Pinned Tweet
ไม่ได้เจอกัน 5 ปีแล้วนะคนเก่ง~🤍
13 เมษายน 2020 วันนี้ก็ครบรอบวันที่เขาจากไป ยังจำความรู้สึก คืนนั้นได้ไม่ลืมเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น เขาจากไปพร้อมกับคืนวันฝนตกลงมาแรงมากๆ
เคยคิดและเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้วว่าตอนถึงเวลา วินาทีที่เขาต้องลาไปจริงๆ จะทนมันได้ไหมนะ
พอถึงเวลาที่พยาบาลบอกว่าน้องจากไปจริงๆ แล้ว โลกมันของผมมันกลับเงียบมากๆเลยล่ะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกยังไง ได้แต่เดินไปจุ๊บลาเบาๆที่หน้าผาก และอาบน้ำ เช็ดตัว หวีผมให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย..
มีคนบอกว่าบางครั้งชีวิตก็เหมือนในละครก็ไม่เคยคิดว่าจะพบเจอเรื่องราวแบบที่เขาพูดกันจริงๆ
ย้อนกลับไปปี 2018 ครั้งแรกที่พาเขาไปแอดมิทเพราะไม่รู้ว่าป่วยอะไร ผ่านไป 3-4 วันก็ยังไม่หาย จนคุณหมอต้องตรวจร่างกายทุกอย่างแบบละเอียด พอผลออกหมอเรียกผมเข้าไปดูผลตรวจคนเดียว ด้วยหน้าตาไม่ค่อยดีนัก และบอกให้ผมค่อยๆฟังอย่างใจเย็นๆ
คุณหมอประเมินอาการและบอกผมว่าว่าน้องมีชีวิตอยู่ได้อย่างมาก 8-10 เดือนหากสู้กับโรคอย่างเต็มที่..
ในวินาทีนั้นเหมือนโลกมันถล่มลงมาต่อหน้า อย่างไม่มีวันลืมความรู้สึกวันนั้นได้เลย ผมต้องรวบรวมความกล้าในการเดินเข้าไปบอกความจริงกับเขาอย่างตรงไปตรงมา พร้อมความพังทลายข้างในแต่ไม่สามารถร้องไห้ หรือแสดงว่าเรากลัวได้ ผมกลัวว่าเขาหมดหวังที่จะสู้กับมัน
แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้กลับเข้มแข็งกว่าผมเสียอีกในเวลาแบบนั้น เขายืนยันว่าจะสู้จนวินาทีสุดท้าย
จากวันนั้นก็เป็นเวลา 2 ปีเต็มๆที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน นานกว่าหมอบอกอีก แต่ละวันผ่านไปอย่างช้าๆ ด้วยความเชื่อ ความหวัง และความเจ็บปวดแต่ทุกวันกล้าพูดได้ว่าใช้อย่างคุ้มค่า และเขาก็เก่งมากจริงๆที่ไม่ยอมแพ้จนวันสุดท้าย
“เมื่อความตายมาเคาะอยู่หน้าประตูทุกๆวัน เราก็เริ่มมองเห็นสิ่งสำคัญจริงๆของชีวิต”
เราทั้งคู่เริ่มเข้าใจมันและก็ทิ้งสิ่งที่เป็นเปลือกนอกของความสัมพันธ์ไปหมดสิ้น
อคติ อัตตา ตัวตน ความหล่อ ความสวย มันแทบไม่ใช่สาระสำคัญอะไรเท่าการเสียสละ กอดกันร้องไห้เจ็บปวดไปด้วยกัน ทำทุกสิ่งเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีชีวิตและความทรงจำที่ดีที่สุด
“ทำไมพี่ไม่ไปหาคนอื่น หนูทำงานไม่ได้ หนูไม่สวยเหมือนก่อนแล้ว หนูสงสารพี่ พี่ไม่ได้ใช้ชีวิตตัวเองเลย ต้องมาคอยดูแลหนูทุกวันแบบนี้”
เขาพูดพร้อมมองด้วยแววตาที่รู้สึกผิดและสงสารผมจากใจจริง ทั้งที่ตัวเองเจ็บขนาดนั้นแล้วยังเอาแต่ห่วงคนอื่น ยิ่งทำให้ผมแตกสลายแบบไม่เคยเป็นมาก่อนเลยล่ะ เพราะจริงๆแล้วเขาไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรเลย
ตลอดเวลาที่ได้มีกันผมถูกรักอย่างดีตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้าย เขาเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากจะเป็นผู้ชายที่ดีขึ้นทุกๆวันเพื่อที่จะดูแลใครสักคน เขามักจะพูดเสมอ “พี่ทำทุกสิ่งที่พี่ฝันอยากทำได้เลย ไม่ต้องคอยห่วงหนู หนูจะคอยอยู่ข้างๆพี่เอง” ตลอดเวลาที่มีเขาอยู่ข้างๆมันเหมือนกับว่าบนโลกนี้อะไรผมก็จะทำมันได้สำเร็จ
ผมไม่เคยเข้าใจเลยนะความรักแบบที่ยอมเสียสละแทนกันได้ จนกระทั่งเมื่อต้องเห็นเขาต้องอดทนเจ็บปวดกับอาการป่วยมากตลอด ถ้าพระเจ้าเปิดโอกาสให้สลับตัวกันได้ ผมก็ยินดีเป็นคนที่ต้องนอนป่วยแทนและจากไปก่อนแบบไม่ลังเลสักวินาทีเดียว เพราะการต้องเห็นคนที่เรารักเจ็บแบบนั้นโดยที่เราแบ่งเบาความเจ็บมาไม่ได้เลย มันเจ็บปวดข้างในแบบบรรยายออกมาไม่ได้เลยสักนิด
ตลอด 2 ปีที่ต้องนอนติดเตียง เดินไปไหนมาไหนเองไม่ได้เหมือนเดิม ผมไม่รู้ว่าเขาเข้มแข็งขนาดนั้นได้ไง เขาไม่เคยแม้แต่จะหมดหวังที่จะมีชีวิตเลยสักวัน ตลอดเวลาผมสัมผัสได้เลยว่าเขาไม่ได้กลัวความตายแต่กลัวการลาจาก
ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าวันหนึ่งเราจะได้เจอกันอีกครั้งบนสวรรค์แน่นอน แต่การลาจากมันก็น่ากลัวกว่าความตายอยู่ดี
จากวันที่เขาจากไป ความชาเริ่มกลายมาเป็นความคิดถึง ตลอด 4-5 ปีที่หลับไม่ลง จนแทบที่อยากจะหยุดชีวิตไว้หลายครั้ง แต่ทุกครั้งพอนึกถึงว่าเขาใช้ชีวิตแบบไหนมันก็ช่วยเตือนให้ผมใช้ชีวิตอยู่ต่อแบบไม่ยอมแพ้แบบนั้น
ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะอยู่ต่อได้ยังไง แต่สุดท้ายคนที่ยังอยู่ยังไงก็อยู่ได้
ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณผู้คนรอบข้าง ที่คอยโอบกอดที่ทำให้ผมแข็งแรงขึ้นจนวันนี้
ตอนนี้เป็นปีแรกที่รู้สึกว่าชีวิตมันเริ่มเดินไปข้างหน้าได้แล้ว ความคิดถึงเปลี่ยนเป็นความทรงจำที่อ่อนโยนมากกว่าการโหยหาอดีต
ขอบคุณที่เกิดมาให้รัก ถึงแม้จะรู้ว่าต้องจากกัน แต่ก็ยังตัดสินใจที่จะรักเหมือนเดิมอยู่ดี
เพราะถ้าไม่ได้เจอผู้หญิงแบบเขาผมก็อาจไม่รู้ได้เลย ว่าการถูกรักอย่างดีมันเป็นแบบไหน
จากนี้พี่จะใช้ชีวิตให้หนูภูมิใจ แล้วพบกันใหม่ บนสวรรค์นะ ถ้าถึงเวลาของพี่เมื่อไหร่ อย่าลืมมารับพี่นะ ~🤍
ผู้คนที่บอกว่าหวังดีต่อเรา
แต่ลึกๆก็แอบตัดสินเรา
บางครั้งทำดีต่อเราเพียงเพราะทำให้ตัวเองรู้สึกเป็นคนดีขึ้น มากกว่าเห็นอกเห็นใจ
และเข้าใจกันจริงๆ ด้วยความลึกซึ้ง
ทำให้เรียนรู้ว่า
ชีวิตนี้มีคนประเภท
หนึ่งเท่านั่นแหละ
ควรรักษาเอาไว้..
คือคนที่ไม่เคยสงสัยในตัวเรา
แม้ในวันที่เราอ่อนแอที่สุด..
คนแบบนี้แหละที่ควรให้คุณค่า
และรักษาไว้..
ประทับใจบทดีมากกก จริงๆเป็นตัวร้ายจางๆ แต่เขียนบทใส่ใจมิติตัวละครทำให้มีเสน่ห์ขึ้นมาได้ บทที่ให้อะไรกับคนดู บทแบบ Mike Flanagan สุดๆ การแสดงก็ดี ข้อเสียคือไม่เอ่ยถึงแบทแมนสักนิด ..
มช. ย่อมาจาก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Chiang Mai University: CMU) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งแรกในส่วนภูมิภาคของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นจากความต้องการของประชาชนในภาคเหนือที่ต้องการให้มีสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในภูมิภาคของตนเอง �
Chiang Mai University
📜 ความเป็นมา
พ.ศ. 2503 — คณะรัฐมนตรีมีมติให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยมี ม.ล.ปิ่น มาลากุล เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการเตรียมการจัดตั้ง
พ.ศ. 2507 — เริ่มเปิดการเรียนการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน โดยมี 3 คณะแรก ได้แก่ คณะมนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ และคณะวิทยาศาสตร์
24 มกราคม พ.ศ. 2508 — มีพิธีเปิดมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดมหาวิทยาลัย �
Chiang Mai University +1
🎓 จุดประสงค์ในการก่อตั้ง
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มีวัตถุประสงค์สำคัญ ได้แก่
จัดการศึกษาระดับอุดมศึกษา เพื่อพัฒนาความรู้และวิชาชีพชั้นสูง
สร้างบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถให้แก่ประเทศ
ส่งเสริมการวิจัยและการบริการวิชาการแก่สังคม
ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยเฉพาะวัฒนธรรมล้านนา �
cmumuseum.library.cmu.ac.th
🌿 สัญลักษณ์และเอกลักษณ์
ชื่อภาษาอังกฤษ: Chiang Mai University (CMU)
สถานที่ตั้ง: อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
สีประจำมหาวิทยาลัย: สีม่วง
วันสถาปนามหาวิทยาลัย: 24 มกราคมของทุกปี
คำขวัญที่รู้จักกัน: “อ่างแก้ว” ซึ่งเป็นชื่ออ่างเก็บน้ำสำคัญภายในมหาวิทยาลัยและเป็นสถานที่ยอดนิยมของนักศึกษา
🏛️ มช. ในปัจจุบัน
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่พัฒนาจากมหาวิทยาลัยระดับภูมิภาคไปสู่มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ มีการเรียนการสอนครอบคลุมหลายสาขา ทั้งวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิศวกรรมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ และเทคโนโลยี
อ่านประวัติฉบับเต็มได้ที่เว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัย: ประวัติมหาวิทยาลัยเชียงใหม่�














