Een Syrisch gezin leeft sinds 2011 ruim 10 jaar in Egypte. Een land met dezelfde taal, religie en gebruiken. Vader en moeder hebben werk gevonden in Egypte en zorgen daar voor hun twee kinderen. Plots besluiten ze te vertrekken. Niet naar Frankrijk, ondanks dat vader als docent Frans de taal vloeiend spreekt, maar naar Nederland. En waarom komt de familie Bashtarzi naar Nederland? Nou, omdat de kinderen na ruim 10 jaar leven in Egypte “geen recht hebben op onderwijs”. Da’s gek. Zijn hun kinderen sinds 2011 dan niet naar school geweest? Dat lijkt mij sterk, want Egypte heeft Syriërs expliciet toegang gegeven tot het openbare onderwijs onder vrijwel dezelfde voorwaarden als Egyptische burgers. Dit is zo afgesproken met de UNHCR. Op hun website vermelden ze dat Syrische, Soedanese en Jemenitische kinderen toegang hebben tot publieke scholen. Toch kan een gezin aan de andere kant van de wereld de koffers pakken, liegen en onder valse voorwendselen in 2022 asiel aanvragen in Nederland. Binnen twee jaar wordt hun asielaanvraag ingewilligd, worden zij “erkend vluchteling” en krijgen zij eind 2023 een mooie woning toegewezen, waar een Nederlander naar kan fluiten. Het gezin krijgt ook een uitkering, een inburgeringscursus en taalonderwijs. Allemaal op onze kosten, terwijl wij het krijgen van kinderen uitstellen juist ómdat we geen huis kunnen vinden om kinderen in groot te brengen. Het Nederlandse asielsysteem is kapot. Gesloopt. Onhoudbaar. nieuwrechts.nl/107218-syrisc…