Sevim Tezel Aydın

Günlerdir önüme düşüyor ve hakkında da yazmaya devam ediyor ana tweet’inin. Artık pas geçemeyeceğim. Sonda yazacağımı başta yazarak başlayayım; neredeyse yarım asırlık ömrümde hanımefendinin yazdıklarını ne tecrübe ettim ne de gözlemledim. Erkeklerin entelektüel faaliyetlerinin "sessiz, mahrem ve daha az performatif" olduğu iddiası en yumuşak tabirle biraz tuhaf ve erkek yanlısı. Çünkü bildiğim kadarıyla entelektüel tarih dediğimiz zaten bizzat eril bir performans sahnesi. Bunu unutmuş görünüyor. Akademiden yayıncılık dünyasına kadar burada sayamayacağım birçok alan dünden bugüne erkeklerin gürültülü ve görünür biçimde icra ettikleri performans alanları. Erkeklerin "bakın ben entelektüelim" performansına ihtiyaç duymadığını iddia edebilmek için geride kalan yüzyılların erkeklerin entelektüel güç gösterisi yaptığı sahnelerle dolu olduğunu unutmak gerekiyor. Çünkü bilmemesi mümkün değil. Unutmuş olabilir. Kadınların kitap kulüplerindeki varlığını örnek vermek de çok indirgeyici. Tarihsel boyutu yaz yaz bitmeyecek olan kadınların kamusal alana geç katılımını görmezden gelerek bugün kadınları dışarıya bir şeyler kanıtlamaya çalışmakla yaftalamak bence kendi entelektüel alanlarını kurma, sosyalleşme, dayanışma ve ortaklaşa üretme çabalarını da görmezden gelmek demek. Erkeğin bireysel okumasını "sessiz, derin ve otantik" olarak yorumlamak ne kadar zorlamaysa kadının kolektif okuma eylemini de "onay arayışı, gösteriş ve performatif" olarak etiketlemek o kadar zorlama. Böyle tümevarımlar bizleri sağlıklı sonuçlara götürmez.