21 października 1939 r. niejaki Hugo Fritz upił się i zaprószył ogień w swoich budynkach gospodarczych w Piastoszynie w pobliżu Tucholi, a zaraz potem zmarł, prawdopodobnie na zawał serca, próbując ugasić pożar. Nie obchodzi mnie to, że nietrzeźwy Niemiec upuścił cygaro w swojej stodole, ale konsekwencje dla polskich mieszkańców polskiego terytorium, dekretem Hitlera z 8 października wcielonego do Rzeszy, już tak. Selbstschutz Westpreußen i jego dowódca Ludolf von Alvensleben potraktowali pożar jako pretekst do zorganizowania w następnych dwóch tygodniach szeregu masakr na Polakach, zwłaszcza inteligencji. Było ich co najmniej sześć, wszystkie w tym samym lesie w Rudzkim Moście pod Tucholą. Powojenne ekshumacje ujawniły tam sześć grobów, a w nich 236 ciał. To nie wszyscy. Brakuje ponad 100 osób. Von Alvensleben uciekł po wojnie do Argentyny, we wniosku wyjazdowym podając narodowość polską. RFN zrezygnowała z żądania ekstradycji. Zmarł jako wolny człowiek w 1970 r. Dwa niemieckie zgony z przyczyn naturalnych, a między nimi setki okrutnych morderstw na Polakach. O nich też niemiecki podręcznik do historii nie wspomina.