حجاب مانع آموزش نیست. در افغانستان دختران ۵ سال هستش که از تحصیل بالای صنف ۶ محروم شده‌اند و امروز در آذربایجان دختران محجبه به دلیل پوشش دینی از ورود به کلاس‌ها منع شدند هر دوی این‌ها مسیر کاملاً متفاوت دارند اما به یک جا می رسند دختری که به دلیل سیاست‌ها ، هویت و جنسیتش حق آموختن از او گرفته می‌شود. پرسش من این است : آیا دختری که از علم دور بماند چه آینده‌ای دارد؟ و با چه پیامدهایی مواجه است؟ و چه گزینه‌ای دارد ؟؟ پاسخ بسیار تلخ است : انزوا ، کودک همسری و خشونت. این‌ها مواردی هستند که ما دختران با آنها مواجه می‌شویم. و صدای ما صدای دخترانی است که از حق آموختن باز مانده اند

در دونقطه از جهان دخترانی هستند که با حسرت به درهای مکاتب نگاه می کنند، دختران افغانستان که با بسته بودن درهای مکاتب رویاهایشان را به دست فراموشی سپرده اند. و از آن سو دختران آذربایجان که نه به یک دلیل قانونی، بلکه به سبب تفسیر تنگ نظرانه از مقرارت پوشش پشت درهای مکاتب مانده اند یکی از سیاست و دیگری از پیش داوری، اما هر دو از یک جنس رنج می‌برند رنج دختری که می‌خواهد بداند بخواند بشناسد اما به او می گویند نه ! تلخ ترین بخش ماجرا این است که هر دوی آنها حق طبیعی و قانونی خود را که حق تحصیل هست می‌خواهند ما از دختران افعانستان و دختران آذربایجان حمایت می‌کنیم

به نام انسانیت و خدای که انسان را آزاد آفرید ما دختران وزنان افغانستانی با دختران و زنان آذربایجان یکی استیم ممکن فرسنگ ها از هم فاصله داشته باشیم اما دل مان ونیت مان یکی است. امروز دختران آذربایجان به دلیل داشتن حجاب از درس محرم شدند و ما چندی پیش از درس به دلیل زن بودمان محرم استیم. اما این را جهانیان به یاد داشته باشید نه درب های بسته ی دانشگاه ها ونه مکتب ها به هردلیلی نمی تواند مانع پرواز ما دختران افغان و دختران آذربایجان شود. ما یک روز از این سقفی که بالای سرمان محکم افتاده است بیرون خواهم شد. زنده باد حجاب ودختران آذربایجان زنده باد دختران شجاع افغانستان # لعنت به هرنوع ظلم و ستم

به دختران شجاع آذربایجان و دختران سربلند سرزمینم، افغانستان… شاید میان ما مرزها فاصله انداخته باشد، اما دردها و آرزوهای ما به هم پیوند خورده‌اند. به دختران آذربایجان می‌گویم: شما در این راه تنها نیستید؛ صدای شما، صدای ما نیز هست. و به دختران افغانستانم می‌گویم: عزیزانم، هیچ تاریکی نمی‌تواند برای همیشه مانع طلوع آفتاب شود. شاید دروازه‌های مکتب به روی‌تان بسته شده باشد، اما دروازه‌های آرزوهایتان را هرگز نبندید. ما فقط فرصت درس‌خواندن نمی‌خواهیم؛ ما حق انتخاب، آزادی و ساختن آینده‌مان را می‌خواهیم. زیرا دختر بودن جرم نیست، و آموزش امتیاز نیست؛ حق مسلم هر انسان است. صدای ما را بشنوید؛ ما هنوز ایستاده‌ایم و هنوز امید داریم .

به یاد دخترانی که از حق تحصیل محروم ماندند و پشت درهای بسته ماندند. 💔 من به‌عنوان یک زن فعال و مدافع حقوق زنان، در کنار دختران آذربایجان می‌ایستم؛ دخترانی که به‌خاطر پوشش و حجاب‌شان از حق تحصیل محروم شده‌اند، و در کنار دختران افغانستان که تنها به جرم زن بودن، از مکتب و دانشگاه بازمانده‌اند. درد من، درد هر دختری است که آرزوهایش پشت دروازه‌های بسته آموزش جا مانده است. هیچ دختری نباید به‌خاطر حجاب، جنسیت یا باورهایش از حق آموختن محروم شود. من باور دارم که آموزش حق هر انسان است، نه امتیازی که بتوان از زنان و دختران گرفت. صدای من در کنار صدای تمام دخترانی است که برای حق، آزادی و آینده‌شان مبارزه می‌کنند. سکوت در برابر تبعیض، انتخاب من نیست؛ تا زمانی که حتی یک دختر از حق آموزش محروم باشد، صدای عدالت‌خواهی ما باید بلند بماند. ✊🏻🕊️

Afghanistan Women’s Political Participation Network (AWPPN) SOLIDARITY STATEMENT

Afghanistan Women’s Political Participation Network (AWPPN) Date: October 15, 2026 SOLIDARITY STATEMENT In Solidarity with Azerbaijani Girls Facing Restrictions on Education Due to Hijab The Afghanistan Women’s Political Participation Network (AWPPN), firmly committed to the principles of human rights, justice, equality, and human dignity, expresses its solidarity and support for Azerbaijani girls who face restrictions on their access to education in connection with regulations concerning the wearing of hijab. We believe that no girl should be denied her fundamental right to education because of her clothing, religious beliefs, or identity. No student should be forced to choose between pursuing an education and remaining faithful to her personal beliefs. Education is a fundamental human right, and equal access to educational opportunities must be guaranteed without discrimination. The Afghanistan Women’s Political Participation Network deeply understands the harm that discrimination and exclusion inflict upon girls. Our solidarity is also rooted in the painful experiences of girls in Afghanistan, who have been deprived of access to secondary and high school education following the Taliban’s return to power, simply because they are girls. The denial of education to Afghan girls, alongside the restrictions faced by girls in different parts of the world, demonstrates the urgent need for sustained, global, and collective efforts to protect the rights of women and girls. We call upon the relevant authorities and institutions to respect fundamental human rights, ensure equal access to education for girls, take the concerns of students and their families seriously, and prevent policies and practices that result in educational exclusion and discrimination. Education must never become a tool for exclusion or force girls into impossible choices. Instead, it must serve as a pathway to knowledge, personal development, independence, and equal participation in society. The Afghanistan Women’s Political Participation Network also expresses its solidarity with all girls and women around the world who are deprived of their fundamental rights because of their gender, clothing, beliefs, or social circumstances. We believe that the suffering of girls in Afghanistan, the concerns of girls in Azerbaijan, and the struggles of women worldwide for equality are interconnected parts of a shared human demand: the right to education, freedom of conscience, human dignity, and equal opportunities. We stand with Azerbaijani girls and raise our voices in support of their right to education, freedom of choice, and human dignity. No girl should be denied education because of her hijab or gender. Education is a right, not a privilege. Defending the rights of girls is a universal human responsibility. With respect and solidarity, Afghanistan Women’s Political Participation Network (AWPPN) #SupportAzerbaijaniGirls #RightToEducation #GirlsEducation #FreedomOfChoice #HumanRights

یک بار دیگر صدای یک زن و یک معلم به گوش ما رسیده است؛ صدایی که نباید نادیده گرفته شود. اگر یک معلم تنها به دلیل سرودن شعر با تهدید و اتهام روبه‌رو شده باشد، این موضوع نیازمند بررسی جدی است. ما از همه رسانه‌ها می‌خواهیم صدای این معلم را به گوش مردم و جهان برسانند و برای روشن‌شدن سرنوشت او دادخواهی کنند.

امروز صدای دادخواهی ما برای یک معلم در ولایت تخار است؛ زنی که گفته شده به دلیل سرودن اشعار ضد طالبان با اتهام و فشار روبه‌رو شده است. ما خواهان روشن‌شدن حقیقت این قضیه هستیم. معلمی که وظیفه‌اش آموزش و پرورش نسل آینده است، نباید به دلیل بیان شعر و اندیشه مورد تهدید یا مجازات قرار بگیرد. از رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری می‌خواهیم این موضوع را بررسی و وضعیت این معلم را برای مردم روشن کنند.

قطعنامه جنبش زنان به سوی آزادی، به مناسبت ۲۵ سپتامبر؛ روز یادبود از قربانیان هزاره ۲۵ سپتامبر، روز یادبود قربانیان هزاره، فرصتی است برای گرامی‌داشت یاد و خاطره هزاران زن، مرد و کودک هزاره که در دوره‌های مختلف تاریخ، قربانی کشتار، خشونت، تبعیض، آوارگی و محرومیت از حقوق انسانی خویش شده‌اند. جنبش زنان به سوی آزادی، با گرامی‌داشت یاد قربانیان هزاره، به‌ویژه قربانیان ارزگان و دایچوپان، چهل دختران هزاره و تمامی زنان و مردانی که در سکوت و گمنامی جان باختند، بر ضرورت حفظ حافظه تاریخی و تداوم دادخواهی برای عدالت تأکید می‌کند. ما باور داریم که فراموشی قربانیان، زمینه تکرار خشونت را فراهم می‌سازد و عدالت بدون به‌رسمیت‌شناختن رنج قربانیان و شنیده‌شدن صدای بازماندگان تحقق نخواهد یافت. جنبش زنان به سوی آزادی، اعلام می‌دارد: ۱. یاد و خاطره تمامی قربانیان هزاره را گرامی می‌داریم و بر حفظ نام، داستان و میراث آنان به‌عنوان بخشی از حافظه تاریخی جامعه تأکید می‌کنیم. ۲. هرگونه تبعیض، نفرت‌پراکنی، خشونت و سرکوب علیه هزاره‌ها، به‌ویژه خشونت علیه زنان و دختران هزاره، را محکوم می‌کنیم. ۳. بر حق زنان و دختران هزاره برای زندگی در امنیت، آزادی، کرامت انسانی، آموزش، کار، مشارکت اجتماعی و سیاسی و برخورداری برابر از حقوق اساسی تأکید می‌کنیم. ۴. خواهان مستندسازی مستقل و حفظ اسناد مربوط به کشتارها، آوارگی‌ها، کوچ‌های اجباری، غضب و تصرف زمین‌ها و سایر موارد نقض حقوق مردم هزاره هستیم تا این رویدادها در تاریخ ثبت و از فراموشی مصون بمانند. ۵. از نهادهای ملی و بین‌المللی حقوق بشر می‌خواهیم که موارد نقض حقوق بشر علیه هزاره‌ها را به‌صورت جدی، مستقل و بی‌طرفانه بررسی کرده و برای پاسخ‌گویی عاملان و حمایت از قربانیان و بازماندگان، اقدامات لازم را انجام دهند. ۶. بر ضرورت حمایت از زنان و دختران بازمانده از خشونت، آوارگی و فقر و فراهم‌سازی زمینه‌های دسترسی آنان به آموزش، خدمات حمایتی، عدالت و فرصت‌های برابر تأکید می‌کنیم. ۷. از جامعه جهانی، سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای مدافع حقوق زنان می‌خواهیم که در برابر تبعیض و خشونت سیستماتیک علیه گروه‌های آسیب‌پذیر سکوت نکنند و از حقوق اساسی و کرامت انسانی آنان حمایت کنند. ۸. ما متعهد می‌شویم که صدای قربانیان و بازماندگان را زنده نگه داریم، روایت‌های آنان را ثبت کنیم و برای جامعه‌ای مبتنی بر عدالت، برابری، آزادی و کرامت انسانی تلاش نماییم. در اخیر ۲۵ سپتامبر برای ما تنها یک روز در تقویم نیست؛ روزی است برای به‌یادآوردن انسان‌هایی که قربانی خشونت و بی‌عدالتی شدند، برای شنیدن صدای بازماندگان و برای تأکید بر این حقیقت که هیچ انسانی نباید به دلیل هویت، جنسیت یا تعلق اجتماعی خود از حق زندگی، آزادی و کرامت محروم شود. جنبش زنان به سوی آزادی ضمن ادای احترام به تمامی قربانیان، بر ادامه راه دادخواهی، حفظ حافظه تاریخی و مبارزه مسالمت‌آمیز برای برابری و عدالت تأکید می‌کند. یاد قربانیان گرامی و نام‌شان جاودان باد. #StopHazaraGenocide #HazaraLivesMatter جنبش زنان به سوی آزادی اسلام آباد، پاکستان

اعلامیه اعتراضی شبکه زنان برای آزادی دیروز در سازمان ملل درباره زنان افغانستان صحبت شد اما ما دیگر فقط شنیدن نمی‌خواهیم ما زنان افغانستان اقدام می‌خواهیم پنج سال است که زنان افغانستان از آموزش حذف شده‌اند از کار حذف شده‌اند از زندگی عمومی حذف شده‌اند پنج سال است که فرمان پشت فرمان صادر می‌شود و جهان، قطعنامه پشت قطعنامه صادر می‌کند. اما سؤال ما این است نتیجه کجاست؟ تا چه زمانی قرار است حقوق زنان افغانستان موضوع سخنرانی‌ها و نشست‌ها باشد اما در داخل افغانستان زنان همچنان هزینه این سکوت را بپردازند ما از سازمان ملل می‌خواهیم صدای زنان افغانستان را فقط ثبت نکند برای آن اقدام کند از دولت‌ها می‌خواهیم حقوق زنان را قربانی ملاحظات سیاسی نکنند تعامل نباید به قیمت حذف زنان تمام شود کمک‌های بشردوستانه نباید جای حقوق بشر را بگیرد. و هیچ روند سیاسی درباره آینده افغانستان نباید بدون حضور واقعی و معنادار زنان افغانستان باشد. ما نمی‌خواهیم جهان فقط بگوید نگران وضعیت زنان افغانستان هستیم. نگرانی بس است. حالا نوبت اقدام است مکاتب را باز کنید. دانشگاه‌ها را باز کنید. راه کار زنان را باز کنید فضای عمومی را به زنان برگردانید و

سید قاسم هاشمی و حامد احساس، دو سینماگر افغانستان، بیش از دو ماه است که ناپدید شده‌اند و خانواده‌های‌شان همچنان چشم‌انتظارند. ما نمی‌دانیم چه اتفاقی برای آنان افتاده است؛ اما دقیقاً به همین دلیل است که باید تحقیقات جدی انجام شود و پاسخ روشن داده شود. از حکومت پاکستان و نهادهای مسئول می‌خواهیم این پرونده را در سکوت رها نکنند. دو نام، دو خانواده و یک خواست مشترک: سرنوشت‌شان روشن شود.

از همه مردم افغانستان می‌خواهم در کنار خانواده‌های سید قاسم هاشمی و حامد احساس بایستیم. ممکن است ما شخصاً آنان را نشناسیم، اما درد یک خانواده چشم‌انتظار، درد انسانی است که همه می‌توانیم آن را درک کنیم. بیش از دو ماه است که خانواده‌های این دو سینماگر در انتظار خبر هستند. نگذاریم گذشت زمان باعث فراموش‌شدن نام آنان شود. هر صدایی که برای روشن‌شدن سرنوشت آنان بلند شود، می‌تواند یادآوری باشد برای کسانی که مسئول پیگیری این قضیه‌اند. هاشمی و حامد احساس را از یاد نبریم؛ صدای دادخواهی خانواده‌های‌شان باشیم.

. بیش از دو ماه از ناپدیدشدن آنان در پاکستان می‌گذرد، اما هنوز خانواده‌ها و نزدیکان‌شان در بی‌خبری و نگرانی به‌سر می‌برند. دو ماه انتظار برای یک خبر، یک نشانی و یک پاسخ روشن، برای هیچ خانواده‌ای آسان نیست. ما از نهادهای مسئول پاکستان می‌خواهیم که این قضیه را جدی پیگیری کنند و درباره سرنوشت این دو هنرمند پاسخ روشن ارائه دهند. از نهادهای حقوق بشری و رسانه‌ها نیز می‌خواهیم صدای خانواده‌های آنان باشند و برای روشن‌شدن سرنوشت هاشمی و حامد احساس دادخواهی کنند. ما خواهان حقیقت و روشن‌شدن سرنوشت آنان هستیم. صدای خانواده‌های هاشمی و حامد احساس باشیم.