Zübeyir Gülabi

📌 İşin Ucu Kime Dokunursa Dokunsun… Yatırım fonlarında yaşananların ardından kamuoyu, vatandaşın uğradığı zararın nasıl giderileceği kadar, sorumluluğu bulunanlardan hesap sorulup sorulmayacağını da merak ediyor. Denetimle görevli kurumların ne yaptığı ve varsa siyasi nüfuzun bu işlemlerde nasıl kullanıldığı açıklığa kavuşmadan kamu vicdanını rahatlatabilir miyiz? Tasfiye kapsamındaki 131 fonda 455 bin 758 tekil yatırımcı bulunuyor. Adalet Bakanının açıklamasına göre, incelenen üç fon grubunda 141 gerçek kişi ve 73 şirketin toplam 187 milyar 653 milyon lira kazanç elde ettiği tespit edilmiş durumda. Bu kazançların hangi işlemlerle sağlandığı ve hukuka aykırılık bulunup bulunmadığı ortaya çıkarılmalıdır. Bir fona yatırım yapmak veya kazanç elde etmek tek başına suç değildir; hukuki sorumluluk, yapılan işlemler ve deliller üzerinden belirlenmelidir. Ancak masumiyet karinesini, makam sahiplerinin ve siyasi nüfuz kullananların sorumluluğunu araştırmamanın gerekçesi hâline de getiremeyiz. Hukuk, herkes için aynı ölçüyle uygulanırsa hukuktur. Şimdi üzerinde durmamız gereken, soruşturmanın fon yöneticileri ve şirket sahipleriyle sınırlı kalıp kalmayacağıdır. Bu işlemlere aracılık edenlerin, denetim görevini yerine getirmeyenlerin ve varsa siyasi nüfuzuyla sorumluları koruyup kollayanların da hesabı sorulmalıdır. İşlemleri yapanlara dokunup onlara bu imkânı sağlayanları makamları veya siyasi yakınlıkları sebebiyle koruyacaksak, adaleti nasıl savunacağız? Böyle bir tutumla cezasızlık algısını da pekiştirmiş olmaz mıyız? Geçmişte yargının siyasi ve ideolojik tutumlarına itiraz etmiş insanlar olarak, bugün aynı anlayışın başka bir siyasi tercihle sürdürülmesini kabul edemeyiz. Kamu gücünü kullananların sorumluluğunu sorgularken karşılaştığımız açıklamalar da siyasi ahlak bakımından üzerinde durulmayı gerektiriyor. Nepotizm “küçük ayrıntı” denilerek geçiştirilirken Türkiye özgürlük, adalet ve demokraside dünyanın en ileri ülkesi olarak sunuluyor; “Yargı zaten inceliyor, Meclis’in araştırmasına gerek yok” denilerek parlamenter denetim gereksiz görülüyor. Ekonomiyi “gözlerdeki ışıltı” ile açıklayanlar ise şimdi de bir menkul kıymetin kısa sürede 1000 kat değer kazanmasını halkın “teveccühüne”, yüz milyon liralık bir olayın yarattığı rahatsızlığı da maddi kayıptan çok “kandırılmış olmaya” bağlıyor. AK Parti’nin kuruluşunda savunduğumuz hukuk devleti, demokrasi ve adalet anlayışıyla bugün karşı karşıya olduğumuz manzarayı bağdaştıramıyorum. Yolsuzlukla mücadele iddiasının yerini siyasi yakınlığa dayalı ayrıcalıkların, şeffaflık sözünün yerini açıklanmayan hesapların, yasaklarla mücadele sözünün yerini eleştiriyi susturma çabalarının aldığına tanık oluyoruz. Geçim sıkıntısı içindeki vatandaşın adalete ve yönetenlere duyduğu güveni kaybetmesini, sadece birkaç görevlinin yanlışı olarak görüp geçiştiremeyiz. Benim itirazım, geçmişte şiddetle karşı çıktığımız anlayışın bugün iktidarın uygulamalarına hâkim olmasıdır. Hukuk devleti olma iddiasının gereği olarak, işin ucu kime dokunursa dokunsun, sorumluluğu bulunan herkesten hukuk önünde hesap sorulmalıdır.