100 lat temu, 18 października 1926, w Sopocie (ówczesne granice Wolnego Miasta Gdańska) urodził się Klaus Günter Karl Nakszynski znany powszechnie jako KLAUS KINSKI Aktor filmowy i teatralny, tak samo utalentowany co kontrowersyjny. Zacznijmy od ciemnej strony księżyca. Kinski znany był z wybuchowego charakteru, niejednokrotnie wpadał w ataki szału, co wielokrotnie potwierdzały jego córki, Pola i Nastassja Kinski (obie również aktorki), wspominając budzącego grozę ojca który terroryzował rodzinę. Pola w autobiografii wydanej w 2013 oskarżyła nieżyjącego już aktora o molestowanie seksualne. Kinski w latach 50-tych zaliczył krótki pobyt w szpitalu psychiatrycznym gdzie lekarze początkowo zdiagnozowali u niego schizofrenię, żeby następnie zmienić diagnozę zaburzenia psychpatycznę. A teraz o kinie. Klaus Kinski znany był przede wszystkim ze współpracy z niemieckim reżyserem chorwackiego pochodzenia, Wernerem Herzogiem. Ich relacje na planie można określić jako skrajnie toksyczne, co Herzog opisał później w dokumencie "Mój najlepszy wróg". W obrazie "Aguirre, gniew boży" (1972) aktor wcielił się w tytułową postać obłąkanego konkwistadora poszukującego mitycznego El Dorado. Po premierze narodziłą się legenda, jakoby Herzog miał grozić Kinskiemu pistoletem, gdy ten postanowił opuścić plan filmowy w trakcie realizacji. Zdjęcia kręcono w dosyć ekstremalnych warunkach, pośrodku peruwiańskiej dżungli. W filmie " Nosferatu Wampir" (1979), będącym niejako rimejkiem dzieła niemieckiego kina niemego z 1922, Kinski, również w roli tytułowej, przeszedł demoniczną i bolesną charakteryzacje. Na planie towarzyszą mu Bruno Ganz (późniejszy Hitler z "Upadku"), Isabelle Adjani oraz francuski pisarz polsko-żydowskiego pochodzenia, Roland Topor. "Woyzeck" (1979) był ekranizacją dramatu epoki romantyzmu autorstwa George Buchnera. Postać tytułowa (wiadomo, Kinski), to szeregowy żołnierz pruskiej armii, wycieńczony panującym w wojsku nieludzkim drylem, do tego poddawany eksperymentom medycznym. Bezlitosne traktowanie wpędza go w stan psychozy co finalnie kończy się tragedią. Film kręcono w niemiłosiernym tempie (18 dni zdjęciowych), a Herzog bezbłędnie wykorzystał fizyczne i psychiczne wycieńczenie Kinskiego do ukazania dramatu głównego bohatera. "Fitzcarraldo" (1982), duet Kinski / Herzog ponownie wraca w głąb amazońskiej dżungli (tym razem oprócz Peru również Brazylia). Ale zamiast obłąkanego konkwistadora dostajemy szalonego inżyniera, miłośnika muzyki operowej, który postanawia w sercu Amazonii wybudować właśnie operę. Tym razem samo kręcenie trwało aż 2 lata. Do historii przeszła scena transportowania siłą rąk setek indiańskich statystów, ważącego 340 ton okrętu pomiędzy korytami rzek. Podczas realizacji tych scen nie użyto żadnych efektów specjalnych, niejednokrotnie pojawiały się okoliczności grożące katastrofą. Tym razem u boku Kinskiego zobaczymy Claudie Cardinale. Zresztą zachowanie Kinskiego tak bardzo przeraziło rdzenną ludność, że pojawiły się nawet groźby śmierci w kierunku aktora. W obrazie "Cobra Verde" (1987), będący ostatnią pełnometrażową współpracą Kinskiego z Herzogiem, aktor wciela się w rolę bezwzględnego brazylijskiego bandyty i hodowcy bydła, który przyjmuje tytułowy pseudonim ("zielona kobra"). Plan zdjęciowy obejmował Ghanę, Brazylię i Kolumbię. Emocje podczas współpracy duetu jak zwykle sięgały zenitu. Herzog wspominał później że atmosfera byłą skrajnie wyniszczająca dla obu stron. Muzykę do wszystkich wspomnianych filmów, poza "Woyzeckiem", zrealizował legendarna niemiecka formacja krautrockowa Popol Vuh. Poza współpracą z Herzogiem, Kinski pojawiał się również w obrazach takich reżyserów jak Sergo Leone ("Za kilka dolarów więcej", 1965), David Lean (oscarowy "Doktor Żywago", 1965) oraz Sergio Corbucci ("Człowiek zwany ciszą", 1968). Mimo 130 pozycji w filmografii i doczesnej sławy jaką się cieszył, Kinski zdobył bardzo niewiele oficjalnych nagród filmowych. Można powiedzieć że jedyne poważne wyróżnienia otrzymał za rolę "Nosferatu" (m. in. Niemiecka Nagroda Filmowa "Deutscher Filmpreis"). W 1991 Klaus Kinski umiera na atak serca w wieku 65 lat. Jego ciało zostało skremowane, a prochy (co przewrotnie bardzo symboliczne) wrzucone do Oceanu Spokojnego.