องได้มั้ยคะ” “ไม่” “งั้นขอkissทีนึงได้มั้ยคะ” “ไม่” “สองที” “…” “สาม—” คนตัวเล็กรีบยกมือปิดปากเขา ก่อนหันซ้ายหันขวา กลัวว่าใครจะมาได้ยินสิ่งที่ร่างสูงพูด “เดี๋ยวก็โดนว่าหรอก!” พระเอกหนุ่มหน้าตี๋ยิ้มกว้าง “ก็เมื่อกี้บอกไม่งอนไง” อีกฝ่ายเม้มปาก ก่อนตีเข้าที่แขนเขา “คนบ้า” “บ้ารักแฟนผิดตรงไหนคะ” แล้วทั้งคู่ก็เดินแยกกันเข้าฉาก พระเอกหนุ่มยังคงทำหน้าเหมือนไม่ชอบนายร้ายตัวเล็ก นายร้ายก็ยังคงทำหน้าหงุดหงิดใส่พระเอกหน้าหล่อไม่เลิก จนแฟนคลับพากันเข้าใจผิด คิดว่าสองคนนี้ไม่ชอบกันจริงไปซะได้ ทั้งที่ความจริง คนหนึ่งกำลังรอเลิกกองไวๆเพื่อไปง้อ ส่วนอีกคนก็แกล้งงอนต่ออีกนิด เพราะรู้ว่าแฟนจะยิ่งตามใจเวลาตัวเองงอน