مبنای هرگونه سیاست‌ورزی باید رهایی انسان افغانستانی از رنج فقر، بی‌سوادی، بیماری و انواع محرومیت باشد. مبنی هرگونه سیاست‌ورزی باید رفع همه سلسله‌مراتب‌های ستمگرانه قومی، محلی و پرهیز از شیادی و کلاهبرداری‌های فرقه‌یی/گروهی به نفع استقرار یک نظام کارا، دموکراتیک و تامین کننده عدالت میان شهروندان باشد. هر سیاست‌مدار، حزب، جنبش، جبهه یا گروه سیاسی که در گفتار و کردار به این اصل پایبند نباشد، محکوم به شکست است، اما سوگمندانه بهای این شکست را تنها سیاست‌مداران نمی‌پردازند؛ مردم و وطن نیز در دور باطل شکست و تکرار بحران همچنان گرفتار می‌مانند. چیزی که روشن است این است که جامعه ما هنوز از تصورات سیاسی دوران جمهوری عبور نکرده است، برای همین است که این گروه‌ها در رسیدن به حداقل اهداف شان ناکام مانده اند. به قول سهراب سپهری: چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.