Nul dagen ondernomen, wel de ondernemers willen belasten. Maak kennis met de fractievoorzitter van Vooruit. Oskar Seuntjens stapte in juni 2024 rechtstreeks van de universiteit het parlement in en werd op zijn 26ste de jongste fractievoorzitter die de Kamer ooit zag. Indrukwekkend parcours, alleen zit er geen dag ondernemen in. Nooit een loonbrief van personeel betaald, nooit een klant overtuigd, nooit ondernemersrisico gedragen. En uitgerekend hij stelt voor om de mensen die dat wél deden, extra te belasten. Zijn miljonairsbijdrage moet 1 miljard opbrengen, terwijl het begrotingsgat 10 miljard bedraagt. Toen Knack er experts naar liet kijken, oordeelden die letterlijk "dit helpt niemand vooruit". En Frankrijk schafte zijn vermogensbelasting af omdat er meer kapitaal vertrok dan de taks opbracht. Zijn favoriete argument: Elon Musk, die leent tegen zijn aandelen en zo belastingen "vermijdt". Kan iemand hem vertellen dat zo'n lening gewoon miljarden schuld is, terug te betalen mét rente? En dat het onderpand Tesla heet, een aandeel dat de voorbije vijf jaar meermaals halveerde? En kan iemand hem vragen wat de rijkste man op aarde in godsnaam te maken heeft met een taks op elke Belg die ooit een miljoen bijeen werkte?! Het beste tegenvoorbeeld ligt trouwens in eigen land. De oprichter van Odoo is op papier miljardair, terwijl zijn bedrijf vorig jaar verlies maakte. Dat vermogen bestaat niet in cash. Dwing hem via een vermogenstaks om jaarlijks af te rekenen, en hij moet aandelen verkopen of schulden aangaan. Zo rem je exact het bedrijf af dat hier duizenden jobs kan creëren. Het echte probleem heeft niets met zijn leeftijd of zijn partij te maken. Het probleem is dat hij regels wil schrijven voor een spel dat hij nooit speelde, met cijfers die niet kloppen en voorbeelden die zijn eigen punt onderuithalen. Misschien is zijn beste eerste bijdrage aan onze economie geen nieuwe taks, maar een eerste eigen zaak.

België is doodziek. En deze week lekte het medisch dossier. Een adviserend arts stuurde een brief van 30 bladzijden naar het Riziv over hoe ziekenfondsen omgaan met de artsen die langdurig zieken moeten beoordelen. Wat erin staat: artsen krijgen van de zieken die ze beoordelen een tevredenheidsscore op 10. Te laag? Coachingtraject. Te kritisch? Brieven over "loyaliteit aan de bedrijfscultuur". Klachten over medische beslissingen worden behandeld door een dienst zonder medische kennis. En sommige ziekenfondsen moedigen hun leden aan om klacht in te dienen tegen hun controlearts. De controleur wordt beoordeeld door wie hij moet controleren. Waarom? Een ziekenfonds leeft van zijn leden. Wie streng oordeelt, kost leden. Wie soepel oordeelt, houdt ze. Raad eens welk gedrag beloond wordt. Dit wordt intern aangeklaagd sinds 2014. Nul resultaat. Ruim een half miljoen Belgen zit langdurig ziek thuis en de factuur loopt in de miljarden, terwijl de regering 10 miljard zoekt. Dat is het symptoom. De ziekte zit in het systeem errond, en zolang niemand ze behandelt, blijft dit land doodziek. Ook al staat het op geen enkel attest.