Brant⚓️Beyond my beloved horizon!

ม่านแห่งราตรีกาลกลืนดวงดาราสิ้นแสง หนาวเหน็บกลางสายลมพัดผ่าน ยามนั้นเจ้านึกย้อนคืนสู่วันวาน ไถ่ถามเพียงว่าเจ้านั้นกระทำความผิดใด ด้วยสงสัยจึงเอ่ยถาม ด้วยสัตย์จริงจึงเชื่อมั่น ด้วยศรัทธาจึงไร้ข้อโต้แย้ง แล้วด้วยเหตุอันใดเล่า, ฟ้าดินเป็นพยาน แต่ท่านทั้งหลายหาได้สดับฟัง ด้วยใจอันมืดบอด ท่านกล่าวว่า “เรา” เป็นผู้ผิดแผก แปลกประหลาด อ้างถึงการชำระล้างบาป ต้อนเราขึ้นเรือมุ่งสู่สรวงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์ เสกสรรวาจาอันโป้ปดด้วยคำหวาน ลวงเราไปอัปปางไร้ตัวตน จมสู่ท้องทะเลลึก สิ้นไร้หนทางในความมืดมิดอันห่างไกล แดนสวรรค์อันใดที่ท่านว่า เห็นจะมีเพียงความตรอมตรมดับเสียง ร่ำไห้ อดอยาก ยากเผชิญ, ท่านหวังให้เราถูกคลื่นทะเลกลบหาย ดูเถิด นี่คือ “เรา” , คนเขลาผู้ยืนหยัดกลางลมฝนพายุซัด จงฟัง ! ด้วยนามแห่งเราจักถูกขับขานไปทั่วทุกแห่งหน —— แสงไฟส่องลงกลางเวที ราวแสงจันทราส่องสว่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความมืด และความตื่นเต้นจากผู้ชมซึ่งรอคอยการเปิดตัวการแสดงเช่นทุกครั้ง ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่ง, ผู้คอยจดจำทั้งชื่อและเรื่องของคนเขลาทุกคน ผู้ที่ยังหล่อเลี้ยงแสงแห่งความหวัง ต่อต้านผู้ริอาจขีดเขียนชะตาผู้อื่น นักแสดงผู้เจิดจรัส กัปตันแห่งคณะละครคนเขลา เปลวเพลิงผู้หวนคืน , เขาดีดนิ้วส่งสัญญาณ แสงไฟขยายกว้าง เผยม่านสีแดงที่ถูกไฟแผดเผา ยามที่ใบหน้าอีกด้านหันเข้าหาผู้ชม เสียงเชียร์ก็ทยอยดังขึ้นพร้อมกับหมวกของเขาที่ถูกโยนขึ้นฟ้า นำสายตาทุกผู้ไปสู่แสงแสบสันของพลุจากหลังเวทีดังสนั่น มันแต่งแต้มค่ำคืนอันมืดมิดด้วยแสงประกาย “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย ! การแสดงอันยิ่งใหญ่อลังการของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว !” การเปิดตัวอย่างเงียบ ๆ น่ะ มันไม่ใช่แนวของเขาหรอก ความเงียบเหรอ? ไม่เลย, ทุกคำพูดจะดังชัด ความมืดมิดเหรอ? เปล่าเลย, แสงสีทุกประกายจะส่องสว่างไปถึงอดีตและอนาคต ใช่แล้ว , เพราะพวกเขาจะไม่มีวันถูกลืม

"สายลมแห่งเวลาไหลผ่านรวดเร็วเกินหยุดยั้ง รู้ตัวอีกทีช่วงเวลาของการฉลองก็หวนกลับมาอีกหนแล้วสิ" เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมชายผู้หนึ่งที่แต่งกายสีฉูดฉาดเช่นเดิม ดวงตาสีม่วงแดงยังคงส่องประกายความหวัง ดังเช่นเพลิงนำทางกลางผืนสมุทร โชติช่วงพัดไหว "สบายดีไหม สหายข้า!"

"สวัสดีปีใหม่ สหายของฉัน ! ดอกไม้ไฟปีนี้อลังการงานสร้างไปเลยใช่ไหมล่ะ หวังว่าเธอจะดูอยู่จากที่ไหนซักแห่งนะ~!" "อย่างที่รู้กัน เรื่องเล่นใหญ่น่ะไว้ใจพวกเราคณะละครคนเขลาได้อยู่แล้ว ฮ่า ๆ !" "ถ้ามีเรื่องกังวลอยู่ละก็ เงยหน้ามองท้องฟ้าตอนนี้สิ ปล่อยให้ทั้งแสงทั้งเสียงขับไล่เงามืดในใจพวกนั้นให้หายวับไปให้หมดเลยเป็นไง?"

แรกเริ่มครั้งจรดปลายพู่กันลงบนผืนผ้าอันเรียกว่า ‘ชีวิต’ มาตลอดทั้งปี เติมแต่งสีสันทั่วทั้งผืนจนสีทุกสีที่อาจดูไม่เข้ากันในตอนแรกได้ผสมกลายเป็นสีใหม่ แทนการริเริ่ม แทนการเปลี่ยนแปลง จากความไม่ชินในคราวแรกก็ค่อย ๆ กลายเป็นความลงตัวได้อย่างน่าอัศจรรย์ ใต้ผืนฟ้าผืนเดียวกันนี้ กำลังอยู่ในบรรยากาศส่งท้ายปีเก่า บ้างก็ร่วมทานอาหารด้วยกันทั้งครอบครัว บ้างก็ชนแก้วเติมความสดชื่นให้หัวใจได้พักผ่อน บ้างก็เดินชมวิวงดงาม สูดอากาศเข้าเต็มปอด มองย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา มันอาจเป็นผลงานศิลปะที่ให้ความรู้สึกหลากหลาย อาจมีบางสีที่อยากแก้ไข อาจมีบางส่วนที่อยากลองดูใหม่ กระนั้น, เมื่อได้มองย้อนไปแล้วเห็นความหมายของมัน บรรยากาศในวันสุดท้ายของปีก็ไม่ต่างอะไรกับฝ่ามือที่บีบอย่างหนักแน่นบนบ่าเพื่อให้เจ้าของผลงานนั้นได้รู้ว่ายังมีโอกาสสำหรับครั้งใหม่เสมอ คุณค่าของหลายสิ่งหลายอย่างจึงมักเบ่งบานเมื่อได้หยุดมองมันสักพัก ท่ามกลางอากาศเย็น ๆ และผู้คนมากมายนั้น กระดาษสีมากมายก็โปรยปราย เสียงปรบมือและโห่ร้องดังขึ้นจากไม่ไกล ดึงความสนใจจากวันวานให้กลับมาสู่วันนี้ “ฮ่า ฮ่า ! คุณสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทั้งหลาย ใกล้เริ่มต้นวันดีปีใหม่ทั้งที มาหัวเราะส่งท้ายปีเก่า ชูแขนขึ้นฟ้าแล้วตะโกนความฝันของพวกเราให้สุดเสียงไปเลยดีกว่า !” ประกายไฟสีม่วงลุกโชนตามใบดาบที่ถูกออกแบบมาให้เข้ากับสีสันฉูดฉาดของเจ้าของ กัปตันแบรนท์แห่งคณะละครคนเขลากำลังหมุนตัวอยู่กลางอากาศ เปลวเพลิงของเขาวาดผ่านลมหนาวอย่างไม่กลัวเกรง ปล่อยให้การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วผาดโผนนั้นรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะดนตรีบนเวทีกว้างขวาง วินาทีที่เท้าของชายหนุ่มแตะลงบนเวที หมุนตัว และดีดนิ้ว พลุชุดแรกก็ถูกจุดบนท้องฟ้า สีของค่ำคืนขับแสงและสีของมันให้ยิ่งจับตามอง โดดเด่นน่าจดจำ ความเครียด ความกังวล ? ดูนี่ซี ! ทั้งแสง สี และเสียงนับไม่ถ้วนที่ได้เห็นใน ‘วันนี้’ จะต้องปูทางไปสู่ ‘พรุ่งนี้’ ที่สดใสกว่าเก่าแน่นอน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชมและนักแสดงต่างเชื่อในเสียงดังกึกก้องของมัน ในผลงานของมนุษย์ที่ลอยขึ้นไประบายสีบนท้องฟ้าจึงอัดแน่นไปด้วยคำอธิษฐาน ในขณะที่แบรนท์กวาดสายตามองผู้คนมากมายที่เข้ามายืนดู ทั้งผู้ที่เป็นแฟนคลับตัวยง ทั้งผู้ที่มองว่าการแสดงของพวกเขาตื้นเขินหาสาระไม่ได้ ทั้งผู้ที่คิดว่าวันนี้ปล่อยให้ตัวเองได้เพลิดเพลินกับชีวิตโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรซักหน่อยก็ไม่เสียหาย ในเมื่อเหล่าคนเขลาผู้ร่าเริงในเสรีภาพเหล่านี้ได้มาอยู่ตรงหน้า ความไม่สมบูรณ์แบบนี้จึงกลายเป็นความสมบูรณ์พร้อม อย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้นั่นแหละ ว่าหากมีใครซักคนที่กำลังยิ้มไม่ออกอยู่ละก็ เขาก็จะหาทางทำให้หัวเราะจนได้ หลังดื่มด่ำเสียงกู่ร้องปรบมือดังทั่วทิศ คล้ายเสียงคลื่นบนผืนมหาสมุทรของเขา ‘กัปตัน’ ก็มีหน้าที่ของตน นำพาผู้คนฝ่าพายุคลั่งไม่หวาดหวั่นสิ่งใดด้วยหัวใจที่ไม่เคยขาดแคลน มันอาจไม่ใช่เรือที่ลอยเคว้งเหนือคลื่นสูง แต่น้ำเสียงของเขาและนักแสดงทุกคนจะส่งไปถึงทุกคนใต้ฟ้าผืนเดียวกัน “ไปกันเถอะ ! ไปสู่หนทางอันยาวไกล ด้วยหัวใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่นั้น ย่อมกลายเป็นเพลิงนิรันดร์ไม่มีวันดับลง” “ให้วิญญาณที่เต็มเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานนั้นส่องสว่างแม้ในยามมืดมิด! ร้องเพลงเมื่อโลกทั้งใบเงียบสงัด” จดจำสีสันในวันนี้ว่าเราต่างเต้นรำทั้งโซ่ตรวน เป็นไฟในหมอกหนา เป็นไข่มุกงามในมหาสมุทร เป็นคนรู้จัก คนแปลกหน้า คนบ้า และคนเขลา จากนั้นก็อย่าลืมยิ้มให้กันสักครั้ง ว่ายินดีที่ได้พบ เรามาก้าวเดินต่อไปเถอะ “สาม สอง หนึ่ง… !” ตามเสียงบรรเลงดนตรีนำพาหัวใจผู้ชมกระโดดโลดเต้น ดอกไม้ไฟแห่งคำอวยพรก็เบ่งบานตรงหน้า พร่างพราวด้วยสี(ตัวตน)ของมันเอง