Eerst miljoenen pompen in een fietsostrade om mensen uit de auto te krijgen, om dan plots te doen alsof 30 km/u op een speciaal aangelegde strook asfalt een supersonische snelheid is. Een sportieve fietser rijdt al decennia vlot dertig per uur op twee boterhammekes met choco en een drinkbus met mystery water. Zónder batterij. Het probleem is 30 km/u niet. Het probleem is 30 km/u op momenten dat de situatie het totaal niet toelaat. Daar bestaat trouwens al een verkeersregel voor: pas uw snelheid aan de omstandigheden aan. Lege, overzichtelijke fietsostrade? Doortrappen tot het zweet in uw koersbroek staat. Kinderen, wandelaars of tragere fietsers voor u? Anticiperen, bellen, afstand houden en vertragen. Moeilijker hoeft het niet te zijn. Maar nee. Een paar cowboys weigeren rekening te houden met een ander, en dus moet de hele klas weer nablijven. Een bordje erbij, nog een extra reglement, misschien zelfs een flitspaal. Iedereen tevreden, want er is weer "kordaat opgetreden". Of het op het terrein ook maar iets oplost, zien we later wel. Pak gewoon het wangedrag aan. Of die pipo nu op een speedpedelec zit, een koersfiets, een e-step, een tractor of in een camionette: het voertuig verandert, de mentaliteit niet. Diezelfde figuur die vandaag rakelings langs een kind vlamt, gaat morgen niet plots het licht zien omdat er ergens een bord met een snelheidsbeperking staat. Handhaaf het gedrag waar het fout loopt en laat de rest gerust. We hebben niet voor elk maatschappelijk probleem nog een regeltje nodig. De bestaande regels volstaan ruimschoots; iemand moet ze gewoon eens durven toepassen.