Warto dodać inne anegdoty dotyczące Sylvestra Stallone, jak np. podczas kręcenia Rocky'ego IV Stallone wpadł na pomysł, że sceny walki z Ivanem Drago (Dolph Lundgren) wyglądają zbyt sztucznie. Chcąc uzyskać maksymalny realizm, podszedł do potężnego Szweda i powiedział: "Po prostu wyjdź tam i spróbuj mnie znokautować. Przez pierwsze kilkanaście sekund walczmy naprawdę". Lundgren, który był mistrzem karate, potraktował to śmiertelnie poważnie. Uderzył Stallone'a w klatkę piersiową tak mocno, że uderzenie sparaliżowało worek osierdziowy i serce aktora zaczęło puchnąć. Sly ocknął się dopiero w helikopterze medycznym, a w szpitalu na oddziale intensywnej terapii spędził 9 dni. Lekarze powiedzieli mu, że takie obrażenia widuje się zazwyczaj u ofiar czołowych zderzeń samochodowych. Przez całe lata 80. Stallone i Arnold Schwarzenegger szczerze się nienawidzili i rywalizowali o miano największego twardziela kina. Arnold postanowił wykorzystać obsesję Sly'ego na tym punkcie. Schwarzenegger dostał do rąk fatalny scenariusz komedii Stój, bo mamuśka strzela. Wiedząc, że film będzie kompletną klapą, Arnold zaczął głośno rozpowiadać w mediach i wśród agentów, że "marzy o tej roli i zrobi wszystko, by ją dostać". Sly natychmiast połknął haczyk. Zadzwonił do producentów i zażądał, by odebrali rolę Arnoldowi i dali ją jemu. Arnold tylko na to czekał i z uśmiechem odpuścił. Film okazał się artystyczną i finansową katastrofą, a Stallone do dziś powtarza, że to najgorszy film, w jakim kiedykolwiek zagrał, i publicznie gratuluje Arnoldowi genialnego podstępu. Mało kto pamięta, że Stallone zagrał malutką, epizodyczną rolę (nawet niewymienioną w napisach) w Ojcu Chrzestnym z 1972 roku – grał faceta w klubie. Na planie poznał Jamesa Caana (grającego Sonny'ego Corleone). Obaj mieli bzika na punkcie tężyzny fizycznej. Ponieważ na planie nie było profesjonalnego sprzętu, w przerwach między ujęciami Stallone i Caan robili pompki i wyciskanie, używając jako ciężarów... ciężkich, dekoracyjnych mebli oraz siebie nawzajem, ku kompletnemu zdziwieniu reżysera Francisa Forda Coppoli. 👇🤩👇 "Urodził się z trwałym uszkodzeniem nerwu twarzowego. Słyszał, że niczego wielkiego w życiu nie osiągnie. W jednym z najtrudniejszych momentów sprzedał ukochanego psa za zaledwie 50 dolarów, bo nie miał za co kupić jedzenia. Kilka lat później miał na koncie tylko 106 dolarów i scenariusz, którego żadne studio nie chciało zrealizować pod jednym warunkiem: jeśli to on miałby zagrać główną rolę. Sylvester Stallone podjął wtedy jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. Postawił na siebie. I zmienił własny los. Sylvester Gardenzio Stallone urodził się 6 lipca 1946 roku w nowojorskiej dzielnicy Hell’s Kitchen na Manhattanie. Jego pierwsza walka zaczęła się właściwie już w chwili narodzin. Podczas trudnego porodu doszło do uszkodzenia nerwu twarzowego, przez co lewa strona jego twarzy pozostała częściowo sparaliżowana. Kącik ust był opuszczony, a sposób mówienia wyraźnie różnił się od innych. Głos, który wiele lat później stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w Hollywood, w dzieciństwie był dla niego powodem przykrych komentarzy i drwin. Wielu nauczycieli nie wierzyło w jego możliwości. Dodatkowo dorastał w trudnej atmosferze rodzinnej. Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze młody. Zmieniał szkoły, miał problemy z nauką i zachowaniem, a z niektórych placówek został nawet usunięty. Niewiele osób widziało w nim przyszłego człowieka sukcesu. Coś zaczęło się zmieniać, gdy odkrył trening siłowy. Budując ciało, stopniowo odbudowywał również własną pewność siebie. Później studiował w American College of Switzerland, a następnie na Uniwersytecie Miami. Studiów jednak nie ukończył. Uznał, że chce zaryzykować i spróbować spełnić marzenie o aktorstwie. Początek tej drogi był brutalny. Odmowa za odmową. Stallone imał się różnych zajęć, żeby się utrzymać, a jednocześnie chodził na kolejne castingi. W 1975 roku znalazł się w dramatycznej sytuacji finansowej. Miał zaledwie 106 dolarów. Jego żona była w ciąży. Brakowało pieniędzy nawet na podstawowe potrzeby. Wtedy podjął jedną z najbardziej bolesnych decyzji w swoim życiu. Sprzedał swojego ukochanego bullmastiffa o imieniu Butkus za 50 dolarów. Niedługo później obejrzał walkę Muhammada Alego z Chuckiem Wepnerem. Wepner, skazywany przez wielu na porażkę, długo nie dawał się złamać jednemu z największych bokserów w historii. Jego upór zrobił na Stallone ogromne wrażenie. Wrócił do domu i w ciągu zaledwie kilku dni napisał pierwszy szkic scenariusza „Rocky’ego”. Hollywood szybko zainteresowało się tekstem. Proponowano mu bardzo duże pieniądze za prawa do scenariusza. Był jednak jeden problem. Studio nie chciało Stallone’a w roli głównej. Producenci widzieli jako Rocky’ego bardziej znanego aktora. Stallone miał sprzedać scenariusz i odejść. Nie zgodził się. Odrzucił ofertę, która w jego sytuacji finansowej mogła wydawać się fortuną, ponieważ był przekonany, że to właśnie on powinien zagrać Rocky’ego Balboę. Ryzykował wszystko. W końcu studio ustąpiło, choć budżet filmu był ograniczony, a Stallone zgodził się na znacznie mniejsze wynagrodzenie, niż mógł dostać za sam scenariusz. „Rocky” trafił do kin w 1976 roku. I wydarzyło się coś, czego wcześniej prawie nikt się nie spodziewał. Film stał się światowym hitem. Zdobył Oscara dla najlepszego filmu, a Stallone otrzymał nominacje do Oscara zarówno za główną rolę, jak i za scenariusz. Gdy tylko pojawiły się pierwsze większe pieniądze, Stallone odnalazł człowieka, któremu wcześniej sprzedał Butkusa. Chciał odzyskać swojego psa za wszelką cenę. Ostatecznie zapłacił za niego wielokrotnie więcej, niż wcześniej dostał przy sprzedaży. Butkus znów był z nim. Później przyszły kolejne wielkie role i filmy: „Rambo”, „Cobra”, „Na krawędzi” czy seria „Niezniszczalni”. Stallone stał się jedną z największych ikon kina akcji. Ale jego życie nie było pasmem samych sukcesów. Przeżył również ogromne osobiste tragedie. Jedną z najboleśniejszych była śmierć jego syna Sage’a w 2012 roku. Mimo tego przez całe życie próbował iść dalej. Być może właśnie dlatego Rocky nigdy nie był dla niego tylko filmową postacią. W pewnym sensie Rocky Balboa był odbiciem samego Stallone’a — człowieka, którego wielokrotnie lekceważono, skreślano i przekonywano, że nie pasuje do świata, do którego chciał należeć. A jednak nie pozwolił, by inni napisali za niego zakończenie jego historii. Bo czasami największe zwycięstwo nie polega na tym, żeby zostać mistrzem. Największym zwycięstwem jest odmówić światu prawa do decydowania, kim możesz się stać. Przytulność"