Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan) header
Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan) profile picture

✦ 【姚娴瑜】 Yáo Xián Yú ✦ เหยาเสวียนอวี้ | เพ่ยหลัน · ผู้รับฟังเสียงสรรพสิ่ง เงาเสียงสะท้อนนภา | เทพปกปักษ์ ตำแหน่ง: เสิ่นอู๋ | 2089y #TSHcommuSS2 #TSHcommu

อิงฮวาโหลว
Joined September 2025
Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)Photo by Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) (@Yaopeilan)
「 玉兰清风拂面,素白花瓣随风舞 征兆——有神静听你心声 —姚娴瑜·霈兰,万物之声守护者 」 「 ยามลมอวี้หลันพัด กลีบดอกขาวลอยอาบแสง นั่นคือสัญญาณว่ามีเทพองค์หนึ่งเฝ้าฟังเสียงใจของเจ้า —เหยาเสวียนอวี้ ผู้สักการ์ณาเสียงสรรพสิ่ง 」 doc • shorturl.asia/f4jQu #TSHcommuSS2 #TSHcommu
3
48
3
54
3,059
( โตเถอะ อยากเป็นเทพปกปักษ์ที่ดี )
( หย่อนภาพตอนเด็กไว้! ไม่น่าโตเลย 💔 )
1
224
Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) retweeted
( หย่อนภาพตอนเด็กไว้! ไม่น่าโตเลย 💔 )
4
1
6
417
( นุมาเป็นชิปเปอร์ค่ะ​ 😭😭)
Replying to @Tongshingsan
หมอกไอหนาวปกคลุมทั่วบริเวณหน้าผา ทอดสายตาลงไปจากที่ตรงนี้ก็ปรากฎภาพของเมืองที่มีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ใบของต้นจันทราขาวสว่างงดงามอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของฟ้าสาง บ้านเรือนร้านค้ายังคงปิดสนิทในยามเช้าตรู่ แต่กระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้คนและการใช้ชีวิต เรือนผมสีดำพัดปลิวไปตามสายลม เช่นเดียวอาภรณ์ลากยาว นัยน์ตาที่มองแล้วดูคลับคล้ายกับดอกไม้แห่งสายลมค่อย ๆ หรี่ลงจนปิด หมุนตัวก้าวเดินไปยังทิศทางหนึ่งที่ไร้ใครคนใดจะสัมผัสและรับรู้ เสียงนิ่งทุ้มพึมพัมออกมาอย่างเรียบเฉยจนไม่อาจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกใด “นี่..น่ะหรือ” แสงจากรุ่งอรุณสาดส่องไปทั่วพื้นที่ เป็นดั่งเคย ไม่เคยแปรเปลี่ยนแม้ใครจะจากไปหรือกลับมา…ใช่หรือไม่กันนะ? . . . ‘เคยได้ยินชื่อของเมืองตงชิงซานหรือไม่’ ‘อะไร’ ‘ลือกันว่าที่แห่งนั้นถูกสร้างขึ้นจากเทพบรรพกาล เห็นว่าคราวนี้จักไปเยี่ยมเยือนได้แล้วหนา’ ‘..อะไรของเจ้า’ ‘?’ ‘เมื่อวันก่อนยังคิดอยากให้ข้าทำสงคราม คราวนี้กลับทำตัวราวกับคิดอยากเดินทางท่องเที่ยว’ ‘... เอาเถอะน่า ท่าน[ ] หากจะไปด้วยกันก็อย่าบ่นให้มากความนัก’ ‘ใครจะไปกับเจ้า’ ‘ท่านไง’ ‘...’ ‘ไปเมืองตงชิงซานด้วยกันเถิด’ ‘...’ ‘ไปกับข้า’
189
( พี่ตอบนุตอนไหนคะ​ /ตบทวิต​ ก็ว่ารู้สึกแปลกๆว่าตอบแล้วหรือเปล่า​ 😭 )
Replying to @Yaopeilan
ครั้นเห็นว่าลืมตาขึ้นมาแล้ว หลิงหูฮุ่ยหวงก็เดินกลับไปเปิดปิ่นโตไม้รินชาขิงแบ่งจากกา รวมถึงตักเนื้อปลากับผักลงถ้วยข้าวต้มให้ “อภัยข้าเถิด เห็นท่านเจ็บตัวเดือนละทีสองทีเช่นนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าควรนิยามอย่างไรนอกจากซน” ดูจะไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย แต่ก็มิได้ว่ากล่าวเป็นจริงเป็นจัง +
1
196
( อันนี้คือ ตกใจกลัวสุดขีดและสลบ โอ้โห ปริ้นเซสมากลูกแม่—)
- เทิร์นสุดท้าย - [ ภายในป่า] @XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001 นางปาท่านราวกับปาลูกบอลของเล่นลูกหนึ่งไปทางตัวของเจี้ยงเหยียนเมื่อได้รับคำตอบของคำถามตน มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่รีรอเสวนา จะตามไปหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกท่านแล้ว _____ [ เขตแดนติดกับแดนมาร ] @Yaopeilan @MengPu_TSH “ข้ามิใช่เด็กน้อยที่คาดหวังดินแดนอันสงบสุขและปลอดภัยไร้ราคีหรือรอยแปดเปื้อน เพียงเป็นดินแดนที่จะคงอยู่อย่างที่มันควรจะเป็นมาตั้งแต่แรก” เค้นหัวเราะให้กับคำว่าช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มิได้ตอบสิ่งใดให้กับคำพูดที่ดูจักเข้าใจผิดไปบ้างนั้น เขามิได้จับมือของท่านเอาไว้ ทว่ากลับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคราวที่ท่านกล่าวถามขึ้นมาเกี่ยวกับการจากไป “...” “ใครเล่าจะต้องการจากไป ทั้ง ๆ ที่ยังมิบรรลุเป้าหมาย” ท่านเห็นนัยน์ตาของเขาสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่คราวนี้ดูจะไร้การส่อเสียดไปที่ใครคนใด “แม้ยามนี้ท่านผู้นั้นจะยังหาเหตุผลที่จะทำสงครามกับนางมิได้ ทว่าอีกสิบปี ร้อยปี หรือต่อให้จะเป็นอีกพันปี ใครเล่าจะรู้” “ดินแดนมารจักต้องกลับมาเป็นของเหล่ามาร หาใช่ไข่มุกแตกร้าวที่ร่วงหล่นสู่โคลนตม-” ฉั๊วะ! ยังไม่ทันสิ้นสุดประโยคนั้นของเขาดี พวกท่านก็เห็นว่ามือข้างหนึ่งถูกแทงเข้าที่ตัวเขาจากทางด้านหลัง โดยไร้ซึ่งกลิ่นอายหรือพลังใดให้สัมผัสได้ !!! “อะ- แค่ก แค่ก ๆ ” มารล่มเรือสำลักโลกหิตก้อนใหญ่ออกมาอีกครั้ง สายตาเหลือบมองไปยังคนด้านหลังที่โผล่มาอย่างถูกจังหวะเวลา เขาหัวเราะ “นฤบาล…มาร..” “สักวันหนึ่ง นายท่านจักปลิดชีวิตของเจ้า” ดวงตาสีทองของนางสว่างวาบขึ้นมา นางดึงมือออกจาหร่างของเซิ่นไฮ่ และทำให้เขาที่กำลังบาดเจ็บรุนแรงไม่อาจประครองตัวได้อีก ล้มลงไป พร้อมกับคำสุดท้ายที่ได้ยินทั่วกันทั้งผู้ที่อยู่ก่อนและตามมาภายหลัง “จงหวาดกลัวเสีย” ท่านสัมผัสได้ถึงก้อนพลังที่ถูกส่งจากมารล่มเรือไปสู่นฤบารมาร รวมถึงพวกท่านทั้งหมดที่อยู่โดยรอบ เดิมทีแล้วก้อนพลังระดับนี้นั้นคงมิสามารถทำให้นางสะทกสะท้านได้ เพียงแต่ยามนั้นเอง พวกท่านก็ได้รู้ว่ามันมิใช้พลังที่มีไว้ใช้โจมตีทางกาย หากแต่เป็นความรู้สึก ‘หวาดกลัว’ ที่เสียดแทงเข้าทุกอนูสัมผัสตามคำพูดจากปากผู้ที่ยามนี้สิ้นชีวิตลงไปต่อหน้าต่อตาพวกท่าน ทั้งยังได้ ‘หวาดกลัว’ จากกลิ่นอายไอมารของนฤบารมารที่แผ่พวยพุ่งออกมาอย่างไม่อาจสะกัดกั้น ก่อนจะสิ้นสติไปด้วยภาพสุดท้ายของนฤบารมารที่พุ่งตัวไปทางแดนมาร รู้ตัวอีกที พวกท่านทั้งหมดก็มาอยู่ที่หอเยียวยาบนสวรรค์เสียแล้ว - ปิดโรล - ถือว่าจบรูทแล้ว (ส่งคะแนนได้) สำหรับผู้เล่นที่ยังอยากคุยกับเพื่อน ๆ ภายในพื้นที่ภายในป่า/หอเยียวยาสวรรค์ ก็ยังสามารถโรลกันต่อได้ตามสะดวกเลยค่า
1
154
( ท่านจ้าวววว​ อีกคนบอกตายแล้ว​ อีกคนบอกยังอยู่​ แบบนี้พวกท่านโดนแล้ว​ 😭 )
1
284
( มารล่มเรือโคตรแมว แมวขี้หงุดหงิดอ่ะ คำพูดสุดท้ายแค่อยากแนะนำตัวอ้อมๆเอง!!! แต่เข้าใจได้คำพูดคำจาดูอวดดีเกิน โธ่ถ้าหลุดไปได้นะ )
- เทิร์นที่ 7 - [ เขตแดนติดกับแดนมาร ] @Yaopeilan @MengPu_TSH “ผู้ที่ยื่นข้อเสนอได้นั้นมีเพียงข้า” ดื้อรั้น? หากจะพูดคำนั้นออกมา เซิ่นไฮ่คงบอกว่าตัวของเขามิได้ดื้อรั้น เพียงแค่มีหลักการและศักดิ์ศรีของตัวเองก็เท่านั้น “ถานฮวาก็แค่ผู้ทรยศน่ารังเกียจ ที่มีค่าก็เพียงแค่โลหิตและพลังแห่งการหลับใหล” “เขาทรยศต่อนายท่านเพื่อนฤบารผู้นั้นอย่างไร ก็ควรได้รู้เห็นว่าเขาจักเป็นเหตุให้นฤบารมารได้ตายตกลงไปด้วยวิธีการเดียวกัน” ไม่มีคำพูดไปมากกว่านี้ ท่านคงจักต้องถามผู้อื่นเอาเสียกระมัง “จิ้งซือหลินก็เช่นเดียวกัน มิว่าจะอนาคตที่นางกล่าวพูด หรือกระบี่ที่นางมีอยู่ ข้าก็จักใช้มันหวนคืนกลับไปสร้างบาทแผลให้นฤบาร” มารล่มเรือเค้นหัวเราะ ให้คำพูดสุดท้ายที่เหยาเสวียนอวี้กล่าวกวนอารมณ์ที่มิดีอยู่แล้วของเขา โดยมิได้ใช้การสร้างหลุมน้ำอย่างคราวเซียงหรง และเป็นการสร้างมวลน้ำขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปครอบคลุมตัวของพวกท่านทั้งสอง เป้าหมายคือการกักขังและจากไป > หลบ (d20) > อื่น ๆ _____ [ ภายในป่า] @XiangRong_TSH สายลมนั้นพัดพาท่านมายังบริณป่าแห่งหนึ่ง ของของท่านตกลงกับพื้น และเมื่อท่านเงยหน้าขึ้นมามองไปรอบ ๆ ก็ได้พบว่าท่านอยู่ท่ามกลางมูมวลแมกไม้เสียแล้ว ท่านสัมผัสได้ว่ามีความหนาวเย็นแพร่กระจายมาจากทิศทางหนึ่ง ซึ่งดูอย่างไรก็หาใช่ทางออกจากป่า ทำอย่างไรดี? > เข้าไป > ออกจากป่า > อื่น ๆ _____ [ ชายป่า ] @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001 @Jiangyanzhiyuan อาจจะเป็นเพราะผู้ที่พวกท่านตามหานั้นจากไปนานแล้ว พวกท่านจึงสัมผัสมิได้เลยว่าเขานั้นอยู่ในที่แห่งใดในบริเวณแม่น้ำรั่วสุย มารเหมันต์หายไปแล้ว สัมผัสได้เพียงก้อนพลังไม่มากไม่น้อยก่อนหนึ่งที่เกิดขึ้นจากทิศทางที่พวกท่านรู้ว่าเหยาเสวียนอวี้และเมิ่งผู่เดินจากไปพร้อมกับมารล่มเรือ เกิดอะไรขึ้นกันหนอ ตามไปดูไหม? หรือจะตามกลิ่นอายเทพเล็กจ้อยอีกก้อนหนึ่งไปยังอีกทางดีล่ะ > ตามเหยาเสวียนอวี้และเมิ่งผู่ > ตามเซียงหรง > ไปที่อื่น > อื่น ๆ - ตัดรอบ 20.00 น. -
90
( ผปค.เจี้ยงเหยียนเชื่อในเต๋าเค้าไหม )
เทพบุพเพกอดอกไว้หลวมๆ เขาเคาะนิ้วเบาๆบนอาภรณ์ของตนเองอย่างใช้ความคิด ดูเหมือนมีการใช้พลังกัน.. สัมผัสพลังมิได้ใหญ่มากเสียจนอันตรายให้เทพบุพเพต้องเข้าไป ท่านเหยาคงจัดการได้กระมั้ง คิดได้ดังนั้นจึงหันไปสนใจกลุ่มก้อนพลังน้อยที่พลัดออกจากกลถ่มเทพ คุ้นเคยเช่นนี้คงเป็นเซียงหรง เจ้าเทพวสันต์ผู้มิอยู่กับร่องกับรอยเส้นทางที่เขาเดินกันเท่าไหร่นัก.. ไม่รู้ว่าเจ้ามีเป้าหมายจักไปไหนของเจ้ากัน นี่ไม่ใช่ทางปกติแล้ว เจ้าของอาภรณ์สีชาดยาวตามร่องรอยเทพตัวน้อยไป >ตามเซียงหรง
2
1
102
( เห็นคำผิดแล้วร้องกรี๊ด ลบลงใหม่ดีหรือไม่ แต่ก็ขก. (…))
“ไม่รับข้อเสนอของข้าอีกแล้วหรือ ดื้อรั้นไปไยกัน” เหยาเสวียนอวี้เอ่ยพลางก้าวตามอีกฝ่ายไปไม่เร่งไม่ช้า น้ำเสียงฟังดูคล้ายบ่นเสียมากกว่าคาดคั้น ทว่าแววตาหงส์ทองกลับจับจ้องไม่คลาดสายตา “ข้าก็เพียงอยากถามนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง” พัดในมือโบกแผ่ว เขาเอื้อนเอ่ยต่ออย่างเป็นกันเอง ราวกับการสนทนาทั่วไป “พวกท่านต้องการฟื้นอำนาจให้กลับมาเหมือนในอดีต—แล้วถานฮวาเล่า เกี่ยวข้องอันใดกันแน่” “ต้องการนำมันมาใช้ทำสิ่งใด?” คำพูดดูจ้อจี้ หากทุกถ้อยคำล้วนสอดแทรกการหยั่งเชิง เขาแอบสังเกตการก้าวเดินของอีกฝ่าย ว่าจะชะงัก จะโซเซ หรือจะทรุดลงเมื่อใด “พวกเทพเฝ้าป้องกันเข้มงวดถึงเพียงนี้ ท่านคงคว้าน้ำเหลวอยู่ไม่น้อยกระมัง” เสียงยังคงราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยชื่อสองคนที่ตกอยู่ในวังวนนี้อย่างไม่ตั้งใจนัก “แต่ท่านจิ้งซือหลิน… กับเทียนกวงนั่น” “เหตุใดถึงต้องลงมือกันหนักหนาเพียงนั้นเล่า” เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ คล้ายเปิดช่องให้อีกฝ่ายได้หายใจ “ข้าถามเพียงเท่านี้เอง ท่านพอจะตอบได้กระมัง” “ในเมื่อเวลานี้ ท่านมารเหมันต์ก็มิได้คิดทำร้ายท่านต่อแล้ว—บางที… อาจถึงขั้นปล่อยท่านให้ดิ้นรนต่อไปก็เป็นได้” ถ้อยคำสุดท้ายฟังดูคล้ายปลอบ หากความหมายกลับคลุมเครือจนยากจะวางใจ @MengPu_TSH ก่อนที่เหยาเสวียนอวี้จะผินหน้าไปทางเทพใบชา เอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “ดูเหมือนเขา… จักคิดกลับแดนมารกระมัง?” ก่อนที่สายตาหงส์ทองจะย้อนกลับมาหาอีกฝ่าย พร้อมรอยยิ้มบางที่ยากจะอ่านความหมาย “เช่นนั้นเป็นอย่างไรเล่า” “หากท่านยอมตอบ—ข้าจักเป็นผู้ส่งท่านกลับแดนมารให้เอง… ดีหรือไม่?” “ถือว่าเป็นการช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อยที่เทพปกปักษ์เช่นข้ามีให้ท่าน“ รังแกตอนคนบาดเจ็บเช่นนี้เขาก็มิชอบหรอก สู้รออีกฝ่ายหายดีเสียดีกว่า ถึงจักสู้ไม่ได้นัก แต่ยังดีกว่ารังแกเช่นนี้ อีกอย่าง เรื่องการดูแลคดีของมารล่มเรือนี้ไม่อยู่ในหน้าที่ตน ซ้ำยังโดนเตือนเรื่องหน้าที่หลายคน ตอนนี้เขาทำตามกฎแล้ว เว้นเสียเรื่องยุ่งเกี่ยวกับมาร การสนทนากับมาร ขอถือเป็นการสนทนาทั่วไปมิใช่ยุ่งเกี่ยวแล้วกันหนา
83
( ตอนนี้ข้าก็เป็นสตรีนะ​ สตรีปลอม....)
> สำรวจรอบ ๆ + ( มีอีกหน้าค่ะ )
1
133
“ฮ่า ๆ ถึงข้าจะมีเมตตาอยู่บ้าง… แต่วิญญาณพวกข้านั้น ให้มิได้ดอกหนา” เหยาเสวียนอวี้กล่าวก่อนหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูฝืดฝืนอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายจงใจแกล้งให้เซียงหรงตกน้ำลงไปอีกครา องค์เทพผู้พิทักษ์แทบอยากยกมือกุมขมับ “ผู้ที่สมควรโดนน้ำ เห็นจักเป็นท่านมากกว่านะ จักหลับอยู่รอมร่อเช่นนี้ ระวังเถิด หากหลับไปแล้ว อาจมิได้ตื่นอีก” “ให้พวกข้าแบกไปแดนมารหรือ?” เขาเลิกคิ้วน้อย ๆ “นายท่านของเจ้ายินยอมหรือไม่เล่า แต่หากจะให้แบกกลับจริง ๆ ก็คงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันเสียหน่อย ว่าอย่างไร?” ในใจเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมาบ้าง หรือว่านี่จะเลยเถิดเกินการละเล่นของพวกแดนมารกันแล้ว มิใช่ว่าปกติแม้จะเล่นกันเกือบถึงตาย แต่ก็ยังเว้นชีวิตกันอยู่บ้างหรือ ครานี้เขาใช้พลังลมพยุงเซียงหรงขึ้นมาอีกหน แถมแผ่สายลมอุ่นโอบล้อมร่างนางไว้แลเป่าแห้ง หวังเพียงว่านางจะไม่จามใส่มารผู้นั้นซ้ำอีกหน
1
74
( แท็กเซียงหรง​ มีการกระทำ​ @XiangRong_TSH )
1
45
( ช่วยกันให้ทันไหม.... ไม่ทัน​ )
( มีเด็กเล่นน้ำลาย--/ไม่ได้ตั้งใจนร้ะ 😔🤘 )
90
( ขอโทษนะ​ แต่คือ​ เห็นแต่คำว่า​ 'แมว'​ )
- เทิร์นที่ 4 - [ รวม ] @XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan @Yaopeilan @MengPu_TSH ดูเหมือนมารเหมันต์จะไม่ชอบใจที่ท่านกางโล่ขึ้นนัก ทว่าคนที่ลงมือทำอะไรบางอย่างกลับเป็นมารล่มเรือเสียแทน เขาสร้างบ่อน้ำเล็ก ๆ ใต้สองเท้าของเซียงหรง จนนางตกลงไปได้ก่อนที่ใครจะคว้าจับ ตู้ม! ท่านได้ยินเสียงหัวเราะเหือดแห้งเคล้าเสียงน้ำกระเซ็น …จากคนที่นอนอยู่ “เทพโง่งมน้อย มิรู้จริง ๆ หรือแค่แกล้งมิรู้กันแน่ว่าสิ่งที่เจ้าทำมันจะทำให้ข้าตายขึ้นมาจริง ๆ ” ตวัดสายตาไปยังเหยาเสวียนอวี้ที่ว่าต่อซ้ำเติม เหยียดยิ้มให้ด้วยท่าทีต่อต้านที่เพิ่มมากขึ้นตามความไม่พอใจที่มี “เรื่องอันใดข้าจะต้องตอบให้กับเหล่าเทพสอดรู้เช่นพวกเจ้า” “เรื่องของมาร มารเช่นพวกข้าก็จะจัดการด้วยตนเอง ไม่ว่าจักเมื่อก่อนหรือยามนี้ก็มิเคยแตกต่างไปเลยสักนิด” ท่านเห็นว่าความไม่พอใจของเขานั้นแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกบางอย่าง “มีแต่เพียงพวกเจ้าที่เข้ามายุ่งย่ามกับเหล่ามารเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง” @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001 ท่านมองอยู่จากที่ไกล ๆ แม้มิได้สัมผัสถึงทุกอย่าง ทว่าก็ได้ยินเสียงของเขาชัดทุกถ้อยคำ เอ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างหายไปหรือไม่นะ? > เข้าไปพูดคุย > สำรวจรอบ ๆ > อื่น ๆ - ตัดรอบ 15.00 น. -
1
1
89
Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) retweeted
- เทิร์นที่ 2 - [ รวม ] @XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan “เจ้า?” ดูเหมือนเขาจักทวนสรรพนามที่ท่านใช้เรียกเขานะ? เป็นการทวนด้วยเสียไม่ชอบใจ แถมยังยกมือขึ้นราวจะมิได้มีเพียงคำพูด แต่ก็หยุดมือเอาไว้เสียก่อนเมื่อได้เห็นร่างของเทพชั้นสูงผู้หนึ่งก้าวเข้ามาบังหน้า ถึงเขาจะดูมิรู้จักท่าน ทว่าก็เหมือนจะรับรู้ได้ถึงพลังของท่านอยู่บ้าง “มีเรื่องอันใด” ก็่ใช่ว่าเขาจักพูดคุยด้วยไม่ได้หรือน่ากลัวไปเสียหมด ไม่นับยามที่เขากดเหยียบเท้าไปกับร่างที่นอนอยู่ที่พื้นจนเจ้าตัวสำลักโลหิตน่ะนะ "แค่ก- ฮะฮะ" "นายเหนือหัวของข้า มิต้องทำกันขนาดนี้ก็ได้กระมัง" มารเหมันต์ไม่ได้พูดอะไร แต่เหยียบแรงขึ้นไปอีกล่ะ @Yaopeilan @MengPu_TSH @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001 พวกท่านได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจากที่ที่พวกท่านยืนอยู่ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนของพวกท่าน หรือไม่ก็รับรู้.. แค่เพียงไม่สนใจ เหงาหรือไม่ ทำอะไรหน่อยไหม? > เข้าไปพูดคุย > สำรวจรอบ ๆ > ไปที่อื่น - ตัดรอบ 19.15 น. -
4
2
1
433
( กำลังบอกว่าฟู่ซ่านตีม่านแตกเลยลูก​ อ่อ​ มีคนตีแตกแล้ว​เก่งเกิน​ มุ่งมานะตีแตกดี.​...)
Replying to @Tongshingsan
- เทิร์นที่ 2 - [ ต้นแปะก๊วยสีดำ ] @Wuyang_TSH @FFuYe_ ที่แห่งนี้นอกจากพวท่านที่พึ่งมาถึง ก็ยังมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ก่อนแล้ว เขาอยู่ใต้ต้นแปะก๊วยสีดำสนิท ทอดสายตามองไปยังทิศทางหนึ่ง อยู่จากตรงนี้ท่านก็ได้ยินเสียที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ คาดเดาได้ว่าเขาคงมองไปที่ต้นเสียงนั้นกระมัง แต่ดูเหมือนเขาจะหันมาสนใจพวกท่านแทนเสียแล้ว “มาทำอะไรที่นี่” ดูเเหมือนเขาจะไม่มีอารมณ์พูดคุยอันใดสักเท่าไรนะ? _____ [ ภายในหุบเขา ] @FuCan_TSH @huihuangcai พวกท่านตามต้นเสียงมาจนถึงจุดจุดหนึ่ง ฟู่ซ่าน มันคือจุดที่มีม่านพลังที่ท่านเคยได้เห็น และหลิงฟูฮุ่ยหวง เด็กน้อยที่ท่านตั้งใจมาเยี่ยมเยือน ท่านก็ได้พบเจอนางเช่นกัน ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยปราณแห่งเทพที่แตกกระจาย เมื่อท่านมองไปก็ได้ห็นว่าที่ที่เคยเป็นม่านพลังป้องกันบางสิ่งนั้นได้สลายหายไปแล้ว ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำ ก็เป็นชายผู้หนึ่งที่กายามีกลิ่นของสมุนไพรและยา ด้านหลังของเขามีเด็กหญิงผู้มีผมสีขาวปลายเหลือง และสัตว์ในตำนาน.. เหนียน ในร่างเล็กน้อยราวแมวตัวหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนของนาง สายตาของนางมองมายังท่านที่เป็นผู้มาเยือนใหม่ “ท่านเทพ..” นางทักท่านล่ะ ท่านเทพจรรยาและมารยาท “มาทำอันใดที่นี่เจ้าคะ” ท่านสังเกตุได้ว่านางนิ่งขึ้น ทั้งยังมีท่าทีเซื่องซึมอยู่มิน้อย จักด้วยเรื่องอันใดกันหนา? - ตัดรอบ 18.15 น. -
72
( ตรงนี้ก็ดราม่า​ โอ้โห​ )
. . . ภายในโพรงไม้นั้น ในยามที่หลงเหลืออยู่เพียงแค่พวกเขา เจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก ผู้ดูแล และ..ผู้ก่อตั้งสถานแห่งนี้ขึ้นมา “ท่านโกหก” “ข้ามิได้โกหก เชิ่งเจี้ยน” “...” “เจ้าเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ” “ท่านเทพต้นเซียงซูจะต้องเจ็บปวดแน่ หากได้รู้ว่าท่านเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สงครามครั้งนั้นเกิดขึ้น” “สงครามครั้งนั้นจะเกิดขึ้น มิว่ามันจะมีข้าที่แยกตัวมารเหมันต์ออกมาจากมันหรือไม่ก็ตาม อย่าได้มองข้าเช่นนั้นเลย ..อย่าได้ผิดหวังในตัวของอาจารย์ของเจ้าเสียขนาดนั้นเลย” ใบหน้าของชายชราฉายแววเจ็บปวด มิต่างจากชายหนุมอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน “...ท่านผู้ดูแล” วู่ซินหลางที่เงียบมาตั้งแต่แรกเริ่มกล่าวพูด “ท่านยามนี้..เปลี่ยนไปแล้วหรือไม่” “...” ความเงียบคือความตอบที่พวกเขาได้รับ และความโดดเดี่ยวก็คือสิ่งตอบแทนแก่ผู้ที่ไม่คู่ควร ดอกไม้เคลือบเกล็ดน้ำแแข็งถกวางลงบนตักเคียงคู่กับดอกไม้เล็ก ๆ ที่ได้รับมาก่อนหน้า ชายผมสีขาวอมเทาพักพิงศรีษะของตนลงข้างขาของสตรีบนแท่นนอนอย่างอ่อนล้า “ถูกเกลียดเสียแล้ว” “สมควรแล้วกระมัง กับคนเช่นข้า”
1
94