
✦ 【姚娴瑜】 Yáo Xián Yú ✦ เหยาเสวียนอวี้ | เพ่ยหลัน · ผู้รับฟังเสียงสรรพสิ่ง เงาเสียงสะท้อนนภา | เทพปกปักษ์ ตำแหน่ง: เสิ่นอู๋ | 2089y #TSHcommuSS2 #TSHcommu
อิงฮวาโหลว
Joined September 2025
- Tweets2.5K
- Following178
- Followers163
- Likes761
「 玉兰清风拂面,素白花瓣随风舞
征兆——有神静听你心声
—姚娴瑜·霈兰,万物之声守护者 」
「 ยามลมอวี้หลันพัด กลีบดอกขาวลอยอาบแสง
นั่นคือสัญญาณว่ามีเทพองค์หนึ่งเฝ้าฟังเสียงใจของเจ้า
—เหยาเสวียนอวี้ ผู้สักการ์ณาเสียงสรรพสิ่ง 」
doc • shorturl.asia/f4jQu
#TSHcommuSS2 #TSHcommu
( นุมาเป็นชิปเปอร์ค่ะ 😭😭)
Replying to @Tongshingsan
หมอกไอหนาวปกคลุมทั่วบริเวณหน้าผา ทอดสายตาลงไปจากที่ตรงนี้ก็ปรากฎภาพของเมืองที่มีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ใบของต้นจันทราขาวสว่างงดงามอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของฟ้าสาง บ้านเรือนร้านค้ายังคงปิดสนิทในยามเช้าตรู่ แต่กระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้คนและการใช้ชีวิต
เรือนผมสีดำพัดปลิวไปตามสายลม เช่นเดียวอาภรณ์ลากยาว นัยน์ตาที่มองแล้วดูคลับคล้ายกับดอกไม้แห่งสายลมค่อย ๆ หรี่ลงจนปิด หมุนตัวก้าวเดินไปยังทิศทางหนึ่งที่ไร้ใครคนใดจะสัมผัสและรับรู้
เสียงนิ่งทุ้มพึมพัมออกมาอย่างเรียบเฉยจนไม่อาจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกใด
“นี่..น่ะหรือ”
แสงจากรุ่งอรุณสาดส่องไปทั่วพื้นที่
เป็นดั่งเคย ไม่เคยแปรเปลี่ยนแม้ใครจะจากไปหรือกลับมา…ใช่หรือไม่กันนะ?
.
.
.
‘เคยได้ยินชื่อของเมืองตงชิงซานหรือไม่’
‘อะไร’
‘ลือกันว่าที่แห่งนั้นถูกสร้างขึ้นจากเทพบรรพกาล เห็นว่าคราวนี้จักไปเยี่ยมเยือนได้แล้วหนา’
‘..อะไรของเจ้า’
‘?’
‘เมื่อวันก่อนยังคิดอยากให้ข้าทำสงคราม คราวนี้กลับทำตัวราวกับคิดอยากเดินทางท่องเที่ยว’
‘... เอาเถอะน่า ท่าน[ ] หากจะไปด้วยกันก็อย่าบ่นให้มากความนัก’
‘ใครจะไปกับเจ้า’
‘ท่านไง’
‘...’
‘ไปเมืองตงชิงซานด้วยกันเถิด’
‘...’
‘ไปกับข้า’
189
( พี่ตอบนุตอนไหนคะ /ตบทวิต ก็ว่ารู้สึกแปลกๆว่าตอบแล้วหรือเปล่า 😭 )
Replying to @Yaopeilan
ครั้นเห็นว่าลืมตาขึ้นมาแล้ว หลิงหูฮุ่ยหวงก็เดินกลับไปเปิดปิ่นโตไม้รินชาขิงแบ่งจากกา รวมถึงตักเนื้อปลากับผักลงถ้วยข้าวต้มให้
“อภัยข้าเถิด เห็นท่านเจ็บตัวเดือนละทีสองทีเช่นนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าควรนิยามอย่างไรนอกจากซน”
ดูจะไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย แต่ก็มิได้ว่ากล่าวเป็นจริงเป็นจัง
+
1
196
( อันนี้คือ ตกใจกลัวสุดขีดและสลบ โอ้โห ปริ้นเซสมากลูกแม่—)
- เทิร์นสุดท้าย -
[ ภายในป่า]
@XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001
นางปาท่านราวกับปาลูกบอลของเล่นลูกหนึ่งไปทางตัวของเจี้ยงเหยียนเมื่อได้รับคำตอบของคำถามตน มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่รีรอเสวนา
จะตามไปหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกท่านแล้ว
_____
[ เขตแดนติดกับแดนมาร ]
@Yaopeilan @MengPu_TSH
“ข้ามิใช่เด็กน้อยที่คาดหวังดินแดนอันสงบสุขและปลอดภัยไร้ราคีหรือรอยแปดเปื้อน เพียงเป็นดินแดนที่จะคงอยู่อย่างที่มันควรจะเป็นมาตั้งแต่แรก”
เค้นหัวเราะให้กับคำว่าช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มิได้ตอบสิ่งใดให้กับคำพูดที่ดูจักเข้าใจผิดไปบ้างนั้น
เขามิได้จับมือของท่านเอาไว้ ทว่ากลับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคราวที่ท่านกล่าวถามขึ้นมาเกี่ยวกับการจากไป
“...”
“ใครเล่าจะต้องการจากไป ทั้ง ๆ ที่ยังมิบรรลุเป้าหมาย”
ท่านเห็นนัยน์ตาของเขาสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่คราวนี้ดูจะไร้การส่อเสียดไปที่ใครคนใด
“แม้ยามนี้ท่านผู้นั้นจะยังหาเหตุผลที่จะทำสงครามกับนางมิได้ ทว่าอีกสิบปี ร้อยปี หรือต่อให้จะเป็นอีกพันปี ใครเล่าจะรู้”
“ดินแดนมารจักต้องกลับมาเป็นของเหล่ามาร หาใช่ไข่มุกแตกร้าวที่ร่วงหล่นสู่โคลนตม-”
ฉั๊วะ!
ยังไม่ทันสิ้นสุดประโยคนั้นของเขาดี พวกท่านก็เห็นว่ามือข้างหนึ่งถูกแทงเข้าที่ตัวเขาจากทางด้านหลัง โดยไร้ซึ่งกลิ่นอายหรือพลังใดให้สัมผัสได้
!!!
“อะ- แค่ก แค่ก ๆ ”
มารล่มเรือสำลักโลกหิตก้อนใหญ่ออกมาอีกครั้ง สายตาเหลือบมองไปยังคนด้านหลังที่โผล่มาอย่างถูกจังหวะเวลา
เขาหัวเราะ
“นฤบาล…มาร..”
“สักวันหนึ่ง นายท่านจักปลิดชีวิตของเจ้า”
ดวงตาสีทองของนางสว่างวาบขึ้นมา นางดึงมือออกจาหร่างของเซิ่นไฮ่ และทำให้เขาที่กำลังบาดเจ็บรุนแรงไม่อาจประครองตัวได้อีก
ล้มลงไป พร้อมกับคำสุดท้ายที่ได้ยินทั่วกันทั้งผู้ที่อยู่ก่อนและตามมาภายหลัง
“จงหวาดกลัวเสีย”
ท่านสัมผัสได้ถึงก้อนพลังที่ถูกส่งจากมารล่มเรือไปสู่นฤบารมาร รวมถึงพวกท่านทั้งหมดที่อยู่โดยรอบ เดิมทีแล้วก้อนพลังระดับนี้นั้นคงมิสามารถทำให้นางสะทกสะท้านได้
เพียงแต่ยามนั้นเอง พวกท่านก็ได้รู้ว่ามันมิใช้พลังที่มีไว้ใช้โจมตีทางกาย หากแต่เป็นความรู้สึก ‘หวาดกลัว’ ที่เสียดแทงเข้าทุกอนูสัมผัสตามคำพูดจากปากผู้ที่ยามนี้สิ้นชีวิตลงไปต่อหน้าต่อตาพวกท่าน
ทั้งยังได้ ‘หวาดกลัว’ จากกลิ่นอายไอมารของนฤบารมารที่แผ่พวยพุ่งออกมาอย่างไม่อาจสะกัดกั้น
ก่อนจะสิ้นสติไปด้วยภาพสุดท้ายของนฤบารมารที่พุ่งตัวไปทางแดนมาร
รู้ตัวอีกที พวกท่านทั้งหมดก็มาอยู่ที่หอเยียวยาบนสวรรค์เสียแล้ว
- ปิดโรล -
ถือว่าจบรูทแล้ว (ส่งคะแนนได้) สำหรับผู้เล่นที่ยังอยากคุยกับเพื่อน ๆ ภายในพื้นที่ภายในป่า/หอเยียวยาสวรรค์ ก็ยังสามารถโรลกันต่อได้ตามสะดวกเลยค่า
1
154
( มารล่มเรือโคตรแมว แมวขี้หงุดหงิดอ่ะ คำพูดสุดท้ายแค่อยากแนะนำตัวอ้อมๆเอง!!! แต่เข้าใจได้คำพูดคำจาดูอวดดีเกิน โธ่ถ้าหลุดไปได้นะ )
- เทิร์นที่ 7 -
[ เขตแดนติดกับแดนมาร ]
@Yaopeilan @MengPu_TSH
“ผู้ที่ยื่นข้อเสนอได้นั้นมีเพียงข้า”
ดื้อรั้น? หากจะพูดคำนั้นออกมา เซิ่นไฮ่คงบอกว่าตัวของเขามิได้ดื้อรั้น เพียงแค่มีหลักการและศักดิ์ศรีของตัวเองก็เท่านั้น
“ถานฮวาก็แค่ผู้ทรยศน่ารังเกียจ ที่มีค่าก็เพียงแค่โลหิตและพลังแห่งการหลับใหล”
“เขาทรยศต่อนายท่านเพื่อนฤบารผู้นั้นอย่างไร ก็ควรได้รู้เห็นว่าเขาจักเป็นเหตุให้นฤบารมารได้ตายตกลงไปด้วยวิธีการเดียวกัน”
ไม่มีคำพูดไปมากกว่านี้ ท่านคงจักต้องถามผู้อื่นเอาเสียกระมัง
“จิ้งซือหลินก็เช่นเดียวกัน มิว่าจะอนาคตที่นางกล่าวพูด หรือกระบี่ที่นางมีอยู่ ข้าก็จักใช้มันหวนคืนกลับไปสร้างบาทแผลให้นฤบาร”
มารล่มเรือเค้นหัวเราะ ให้คำพูดสุดท้ายที่เหยาเสวียนอวี้กล่าวกวนอารมณ์ที่มิดีอยู่แล้วของเขา
โดยมิได้ใช้การสร้างหลุมน้ำอย่างคราวเซียงหรง และเป็นการสร้างมวลน้ำขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปครอบคลุมตัวของพวกท่านทั้งสอง
เป้าหมายคือการกักขังและจากไป
> หลบ (d20)
> อื่น ๆ
_____
[ ภายในป่า]
@XiangRong_TSH
สายลมนั้นพัดพาท่านมายังบริณป่าแห่งหนึ่ง
ของของท่านตกลงกับพื้น และเมื่อท่านเงยหน้าขึ้นมามองไปรอบ ๆ ก็ได้พบว่าท่านอยู่ท่ามกลางมูมวลแมกไม้เสียแล้ว
ท่านสัมผัสได้ว่ามีความหนาวเย็นแพร่กระจายมาจากทิศทางหนึ่ง ซึ่งดูอย่างไรก็หาใช่ทางออกจากป่า
ทำอย่างไรดี?
> เข้าไป
> ออกจากป่า
> อื่น ๆ
_____
[ ชายป่า ]
@ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001 @Jiangyanzhiyuan
อาจจะเป็นเพราะผู้ที่พวกท่านตามหานั้นจากไปนานแล้ว พวกท่านจึงสัมผัสมิได้เลยว่าเขานั้นอยู่ในที่แห่งใดในบริเวณแม่น้ำรั่วสุย
มารเหมันต์หายไปแล้ว
สัมผัสได้เพียงก้อนพลังไม่มากไม่น้อยก่อนหนึ่งที่เกิดขึ้นจากทิศทางที่พวกท่านรู้ว่าเหยาเสวียนอวี้และเมิ่งผู่เดินจากไปพร้อมกับมารล่มเรือ
เกิดอะไรขึ้นกันหนอ ตามไปดูไหม?
หรือจะตามกลิ่นอายเทพเล็กจ้อยอีกก้อนหนึ่งไปยังอีกทางดีล่ะ
> ตามเหยาเสวียนอวี้และเมิ่งผู่
> ตามเซียงหรง
> ไปที่อื่น
> อื่น ๆ
- ตัดรอบ 20.00 น. -
90
( ผปค.เจี้ยงเหยียนเชื่อในเต๋าเค้าไหม )
Replying to @Tongshingsan @XiangRong_TSH
เทพบุพเพกอดอกไว้หลวมๆ เขาเคาะนิ้วเบาๆบนอาภรณ์ของตนเองอย่างใช้ความคิด
ดูเหมือนมีการใช้พลังกัน.. สัมผัสพลังมิได้ใหญ่มากเสียจนอันตรายให้เทพบุพเพต้องเข้าไป ท่านเหยาคงจัดการได้กระมั้ง
คิดได้ดังนั้นจึงหันไปสนใจกลุ่มก้อนพลังน้อยที่พลัดออกจากกลถ่มเทพ คุ้นเคยเช่นนี้คงเป็นเซียงหรง เจ้าเทพวสันต์ผู้มิอยู่กับร่องกับรอยเส้นทางที่เขาเดินกันเท่าไหร่นัก.. ไม่รู้ว่าเจ้ามีเป้าหมายจักไปไหนของเจ้ากัน นี่ไม่ใช่ทางปกติแล้ว
เจ้าของอาภรณ์สีชาดยาวตามร่องรอยเทพตัวน้อยไป
>ตามเซียงหรง
2
1
102
( เห็นคำผิดแล้วร้องกรี๊ด ลบลงใหม่ดีหรือไม่ แต่ก็ขก. (…))
Replying to @Tongshingsan @MengPu_TSH
“ไม่รับข้อเสนอของข้าอีกแล้วหรือ ดื้อรั้นไปไยกัน”
เหยาเสวียนอวี้เอ่ยพลางก้าวตามอีกฝ่ายไปไม่เร่งไม่ช้า น้ำเสียงฟังดูคล้ายบ่นเสียมากกว่าคาดคั้น ทว่าแววตาหงส์ทองกลับจับจ้องไม่คลาดสายตา
“ข้าก็เพียงอยากถามนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง”
พัดในมือโบกแผ่ว เขาเอื้อนเอ่ยต่ออย่างเป็นกันเอง ราวกับการสนทนาทั่วไป
“พวกท่านต้องการฟื้นอำนาจให้กลับมาเหมือนในอดีต—แล้วถานฮวาเล่า เกี่ยวข้องอันใดกันแน่”
“ต้องการนำมันมาใช้ทำสิ่งใด?”
คำพูดดูจ้อจี้ หากทุกถ้อยคำล้วนสอดแทรกการหยั่งเชิง เขาแอบสังเกตการก้าวเดินของอีกฝ่าย ว่าจะชะงัก จะโซเซ หรือจะทรุดลงเมื่อใด
“พวกเทพเฝ้าป้องกันเข้มงวดถึงเพียงนี้ ท่านคงคว้าน้ำเหลวอยู่ไม่น้อยกระมัง”
เสียงยังคงราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยชื่อสองคนที่ตกอยู่ในวังวนนี้อย่างไม่ตั้งใจนัก
“แต่ท่านจิ้งซือหลิน… กับเทียนกวงนั่น”
“เหตุใดถึงต้องลงมือกันหนักหนาเพียงนั้นเล่า”
เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ คล้ายเปิดช่องให้อีกฝ่ายได้หายใจ
“ข้าถามเพียงเท่านี้เอง ท่านพอจะตอบได้กระมัง”
“ในเมื่อเวลานี้ ท่านมารเหมันต์ก็มิได้คิดทำร้ายท่านต่อแล้ว—บางที… อาจถึงขั้นปล่อยท่านให้ดิ้นรนต่อไปก็เป็นได้”
ถ้อยคำสุดท้ายฟังดูคล้ายปลอบ หากความหมายกลับคลุมเครือจนยากจะวางใจ
@MengPu_TSH
ก่อนที่เหยาเสวียนอวี้จะผินหน้าไปทางเทพใบชา เอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด
“ดูเหมือนเขา… จักคิดกลับแดนมารกระมัง?”
ก่อนที่สายตาหงส์ทองจะย้อนกลับมาหาอีกฝ่าย พร้อมรอยยิ้มบางที่ยากจะอ่านความหมาย
“เช่นนั้นเป็นอย่างไรเล่า”
“หากท่านยอมตอบ—ข้าจักเป็นผู้ส่งท่านกลับแดนมารให้เอง… ดีหรือไม่?”
“ถือว่าเป็นการช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อยที่เทพปกปักษ์เช่นข้ามีให้ท่าน“
รังแกตอนคนบาดเจ็บเช่นนี้เขาก็มิชอบหรอก สู้รออีกฝ่ายหายดีเสียดีกว่า ถึงจักสู้ไม่ได้นัก แต่ยังดีกว่ารังแกเช่นนี้
อีกอย่าง เรื่องการดูแลคดีของมารล่มเรือนี้ไม่อยู่ในหน้าที่ตน ซ้ำยังโดนเตือนเรื่องหน้าที่หลายคน ตอนนี้เขาทำตามกฎแล้ว เว้นเสียเรื่องยุ่งเกี่ยวกับมาร การสนทนากับมาร ขอถือเป็นการสนทนาทั่วไปมิใช่ยุ่งเกี่ยวแล้วกันหนา
83
“ฮ่า ๆ ถึงข้าจะมีเมตตาอยู่บ้าง… แต่วิญญาณพวกข้านั้น ให้มิได้ดอกหนา”
เหยาเสวียนอวี้กล่าวก่อนหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูฝืดฝืนอยู่ไม่น้อย
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจงใจแกล้งให้เซียงหรงตกน้ำลงไปอีกครา องค์เทพผู้พิทักษ์แทบอยากยกมือกุมขมับ
“ผู้ที่สมควรโดนน้ำ เห็นจักเป็นท่านมากกว่านะ จักหลับอยู่รอมร่อเช่นนี้ ระวังเถิด หากหลับไปแล้ว อาจมิได้ตื่นอีก”
“ให้พวกข้าแบกไปแดนมารหรือ?” เขาเลิกคิ้วน้อย ๆ
“นายท่านของเจ้ายินยอมหรือไม่เล่า แต่หากจะให้แบกกลับจริง ๆ ก็คงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันเสียหน่อย ว่าอย่างไร?”
ในใจเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมาบ้าง หรือว่านี่จะเลยเถิดเกินการละเล่นของพวกแดนมารกันแล้ว มิใช่ว่าปกติแม้จะเล่นกันเกือบถึงตาย แต่ก็ยังเว้นชีวิตกันอยู่บ้างหรือ
ครานี้เขาใช้พลังลมพยุงเซียงหรงขึ้นมาอีกหน แถมแผ่สายลมอุ่นโอบล้อมร่างนางไว้แลเป่าแห้ง หวังเพียงว่านางจะไม่จามใส่มารผู้นั้นซ้ำอีกหน
1
74
( แท็กเซียงหรง มีการกระทำ @XiangRong_TSH )
1
45
( ขอโทษนะ แต่คือ เห็นแต่คำว่า 'แมว' )
- เทิร์นที่ 4 -
[ รวม ]
@XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan @Yaopeilan @MengPu_TSH
ดูเหมือนมารเหมันต์จะไม่ชอบใจที่ท่านกางโล่ขึ้นนัก ทว่าคนที่ลงมือทำอะไรบางอย่างกลับเป็นมารล่มเรือเสียแทน
เขาสร้างบ่อน้ำเล็ก ๆ ใต้สองเท้าของเซียงหรง จนนางตกลงไปได้ก่อนที่ใครจะคว้าจับ
ตู้ม!
ท่านได้ยินเสียงหัวเราะเหือดแห้งเคล้าเสียงน้ำกระเซ็น …จากคนที่นอนอยู่
“เทพโง่งมน้อย มิรู้จริง ๆ หรือแค่แกล้งมิรู้กันแน่ว่าสิ่งที่เจ้าทำมันจะทำให้ข้าตายขึ้นมาจริง ๆ ”
ตวัดสายตาไปยังเหยาเสวียนอวี้ที่ว่าต่อซ้ำเติม เหยียดยิ้มให้ด้วยท่าทีต่อต้านที่เพิ่มมากขึ้นตามความไม่พอใจที่มี
“เรื่องอันใดข้าจะต้องตอบให้กับเหล่าเทพสอดรู้เช่นพวกเจ้า”
“เรื่องของมาร มารเช่นพวกข้าก็จะจัดการด้วยตนเอง ไม่ว่าจักเมื่อก่อนหรือยามนี้ก็มิเคยแตกต่างไปเลยสักนิด”
ท่านเห็นว่าความไม่พอใจของเขานั้นแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกบางอย่าง
“มีแต่เพียงพวกเจ้าที่เข้ามายุ่งย่ามกับเหล่ามารเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง”
@ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001
ท่านมองอยู่จากที่ไกล ๆ แม้มิได้สัมผัสถึงทุกอย่าง ทว่าก็ได้ยินเสียงของเขาชัดทุกถ้อยคำ
เอ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างหายไปหรือไม่นะ?
> เข้าไปพูดคุย
> สำรวจรอบ ๆ
> อื่น ๆ
- ตัดรอบ 15.00 น. -
1
1
89
Xian Yu | 姚娴瑜 (ประสบด่านเคราะห์ทั้งเดือน) retweeted
- เทิร์นที่ 2 -
[ รวม ]
@XiangRong_TSH @Jiangyanzhiyuan
“เจ้า?”
ดูเหมือนเขาจักทวนสรรพนามที่ท่านใช้เรียกเขานะ? เป็นการทวนด้วยเสียไม่ชอบใจ แถมยังยกมือขึ้นราวจะมิได้มีเพียงคำพูด แต่ก็หยุดมือเอาไว้เสียก่อนเมื่อได้เห็นร่างของเทพชั้นสูงผู้หนึ่งก้าวเข้ามาบังหน้า
ถึงเขาจะดูมิรู้จักท่าน ทว่าก็เหมือนจะรับรู้ได้ถึงพลังของท่านอยู่บ้าง
“มีเรื่องอันใด”
ก็่ใช่ว่าเขาจักพูดคุยด้วยไม่ได้หรือน่ากลัวไปเสียหมด
ไม่นับยามที่เขากดเหยียบเท้าไปกับร่างที่นอนอยู่ที่พื้นจนเจ้าตัวสำลักโลหิตน่ะนะ
"แค่ก- ฮะฮะ"
"นายเหนือหัวของข้า มิต้องทำกันขนาดนี้ก็ได้กระมัง"
มารเหมันต์ไม่ได้พูดอะไร แต่เหยียบแรงขึ้นไปอีกล่ะ
@Yaopeilan @MengPu_TSH @ZhaoCangmin_TSH @feithegoat001
พวกท่านได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจากที่ที่พวกท่านยืนอยู่
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนของพวกท่าน หรือไม่ก็รับรู้.. แค่เพียงไม่สนใจ
เหงาหรือไม่ ทำอะไรหน่อยไหม?
> เข้าไปพูดคุย
> สำรวจรอบ ๆ
> ไปที่อื่น
- ตัดรอบ 19.15 น. -
( กำลังบอกว่าฟู่ซ่านตีม่านแตกเลยลูก อ่อ มีคนตีแตกแล้วเก่งเกิน มุ่งมานะตีแตกดี....)
Replying to @Tongshingsan
- เทิร์นที่ 2 -
[ ต้นแปะก๊วยสีดำ ]
@Wuyang_TSH @FFuYe_
ที่แห่งนี้นอกจากพวท่านที่พึ่งมาถึง ก็ยังมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ก่อนแล้ว เขาอยู่ใต้ต้นแปะก๊วยสีดำสนิท ทอดสายตามองไปยังทิศทางหนึ่ง
อยู่จากตรงนี้ท่านก็ได้ยินเสียที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ คาดเดาได้ว่าเขาคงมองไปที่ต้นเสียงนั้นกระมัง
แต่ดูเหมือนเขาจะหันมาสนใจพวกท่านแทนเสียแล้ว
“มาทำอะไรที่นี่”
ดูเเหมือนเขาจะไม่มีอารมณ์พูดคุยอันใดสักเท่าไรนะ?
_____
[ ภายในหุบเขา ]
@FuCan_TSH @huihuangcai
พวกท่านตามต้นเสียงมาจนถึงจุดจุดหนึ่ง ฟู่ซ่าน มันคือจุดที่มีม่านพลังที่ท่านเคยได้เห็น และหลิงฟูฮุ่ยหวง เด็กน้อยที่ท่านตั้งใจมาเยี่ยมเยือน ท่านก็ได้พบเจอนางเช่นกัน
ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยปราณแห่งเทพที่แตกกระจาย เมื่อท่านมองไปก็ได้ห็นว่าที่ที่เคยเป็นม่านพลังป้องกันบางสิ่งนั้นได้สลายหายไปแล้ว ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำ ก็เป็นชายผู้หนึ่งที่กายามีกลิ่นของสมุนไพรและยา
ด้านหลังของเขามีเด็กหญิงผู้มีผมสีขาวปลายเหลือง และสัตว์ในตำนาน.. เหนียน ในร่างเล็กน้อยราวแมวตัวหนึ่งอยู่ในอ้อมแขนของนาง
สายตาของนางมองมายังท่านที่เป็นผู้มาเยือนใหม่
“ท่านเทพ..”
นางทักท่านล่ะ ท่านเทพจรรยาและมารยาท
“มาทำอันใดที่นี่เจ้าคะ”
ท่านสังเกตุได้ว่านางนิ่งขึ้น ทั้งยังมีท่าทีเซื่องซึมอยู่มิน้อย จักด้วยเรื่องอันใดกันหนา?
- ตัดรอบ 18.15 น. -
72
( ตรงนี้ก็ดราม่า โอ้โห )
.
.
.
ภายในโพรงไม้นั้น ในยามที่หลงเหลืออยู่เพียงแค่พวกเขา เจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก ผู้ดูแล และ..ผู้ก่อตั้งสถานแห่งนี้ขึ้นมา
“ท่านโกหก”
“ข้ามิได้โกหก เชิ่งเจี้ยน”
“...”
“เจ้าเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”
“ท่านเทพต้นเซียงซูจะต้องเจ็บปวดแน่ หากได้รู้ว่าท่านเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สงครามครั้งนั้นเกิดขึ้น”
“สงครามครั้งนั้นจะเกิดขึ้น มิว่ามันจะมีข้าที่แยกตัวมารเหมันต์ออกมาจากมันหรือไม่ก็ตาม อย่าได้มองข้าเช่นนั้นเลย ..อย่าได้ผิดหวังในตัวของอาจารย์ของเจ้าเสียขนาดนั้นเลย”
ใบหน้าของชายชราฉายแววเจ็บปวด มิต่างจากชายหนุมอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน
“...ท่านผู้ดูแล”
วู่ซินหลางที่เงียบมาตั้งแต่แรกเริ่มกล่าวพูด
“ท่านยามนี้..เปลี่ยนไปแล้วหรือไม่”
“...”
ความเงียบคือความตอบที่พวกเขาได้รับ และความโดดเดี่ยวก็คือสิ่งตอบแทนแก่ผู้ที่ไม่คู่ควร
ดอกไม้เคลือบเกล็ดน้ำแแข็งถกวางลงบนตักเคียงคู่กับดอกไม้เล็ก ๆ ที่ได้รับมาก่อนหน้า ชายผมสีขาวอมเทาพักพิงศรีษะของตนลงข้างขาของสตรีบนแท่นนอนอย่างอ่อนล้า
“ถูกเกลียดเสียแล้ว”
“สมควรแล้วกระมัง กับคนเช่นข้า”
1
94
















