
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦 𝐁𝐮𝐜𝐤𝐥𝐚𝐧𝐝 (𝘯.), a 26-year-old astronomer, fell in love with the beauty of the stars. And maybe, with @AL1S3_SVCS | Zone 12 | +ได้เสมอ
186cm | เขต 12
Joined April 2024
- Tweets6.1K
- Following425
- Followers434
- Likes3.8K
Pinned Tweet
#SVCS_Commu #SVCS_SS3
“𝙄 𝙨𝙬𝙚𝙖𝙧 𝙄 𝙙𝙞𝙙𝙣’𝙩 𝙢𝙚𝙖𝙣 𝙩𝙤 𝙨𝙩𝙖𝙧𝙚—𝙜𝙪𝙚𝙨𝙨 𝙬𝙚’𝙧𝙚 𝙗𝙤𝙩𝙝 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙗𝙖𝙙 𝙖𝙩 𝙡𝙤𝙤𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙖𝙬𝙖𝙮.”
🌌William B.
🌌เขต 12
🌌 celestial observer | 186cm / Summer 18
Doc: bit.ly/49TKsoi
co-role / etc: DM ok🍉
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
#SVCS_SS4
“Yep, I like to live my life dangerously….I kid! I kid!”
“Can’t believe it’s almost been 3 years since I came here! The days are on the wings!”
Doc: bit.ly/Axel_McIntyre_SVCS
(แอ็กเซล aka แอ็กเจ้ว หรือ ไอ่เจ้ว!)
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
#Eggfastival_SVCS4 (บวกได้ค่ะ!)
หางตาของ[คุณ]บังเอิญเหลือบไปสะดุดตาเข้ากับเจ้าไข่หลากสีที่ถูกซ่อนเอาไว้ในพงหญ้าเข้าอย่างพอดิบพอดี ดูๆแล้วมันจะต้องเป็นไข่ที่มีของซ่อนเอาไว้ข้างในเป็นแน่
"อ๊ะ?-"
และใช่ คุณไม่ได้เป็นคนเดียวที่เห็นมัน
+
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
𝘋𝘦𝘢𝘳𝘦𝘴𝘵 💙,
𝘛𝘰 𝘯𝘰𝘵 𝘣𝘦 𝘢𝘭𝘰𝘯𝘦, 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘶𝘯𝘬𝘯𝘰𝘸𝘯,
𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘦𝘦𝘱𝘦𝘴𝘵 𝘥𝘢𝘳𝘬, 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘦𝘥 𝘯𝘰𝘵𝘦𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘴𝘰𝘸𝘯—
𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦𝘳𝘦, 𝘵𝘰𝘨𝘦𝘵𝘩𝘦𝘳, 𝘸𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦 𝘪𝘵 𝘰𝘶𝘳 𝘰𝘸𝘯.
𝘍𝘰𝘯𝘥𝘭𝘺,
🤍
Replying to @AL1S3_SVCS
ข้อสงสัยไม่ถูกเฉลยเมื่อคุณไม่เอ่ยถาม
ล่องลอยจางไปในอากาศพร้อมไออุ่นที่แทรกขึ้นหลังเปิดประตูร้านกุญแจเข้ามา
สิ่งที่เขาชม—ก็ไม่ใช่คำหวานที่พูดไปงั้นๆ
อย่างที่เคยบอกไว้
เขาไม่เคยโกหกคุณ
บางทีก็อาจเพราะมันเป็นชื่อของคุณเขาถึงรู้สึกกับมันแบบนั้นก็ได้
แต่ถึงจะเป็นอย่างไร—ความจริงใจก็ไม่ได้ลดลงเลยอยู่ดี
ดวงตาสีอ่อนของวิลเลียมฉายประกายเมื่อแสงตกกระทบโลหะ นิ้วเรียวถอดสร้อยเส้นนั้นออกมาดูชื่อของตัวเองที่สลักปรากฏบนแผ่นจี้
ก่อนสบตากับผู้ให้มัน
“ผมต้องเริ่มจากอะไรล่ะ?”
ทั้งเรื่องสลักชื่อของคุณลงบนสร้อย
แล้วก็การทะนุถนอมหัวใจหนึ่งดวงที่คุณใจดีอนุญาตให้เขาเข้าไปด้วย
“แต่ก่อนอื่น…“
ชายหนุ่มหายใจเข้าเล็กน้อยราวกับรวบรวมความกล้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเพียงเสี้ยวหนึ่ง
”ผมมีเรื่องจะบอก”
มือยกขึ้นลูบผ่านใบหน้าตัวเองอย่างคนรู้ดีว่าตัวเองพูดอะไรแบบนี้ไม่เก่งนัก แต่ตอนนี้อยากให้คุณได้ฟัง
…แม้มันจะน่าอายจนใบหูแดงไปหมดแล้วก็ตาม
เพราะครั้งหนึ่งเคยพูดไว้กับคุณว่าทั้งชื่อ ทั้งชีวิตของเรา มันอาจจะธรรมดายิ่งกว่าอะไร
แต่ถ้ามันพิเศษขึ้นมา ก็อาจเพราะมีความรักของใครบางคนอยู่ในนั้น
และในวันนี้ เขาก็พบคำตอบของคำถามที่คุณเคยให้ไว้—เป็นคำตอบที่ต่างออกไปจากเมื่อครั้งแรกพบกัน
น่าอายจริงๆ นั่นแหละ
คนจะพูดหลุบตาหนีไปแล้วด้วยซ้ำ
มันก็แค่…
”ผม…เริ่มชอบที่เป็นวิลเลียมแล้วนะ“
วิลเลียมกัดปากตัวเองนิดหน่อย คิดว่าอีกคนคงจำไม่ได้แน่ๆ ย้อนไปตอนนั้นเขาก็คงไม่พ้นเป็นแค่คนเพี้ยนๆ ที่มากวนเวลาสงบยามค่ำ
ทว่าตั้งแต่วันนั้นก็สงสัยมาตลอดว่าจะชอบที่เป็นตัวเองได้เมื่อไหร่ ตั้งคำถามว่ากล้าดียังไงไปวิจารณ์ชื่อของคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอ
แล้วพอมันได้คำตอบแล้ว
วันนี้—ก็เลยอยากให้คุณเป็นคนแรกที่ได้ยินมัน
“ผมว่าผมชอบตัวเองมากขึ้น”
“ชอบที่เป็นอยู่”
รู้สึกถึงความสุข แม้ในยามฝนพรำ หิมะโปรย หรือกระทั่งสายฟ้าฟาดกระหน่ำ
และที่เป็นได้อย่างนั้น
”…คิดว่าเพราะเธอเลย“
จากนั้นถึงหลุดหัวเราะน้อยๆ ใส่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง รีบหันไปมองโต๊ะงานสลักอย่างเก้กังเพื่อไม่ให้คุณสับสนเกินไป
ก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะรักคุณ
หรือเพราะถูกคุณรัก
ที่ทำให้ความคิดในใจเขาเปลี่ยนรูปไปได้เรื่อยๆ
แต่ไม่ว่าเหตุผลไหน—
ในทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาระหว่างกัน ก็ทำให้รู้แล้วว่าต่อให้เป็นหลุมลึก หรือห้องปิดตาย
ก็คงจะมีเสียงโน๊ตที่คุ้นเคยดังออกมา
บรรเลงโดยอลิส ฮัลลาร์ด และถูกรับฟังโดยวิลเลียม บัคแลนด์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างกัน
เขาจะยืนอยู่ตรงนั้น
โอบกอดทั้งชื่อและสกุลของกันและกันไว้
ไม่ปล่อยให้โดดเดี่ยวอีกเลย
┉┅━━━━━━━━━━┅┉
youtu.be/857oh7Y2_rA?si=NMim…
( สงสาร ตอบช้า ปิดก็ได้ > < ยังต้องไปพบเจอชายในอดีตของหนูอลิสอีก ! แต่เพลงน่ารัก..คอมฟี่…มาก… ฮือๆ ขอบคุณสำหรับโรลคั้บ )
( หนุน้อยมาก ขอบีบแจ้มอ้วม ㅠ ㅅ ㅠ 🤍)
Replying to @William_SVCS
เขาพยักหน้า
เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม
ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป
นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น
เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง
บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่
วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย
“ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ”
ดีแล้วจริง ๆ
ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน
พอคนสองคนสบตากัน
ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ
|
อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ
คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป
ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง
วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า
ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น
มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่
นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน
อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด
แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน
แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง
เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า
รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ
อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ
สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่
ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น
คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง
แล้วจึงลืมตาขึ้น
เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง
ก่อนจะหัวเราะแผ่ว
“ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ”
เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้
ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน
ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม
นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่
วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง
และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด
“ ขอบใจ ”
ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน
แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม
1
443
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
Replying to @William_SVCS
เขาพยักหน้า
เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม
ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป
นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น
เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง
บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่
วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย
“ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ”
ดีแล้วจริง ๆ
ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน
พอคนสองคนสบตากัน
ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ
|
อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ
คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป
ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง
วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า
ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น
มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่
นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน
อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด
แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน
แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง
เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า
รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ
อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ
สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่
ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น
คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง
แล้วจึงลืมตาขึ้น
เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง
ก่อนจะหัวเราะแผ่ว
“ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ”
เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้
ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน
ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม
นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่
วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง
และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด
“ ขอบใจ ”
ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน
แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม
( ผ่านมาแล้วแสนล้านปีก็ยังโดนวกมาเล่นคืน ช่วยด้วย คิดว่าการกระทำของคุณมันน่ารักมากมั้ย (มากกก) 🥹😭😭 )
Replying to @William_SVCS
เสียงเรียก
วินาทีที่สบตา
องศาของมุมปากที่วาดโค้งให้กัน
แค่เพียงเท่านั้น, นัยน์ตาเขาก็อ่อนโยนลงอย่างไม่อาจห้ามได้
คำอธิษฐานไร้เสียงนั้นคงถูกใครบางคนรับฟัง
จะเป็นเทพธิดาแห่งคิมหันต์ พระเจ้าที่อลิสไม่เคยสวดขอพรสักครั้ง หรือดวงดาวพวกนั้นก็ตาม
เพราะท่ามกลางสีขาวโพลนอันแสนสะอาด และอากาศที่ทำคนตัวเย็นต้องแอบซุกหน้ากับผ้าพันคอเสียไม่รู้กี่ครั้ง
สีสันของคุณนั้นคล้ายกับทำหน้าที่เป็นแหล่งพักเล็ก ๆ ของนักเดินทางยามสะท้อนบนลงเงาภาพหิมะเหล่านั้น
“ —อ่า ”
เสียงฮัมแผ่วเบาตอบกลับไป กับนัยน์ตาที่หลุบลงมองกระต่ายบูดเบี้ยวในมือนั้น
แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อลิส ฮัลลาร์ดหลุดขำ
จะด้วยรูปร่างพิลึกพิลั่น หรือการกระทำถามเองตอบเองนั้นก็ตาม
และก่อนที่คุณจะได้ถามหรืองอแกับเสียงขำสั้น ๆ นั้น
มือเรียวยาวก็ดึงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะนั่งลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ
และโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
มือเขาก็เริ่มโกยหิมะขึ้นมาปั้น—ด้วยสีหน้าอมยิ้มจาง ๆ คล้ายกำลังอารมณ์ดี
อาจจะเพราะมีดวงตาคุณเฝ้ามองอยู่หนึ่ง
กับดวงตาผิดหลักสมมาตรของกระต่ายในมือนั้นก็ได้
ลมหายใจถูกเป่าเป็นไอบางออกจากปาก
ไม่รู้หรอกว่ามองอีท่าไหนผู้ชายวัยยี่สิบกลาง ๆ ถึงกลายเป็นกระต่ายไปได้, หรืออาจจะพอเข้าใจ—แม้คงไม่ใช่แบบเดียวกันก็ตาม
พลันก็ลอบคิดในใจ
งั้นคุณเป็นประมาณไหนดีนะ
…สุนัขสักตัวดีไหม
ก็เหมาะอยู่นะ, อิงท่าทีตาหยีในบางครั้ง กับวิธีที่คล้ายเพื่อนขนฟูอยู่บ้างในบางที
แต่พอนึกถึงท่าทางเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวน ๆ ในหลายครั้ง รวมถึงความอ่อนไหวในหลายมุมที่ได้สัมผัสมานั้น—ก็พลันรู้สึกว่าอาจจะไม่ได้ตรงกันเสียทุกอย่างขึ้นมา
แต่ก็
อืม
ต้องหมานั่นแหล่ะ
เพราะแบบนั้น เจ้าตัวเลยก้มหน้าก้มตาปั้นไป
นานพอให้คุณเริ่มบ่นได้ถ้าอยาก
จิ้งจอกหิมะที่ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันมากก็เลยประกอบร่างสำเร็จบนมือเขา ถูกยกขึ้นไปวางเทียบข้าง ๆ ด้วยตายิ้มแป้นที่ดูน่ารักน่าตีอยู่บ้าง—อย่างน้อยก็สำหรับคนปั้น
“ นาย ”
ก็อลิสหิมะในมือคุณนั่นคงเหงา ถ้าต้องถูกวางเดี่ยว ๆ อยู่ตัวเดียวจนสิ้นฤดูกาล
เพราะงั้นก็คงดีกว่าถ้าจะวางคุณไปข้าง ๆ
อย่างน้อยก็คงได้อยู่ด้วยกันจนกว่าจะสิ้นฤดูกาล
เป็นชั่วนิรันดร์ของหิมะบูดเบี้ยวสองก้อนแล้วกัน
เป็นแบบนั้นนั่นล่ะ
1
449
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
Replying to @William_SVCS
เสียงเรียก
วินาทีที่สบตา
องศาของมุมปากที่วาดโค้งให้กัน
แค่เพียงเท่านั้น, นัยน์ตาเขาก็อ่อนโยนลงอย่างไม่อาจห้ามได้
คำอธิษฐานไร้เสียงนั้นคงถูกใครบางคนรับฟัง
จะเป็นเทพธิดาแห่งคิมหันต์ พระเจ้าที่อลิสไม่เคยสวดขอพรสักครั้ง หรือดวงดาวพวกนั้นก็ตาม
เพราะท่ามกลางสีขาวโพลนอันแสนสะอาด และอากาศที่ทำคนตัวเย็นต้องแอบซุกหน้ากับผ้าพันคอเสียไม่รู้กี่ครั้ง
สีสันของคุณนั้นคล้ายกับทำหน้าที่เป็นแหล่งพักเล็ก ๆ ของนักเดินทางยามสะท้อนบนลงเงาภาพหิมะเหล่านั้น
“ —อ่า ”
เสียงฮัมแผ่วเบาตอบกลับไป กับนัยน์ตาที่หลุบลงมองกระต่ายบูดเบี้ยวในมือนั้น
แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อลิส ฮัลลาร์ดหลุดขำ
จะด้วยรูปร่างพิลึกพิลั่น หรือการกระทำถามเองตอบเองนั้นก็ตาม
และก่อนที่คุณจะได้ถามหรืองอแกับเสียงขำสั้น ๆ นั้น
มือเรียวยาวก็ดึงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะนั่งลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ
และโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
มือเขาก็เริ่มโกยหิมะขึ้นมาปั้น—ด้วยสีหน้าอมยิ้มจาง ๆ คล้ายกำลังอารมณ์ดี
อาจจะเพราะมีดวงตาคุณเฝ้ามองอยู่หนึ่ง
กับดวงตาผิดหลักสมมาตรของกระต่ายในมือนั้นก็ได้
ลมหายใจถูกเป่าเป็นไอบางออกจากปาก
ไม่รู้หรอกว่ามองอีท่าไหนผู้ชายวัยยี่สิบกลาง ๆ ถึงกลายเป็นกระต่ายไปได้, หรืออาจจะพอเข้าใจ—แม้คงไม่ใช่แบบเดียวกันก็ตาม
พลันก็ลอบคิดในใจ
งั้นคุณเป็นประมาณไหนดีนะ
…สุนัขสักตัวดีไหม
ก็เหมาะอยู่นะ, อิงท่าทีตาหยีในบางครั้ง กับวิธีที่คล้ายเพื่อนขนฟูอยู่บ้างในบางที
แต่พอนึกถึงท่าทางเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวน ๆ ในหลายครั้ง รวมถึงความอ่อนไหวในหลายมุมที่ได้สัมผัสมานั้น—ก็พลันรู้สึกว่าอาจจะไม่ได้ตรงกันเสียทุกอย่างขึ้นมา
แต่ก็
อืม
ต้องหมานั่นแหล่ะ
เพราะแบบนั้น เจ้าตัวเลยก้มหน้าก้มตาปั้นไป
นานพอให้คุณเริ่มบ่นได้ถ้าอยาก
จิ้งจอกหิมะที่ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันมากก็เลยประกอบร่างสำเร็จบนมือเขา ถูกยกขึ้นไปวางเทียบข้าง ๆ ด้วยตายิ้มแป้นที่ดูน่ารักน่าตีอยู่บ้าง—อย่างน้อยก็สำหรับคนปั้น
“ นาย ”
ก็อลิสหิมะในมือคุณนั่นคงเหงา ถ้าต้องถูกวางเดี่ยว ๆ อยู่ตัวเดียวจนสิ้นฤดูกาล
เพราะงั้นก็คงดีกว่าถ้าจะวางคุณไปข้าง ๆ
อย่างน้อยก็คงได้อยู่ด้วยกันจนกว่าจะสิ้นฤดูกาล
เป็นชั่วนิรันดร์ของหิมะบูดเบี้ยวสองก้อนแล้วกัน
เป็นแบบนั้นนั่นล่ะ
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
ก็ลองเดาดูซิ้
Replying to @SVCS_Eirlys
ในขณะที่คนโดนคุณขำ
คนที่ว่าก็นึกตลกขึ้นมาในใจว่าเป็นสหายสี่ขาที่รู้หน้าที่เสียน่าประทับใจ
ที่ก็คงหายสงสัยไปบ้างหากได้รู้ว่าเคยเป็นเพื่อนคู่ใจเจ้าพนักงาน, แม้จะชวนให้ไม่แน่ใจก็ตามว่าอลิสมีภาพจำสุนัขตำรวจแบบไหน
เอาว่าอย่างน้อยตอนนี้อาคันตุกะหนุ่มก็ดูจะผ่อนคลายมากพอจะเดินตามเจ้าบ้านไปแบบไม่กลายร่างเป็นหุ่นยนต์ลืมหยอกน้ำมัน
มากพอจะกวาดตาสำรวจเสียด้วยซ้ำ
ทั้งกรอบรูปเหล่านั้นและเปียโนหลังใหญ่, แม้ไม่ได้ละลาบละล้วงหรือแตะต้องอะไร ถือว่าทำตัวเป็นแขกที่มีมารยาทได้ตามปกติชน
“ …? ”
นัยน์ตาสีอ่อนที่กำลังมองตามหางบัตเลอร์หนุ่มตรงหน้าละขึ้น มองไปตามทิศทางที่เสียงส่งออกมาอย่างแม่นยำ
ไม่ไม่
อันนี้ไม่รู้ไม่ได้มั้ง
ไปอาบน้ำสิครับ!?
“ ….อาบน้ำก่อนก็ได้ ”
ใบชาไม่น่าวิ่งไปไหนมั้ง
“ เดี๋ยวไม่สบาย ”
เสียงนุ่มนวลส่งกลับไป, ดังขึ้นจากที่ใช้ปกติสามระดับเห็นจะได้
เพราะจะเดินไปหาก็เกรงใจ เผื่อคุณจะจัดการสภาพเปียกซ่กของตัวเองอยู่หรืออะไร
คงไม่ได้ยืนชงชาทั้งมะล่อกมะแล่กหรอกใช่ไหม
…ใช่ไหม?
( เช้าที่สดใส😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 เด็กคนนี้มันยังไงสิ้ )
Replying to @William_SVCS
บนสร้อยเงินนั้นเป็นหินเย็น ๆ—อมาโซไนต์
สีเขียวอมฟ้าขัดเรียบ ไม่ได้มีอะไรสลักไว้
และตัวเจ้าของก็เพียงหลุบตามองปลายนิ้วที่แตะลงมานั่น
ไม่ได้ว่าอะไรเป็นพิเศษออกมา, ปล่อยให้คนมือซนเอื้อมคว้าจับตามใจ
และแทนที่จะเป็นมือหยิกแก้มบีบคาง
การประทุษร้ายอะไรทำนองนั้นที่คุณอาจจะคาด หรือเขาอาจลอบพิจารณาจะทำ
ในระยะที่ใกล้เกินไปนั้น
อลิสพลันยกมือขึ้นป้องริมฝีปาก เอียงตัวเข้าหา
กระซิบเสียงเบาอย่างกับว่าตรงนี้มีคนอยู่มากกว่าเราสองคน
“ …ให้ฉันใส่? ”
1
302
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
[30 Summer | 11 AM | Zone 12 | ☀️]
ป่วยไข้ เป็นคำที่หาได้ยากยิ่งจากเอร์ลิส ลอเรนเซน
อันที่จริงหากไม่นับเรื่องความดันโลหิตต่ำนิดหน่อย คนทำงานติดโต๊ะที่ขี่ม้าและทำสวนเป็นงานอดิเรกก็ดูจะไม่มีปัญหาสุขภาพรังควานกายใจดี +
( คิคิ น่ารัก )
Replying to @William_SVCS
ในมืออลิสคือกระเป๋าหนึ่งใบที่อาจใหญ่กว่าในมือคุณนิดหน่อย
ยังคงเป็นชุดสีขาวสะอาดตา หนามากพอจะให้ความอบอุ่นได้—ทั้งไม่ใช่เสื้อคอเต่ากับฮู้ดตัวหนาที่เคยถูกประเมินว่าใส่ตลอดปี
อย่างน้อย ๆ ก็พอให้สมกับเป็นนัดที่คุณอุตส่าห์ตั้งใจแพลนไว้แต่หัววัน
แม้มันอาจจะดูไม่ต่างมากก็เถอะ
“ ….. ”
คำถามนั้นถูกความเงียบตอบกลับไป
กับเขาที่จ้องใส่นิ่ง ๆ
สองแก้มยังคงแดงก่ำ
อากาศหนาวก็คงใช่—อาจมีอะไรอื่นไหมคงตอบได้ยาก
รู้อยู่แล้วว่าต้องถาม
แต่คนรับถ่วงดุลในใจมานานสองนาน, ว่าน้ำหนักของในกล่องอันไหนสมควรจะเป็นคำตอบให้คุณ
“ …จดหมายน่ารัก ”
“ ขอบใจ ”
ก็เลยให้คำตอบไปก่อนหนึ่งอย่าง
ส่วนกล่องที่ตามมาทีหลังนั้น—
“ มานี่สิ ”
จะยืนห่างกันทำไม
ไหนว่าจะไปเดทไงครับ :)
3
804
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
Replying to @William_SVCS
ในมืออลิสคือกระเป๋าหนึ่งใบที่อาจใหญ่กว่าในมือคุณนิดหน่อย
ยังคงเป็นชุดสีขาวสะอาดตา หนามากพอจะให้ความอบอุ่นได้—ทั้งไม่ใช่เสื้อคอเต่ากับฮู้ดตัวหนาที่เคยถูกประเมินว่าใส่ตลอดปี
อย่างน้อย ๆ ก็พอให้สมกับเป็นนัดที่คุณอุตส่าห์ตั้งใจแพลนไว้แต่หัววัน
แม้มันอาจจะดูไม่ต่างมากก็เถอะ
“ ….. ”
คำถามนั้นถูกความเงียบตอบกลับไป
กับเขาที่จ้องใส่นิ่ง ๆ
สองแก้มยังคงแดงก่ำ
อากาศหนาวก็คงใช่—อาจมีอะไรอื่นไหมคงตอบได้ยาก
รู้อยู่แล้วว่าต้องถาม
แต่คนรับถ่วงดุลในใจมานานสองนาน, ว่าน้ำหนักของในกล่องอันไหนสมควรจะเป็นคำตอบให้คุณ
“ …จดหมายน่ารัก ”
“ ขอบใจ ”
ก็เลยให้คำตอบไปก่อนหนึ่งอย่าง
ส่วนกล่องที่ตามมาทีหลังนั้น—
“ มานี่สิ ”
จะยืนห่างกันทำไม
ไหนว่าจะไปเดทไงครับ :)
28 Winter | ช่วงเย็น | →ซูซูซิตี้
@AL1S3_SVCS
หลังผ่านพ้นการเย้าแหย่พอเป็นพิธีและจัดการสะสางงานที่มีให้เสร็จสิ้นแล้ว วิลเลียมก็ได้แต่งตัวเสียใหม่ เพื่อมารอพบตามนัดที่ให้ไว้สำหรับเจ้าของวันแสนพิเศษ
สัมภาระติดตัวดูไม่มากนัก เพียงพอสำหรับพักแรมหนึ่งคืน
เหมือนเจ้าของมันตั้งใจไม่แบกอะไรเกินจำเป็น
พอเห็นอีกฝ่ายอยู่ในระยะสายตา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาหยุดยืนตรงหน้า สายตาไล่สำรวจอย่างแนบเนียน
ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงเสื้อผ้าที่คุณเลือกใส่—
หนาพออย่างที่เขากำชับไว้หรือไม่
แล้วคำทักแรกก็หลุดออกมา
“เป็นไงครับ ชอบของขวัญของผมไหม“
และไม่รู้ทำไม วิลเลียมเลยว่ายืนเว้นระยะกับอลิสสักหน่อยก่อนดีกว่า
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
(Santa Claus is coming to town 🎅🏻)
(ไปร่วมตี้วงล้อคริสต์มาสกับทุกคนมา ขอบคุณสำหรับโปรเจคน่ารัก ๆ และเมอร์รี่คริสต์มาสย้อนหลังพร้อมสวัสดีปีใหม่คับผม 🥳)
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️ retweeted
(วาดเล่นค่ะ boxing day
หลับที่ไหนตื่นที่นั่น ชุดเดิม เพิ่มเติมหนึ่งมวนหนึ่งแก้วก่อนกลับ)
( 🤯🤯🤯 หรือนี่คือการแก้เผ็ด รางวัลที่จะเอาไม่ได้ต้องมีภาพ !!! แล้วนี่ท่าอะไร หยุด อย่ามาคุยกับผมเลย )
Replying to @William_SVCS
ดวงตาตรงหน้าคุณกะพริบสองสามครั้ง
หัวคิ้วกดเข้าหากันเหมือนไม่เข้าใจ
ทำไมคำว่าซื่อบื้อถึงถูกใช้บรรยายตัวเขาอีกครั้ง
แต่เขาก็ดูจะเป็นแบบนั้นอยู่บ้างล่ะมั้งนะ
“ …อืม ”
ระหว่างขานรับคำแนะนำของขวัญนั้น, เลยมีเสียงขานคล้ายกำลังครุ่นคิด
หนึ่งคือของในนั้นคืออะไรกันนะ, คุณถึงเอ่ยแบบนั้น
อีกข้อคือสรุปเมื่อครู่นั้น คุณขอรางวัลอะไรกันแน่
ทั้งอย่างนั้น ของขวัญที่ได้ก็ยังถูกเก็บไว้ใกล้มืออย่างระมัดระวัง
คุณลับตาไป ซองหนึ่งในนั้นก็คงถูกแกะอ่าน
หรืออาจจะมากกว่าหนึ่ง
เช่นสอง หรือสาม—หรือมากกว่านั้น
“ ทำ… ”
เขาเอ่ยขณะเชื่อมโยงภาพที่เห็นด้วยสองตาเข้ากับประโยคที่คุณเอ่ยมาเมื่อครู่
ปลายนิ้วลูบริมฝีปาก
แล้วฉับพลันก็มีหลอดไฟสว่างวาบขึ้นมา
“ —อา ”
นัยน์ตาใสเป็นประกายขึ้นมาครู่สั้น ๆ
ก่อนเขาจะขยับเข้ามา ยกตัวเอนเข้าหาเล็กน้อย
มือหนึ่งวางไว้บนต้นขาคุณคล้ายประคองตน แล้วอีกมือก็ประคองศีรษะไว้
ก่อนริมฝีปากจะประทับลงไปบนแก้ม
หนึ่งครั้ง สองข้าง
แล้วจึงกดจูบเบา ๆ ที่มุมปาก, จุดเดียวกับที่ปลายนิ้วคุณแตะก่อนหน้า
แล้วค่อยผละออกทั้งที่ยังกึ่งคร่อมอยู่เหนือร่าง
สบตา
เอ่ยคำที่วันนี้ตั้งใจจะยึดอภิสิทธิ์เอ่ยซ้ำ ๆ
แล้วคิดว่าคุณก็ควรจะรับมันไว้ด้วย
“ ….ขอบใจนะ ”
อีกครั้ง
ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบ, เพราะอลิสรู้สึกว่าถ้อยคำคงบรรยายได้ไม่มากพอ
ไม่รู้หรอกว่าใช่รางวัลที่อยากได้ไหม
ถ้าไม่, ก็คงกลายเป็นอลิสฉวยโอกาสคุณแล้วให้รางวัลตัวเองไปแทน
1
446
Star log : Entry Early Winter 🔓
คุณพ่อคุณแม่กำชับเอาไว้ หากบัคแลนด์ต้องปรากฏตัวในงาน—โดยเฉพาะงานที่เต็มไปด้วยผู้คนจากแวดวงวิชาการ
คำพูดควรจะสุภาพ น้ำเสียงควรจะนุ่มนวล
และท่าทีควรจะ เหมาะสม
วิลเลียม บัคแลนด์ทำตามนั้นมาโดยตลอด
—และงานในค่ำคืนนี้ก็ไม่ต่างกัน
ห้องโถงสว่างด้วยแสงไฟขาว
บทสนทนาเต็มไปด้วยศัพท์ยากๆ มากมาย
รอยยิ้มที่แลกเปลี่ยนกันอย่างรู้จังหวะ
ทุกอย่างมันช่าง…น่าเบื่อเกินไป
อาจเพราะเหตุนี้เอง
เขาถึงแยกตัวออกมาเดินในสวนด้านนอก
ปล่อยให้เสียงผู้คนค่อยๆ ไกลออกไป
วิลเลียมชื่นชมทั้งสองท่านจากใจจริงๆ
ในสายตาเขา คนทั้งคู่มากความสามารถ และไม่เคยขาดความมานะ อ่อนน้อมถ่อมตน ทัศนคติที่แสดงต่อสังคมดีเยี่ยม มีความเป็นมืออาชีพ จนไม่ว่าใครต่อใครก็คงอยากจะปรบมือให้
แต่ว่า…เขาก็คงทำไม่ลง
สำหรับเจ้าตัวนั้นแค่ชื่นชมก็คิดว่าสุดๆ แล้วเหมือนกัน
ความหนักใจช่วงนี้ของเขาคงเป็นเรื่องนี้ล่ะมั้ง
เรื่องที่ไม่อาจมองผู้ให้กำเนิดด้วยความรักบริสุทธิ์ได้
และเรื่องหนักใจอีกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นมา
คือที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ตรงหน้านี้มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว
ผมอีกคนดำขลับ ไขว่ห้างสบายๆ ใบหน้ามีจุดสองจุดใต้ตา เรียงเยื้ององศาลงมา ปลายจมูกก็มีอีกหนึ่ง ติดใต้ริมฝีปากก็มีอีกจุด กอปรผิวขาว ดูแล้วชวนให้น่าลากเส้นสร้างกลุ่มดาวบนนั้นอย่างยิ่ง
ดูมีอิสระ
เหมือนเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานข้างในอย่างสิ้นเชิง
“หลบออกมาพักเหมือนกันเหรอ?“
และน่าขอบคุณที่อีกฝ่ายยิ้มให้ดูไม่มีพิษมีภัยเช่นนั้น
วิลเลียมเลยได้พยักหน้า ความกระอั่กกระอ่วนที่เห็นคนลดลงไป
และทั้งสองก็เริ่มคุยกัน—ไปเรื่อย
เวลาผ่านไปสักพัก
พอทำให้รู้ได้ว่าอีกคนเป็นพวกไม่ค่อยคิดอะไรนัก
ทั้งหัวเราะง่าย ยิ้มง่าย
บางคำก็ฟังดูห่ามๆ แต่คงไม่ได้ตั้งใจ ไม่ถึงขั้นฟังดูหยาบคายจนทนฟังไม่ได้อะไร
ไม่นานนัก
เขาก็เอียงศีรษะมองมา
“นายพูดจาดีจังนะ ดูฉลาดด้วย”
“แต่ทำไมต้องสุภาพขนาดนั้น? ไม่ต้องเกร็งก็ได้มั้ง“
วิลเลียมได้แต่ตอบตามความเคยชินว่ามันเป็นนิสัย ไม่ใช่อะไร
คนแปลกหน้าเลยหัวเราะ
แล้วพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องสนุกขึ้นมา
“งั้นลองด่าฉันสิ”
“ลองดู”
แน่นอนว่าอึกอัก ส่ายหน้าทันที
บอกว่าไม่ถนัดจริงๆ
แต่เขาคนนั้นก็ยังยิ้มอยู่
ราวกับไม่ได้คาดหวังอะไรจริงจังทั้งนั้น
สุดท้าย ก็ใจอ่อนกับรอยยิ้มคน เลยได้ลองพูดคำหยาบคายออกไปคำหนึ่ง
ดูติดขัด
และแปลกหูแม้กระทั่งตัวเองด้วยซ้ำ
ทว่าผลลัพธ์—
เรามองหน้าแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ภายใต้แสงจันทร์ที่ไม่ต้องระวังและไม่ต้องคิดว่าจะดูเหมาะสมหรือไม่
มันตลกอย่างที่คิดจริงๆ
ก่อนจะแยกกัน วิลเลียมเลยตัดสินใจยื่นมือออกไป
“วิลเลียม”
เด็กชายจับมือตอบ
ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิมให้
“โชคชะตา”
เผลอทวนคำโดยไม่ทันคิด
“Destiny?
“ชื่อ…แปลกดีนะครับ”
เขาหัวเราะอีกครั้ง
“ไม่ใช่ชื่อจริงหรอก”
“แต่ดูจากที่นาย—ไม่รู้สิ นายน่าจะชอบอะไรแบบนี้นี่“
ก่อนจะลุกขึ้น
หันกลับมาพูดทิ้งท้ายอีกครั้ง
“ไว้เจอกันใหม่ตอนไหน ก็ทักฉันด้วยล่ะ”
ในตอนนั้น วิลเลียมคิดแค่หากได้พบกันอีกครั้ง ก็คงได้หัวเราะกับคำว่าโชคชะตาออกมาจริงๆ
แค่คิดว่าต้องทักคนด้วยคำนั้นก็แย่แล้ว
ถ้าทักผิดยิ่งน่าฮาไปกันใหญ่
น่าแปลก เพียงแค่ไม่กี่นาทีที่ได้อยู่ด้วยกันตรงนี้กลับทำให้เขามีแรงเข้าไปเผชิญหน้ากับความอึดอัดข้างในต่อไป
คิดได้เช่นนั้น
วิลเลียมก็ว่าอยากจะเป็นคนแบบนั้นบ้าง
คนที่ทำให้คนอื่นสบายใจ
เป็นได้ คงจะดี



























