Theo Boer

The Dutch Health Council has just defended the Dutch Protocol for youth gender medicine, and the international community needs to pay attention. The Netherlands created and exported this model. It is now trying to present itself as the careful exception, while avoiding the deeper scientific and ethical questions being asked in the UK, Finland, Sweden, and elsewhere. Last week, an unusually broad Dutch coalition sounded the alarm in a national newspaper. It included Pieter Omtzigt, one of the Netherlands’ most prominent former MPs and institutional watchdogs; Dorine Sellenraad, a clinical psychologist formerly affiliated with a gender clinic; emeritus professor Armand Girbes; former politicians; clinicians; writers; people with lived experience; and myself, a former long-time staff member at COC Netherlands, the Dutch LGBT organisation. Our concern was simple: the Netherlands must finally ask whether this model of youth gender medicine is scientifically and ethically justified. Now the Health Council of the Netherlands has issued its advice. And after thirty years of offering a medical pathway to minors that can involve infertility, loss of sexual function, effects on bone development, and lifelong dependence on hormones, the central conclusion is essentially: the Dutch system is careful... That is a remarkably weak answer to a much more serious question. The issue is not whether the process is tidy, professionally organised, or takes longer than in some other countries. The real question is whether the treatment model itself is justified in the first place. That is the elephant in the room, and much of the Dutch media is now refusing to confront it. Instead, the international criticism is being reframed as a misunderstanding. One Dutch media report even repeated this claim almost verbatim: “The Health Council also wants to clear up a misunderstanding. In the United Kingdom, the ‘real’ Dutch method was never applied. Whereas British children with doubts about their gender identity could receive puberty blockers after only a few consultations, in the Netherlands this takes years.” This is deeply misleading. The Cass Review did not merely criticise poor implementation in the UK. It asked the fundamental questions the Dutch debate is still avoiding: What is the evidence? Who truly benefits? What are the long-term outcomes? What happens to young people who are not medicalised? And are the assumptions behind this model of care actually sound? The Dutch Health Council has not seriously answered these questions. It has assessed the process around the Dutch model, but it has not truly examined whether the underlying model itself is justified. Likewise, Riittakerttu Kaltiala and colleagues in Finland, using the best available national data, have shown that many of these young people present with serious co-occurring psychiatric difficulties and that medical transition does not make those underlying problems disappear. Dutch media and institutions are closing ranks around the status quo. External correction may now be the only way to break through this framing. If you are a scientist, clinician, journalist or policymaker outside the Netherlands: please pay attention. Read the Dutch Health Council’s advice. Share what is happening. Alert colleagues in your country. Ask whether the Council has truly answered the central questions, or merely defended the process around a model whose evidence base remains deeply contested. gezondheidsraad.nl/adviesond… The Netherlands exported the Dutch Protocol. It must not now be allowed to evade international scrutiny by saying: “we do it carefully.” Please share! And help ensure the Health Council of the Netherlands is challenged by those who understand the international evidence.

Het blijft maar gaan over een “verbod op homogenezing”. Maar dat frame verhult waar deze wet óók over gaat: genderidentiteit, “indringende” gesprekken en het risico dat ouders, leraren en hulpverleners verdacht worden zodra zij niet bevestigen dat een kind in het verkeerde lichaam is geboren. Natuurlijk is iedereen tegen geweld, dwang, elektrische schokken of vernedering. Maar juist die extreme voorbeelden zijn vaak al strafbaar. Waar deze wet echt iets toevoegt, wordt het vaag: opvoeding, therapie, geloof, kritiek, twijfel. Deze wet is een wolf in schaapskleren. Onder het sympathieke verhaal van bescherming wordt het niet-toetsbare idee 'genderidentiteit' het strafrecht binnengebracht. De Raad van State had grote vragen bij de noodzaak, handhaafbaarheid en grondrechten. De wetenschapstoets wees erop dat betrouwbare cijfers ontbreken. De vraag is niet: bent u tegen homogenezing? Die vraag is een morele val. De echte vraag is: welke slachtoffers beschermt deze wet die nu niet al beschermd worden? Hoe weten we dat? En waarom zou dat opwegen tegen het risico dat ouders, leraren en hulpverleners strafrechtelijk kwetsbaar worden zodra zij genderidentiteit niet bevestigen? Die vragen zijn nooit fatsoenlijk beantwoord. En dat is niet alleen juridisch slordig, maar ook inhoudelijk gevaarlijk. Want als kritiek op genderidentiteit verdacht wordt gemaakt, wordt bevestigen de veilige route. Dan wordt het moeilijker om bij jongeren eerlijk te onderzoeken wat er werkelijk speelt: homoseksualiteit, trauma, autisme, groepsdruk, "puberteitsstress" of gewoon het feit dat een kind niet in stereotypen past. Daar zit het enorme verschil. Bij homoseksualiteit betekent acceptatie: je hoeft niet te veranderen. Je lichaam is niet verkeerd. Je liefde is niet verkeerd. Bij transidentiteit kan “acceptatie” iets heel anders betekenen: een kind bevestigen in het idee dat het eigen lichaam verkeerd is. Dat kan leiden tot sociale transitie, medische trajecten, levenslange afhankelijkheid van hormonen en uiteindelijk zelfs onomkeerbare ingrepen in een gezond lichaam. Zo kan een wet tegen conversie zelf conversiedruk vergroten: niet richting heteroseksualiteit, maar richting transidentiteit. Dáárom is deze wet zo gevaarlijk. Onder het mom van bescherming wordt kritiek op genderidentiteit verdacht gemaakt, worden ouders, leraren en hulpverleners onder druk gezet om te bevestigen, en worden jongeren juist verder een route opgeduwd waarvan de gevolgen enorm zijn. Dat beschermt geen kinderen. Dat beschermt een idee. Eerste Kamerleden moeten zich daarom niet laten chanteren door het frame dat dit simpelweg een verbod op homogenezing is. Zij dragen verantwoordelijkheid voor de gevolgen van deze wet. Ook voor de gevolgen die niet in de memorie van toelichting staan, maar straks wel in huiskamers, klaslokalen en spreekkamers voelbaar worden. Senatoren, dit is uw verantwoordelijkheid. Denk echt na voordat u een niet-toetsbaar idee als “genderidentiteit” het strafrecht binnen stemt. telegraaf.nl/politiek/verbod…