Latitude Ten

The Ally Who Leaves There was a generation of Afghan women who had no memory of the Taliban. This fact is worth dwelling upon, because history is usually written in the vocabulary of armies and treaties and presidential doctrines, whereas its cruelties are experienced privately: in bedrooms, classrooms, kitchens and the small expectations people permit themselves to have about the future. A girl born in Kabul in 2002 could have spent her entire childhood believing that school was simply a thing girls did. She could watch women reading the evening news, see female doctors treating patients, hear of women sitting in parliament, imagine university not as an act of rebellion but as an ordinary destination. She could own a telephone, argue with her teachers, choose a profession, perhaps even entertain that most radical of human assumptions: that tomorrow would contain more possibilities than today. None of this made Afghanistan a feminist paradise. It remained poor, violent, corrupt and profoundly patriarchal. But something enormous had changed. In 2001 virtually no Afghan girls were formally enrolled in school. By 2020, 3.7 million were. Women entered universities, journalism, medicine, business and politics. The Afghan constitution contained protections for women; maternal mortality fell dramatically; women appeared in public life in ways that had been almost inconceivable under the first Taliban regime. And behind all of this stood a promise. Sometimes the promise was spoken grandly, in the language Americans favor when describing their expeditions abroad: freedom, democracy, dignity, human rights. Sometimes it was considerably more practical. Learn English for us. Translate for us. Join the police. Join the army. Teach in this school. Work for this NGO. Run for office. Write for this newspaper. Believe us when we tell you that the old order will not return. Then America left. The Taliban entered Kabul on August 15, 2021. Twenty years of speeches about the liberation of Afghan women suddenly encountered the timetable of an American evacuation. The same girls who had been told to prepare themselves for the twenty-first century were transported back to the first century. In today’s Afghanistan, Girls are barred from education beyond the sixth grade. Women have been excluded from universities and most professions and heavily restricted in their use of public space. The United Nations estimates that 2.4 million Afghan girls are now denied schooling. Nearly 80 percent of Afghan women between 18 and 29 are outside education, employment or training. Even medical education for women has been curtailed. The prison has been reconstructed around them one decree at a time. And there is, for most, no ready escape. The tragedy is often described as an Afghan failure, which is convenient. Afghanistan certainly supplied failures in abundance: corruption, incompetent leadership, a military made grotesquely dependent upon foreign contractors, provincial power brokers who treated government as a franchise for enrichment. No serious accounting can absolve the Afghan political class. But neither can any serious accounting absolve Washington. The United States government’s own Special Inspector General for Afghanistan Reconstruction concluded that the most immediate causes of the collapse were decisions made by two successive American presidents: Donald Trump’s agreement with the Taliban at Doha and Joe Biden’s decision to complete the withdrawal. The Doha agreement damaged Afghan military morale; the final removal of American troops and contractors helped turn weakness into disintegration. There is an important lesson here, and it is not the small partisan lesson Americans prefer. The United States negotiated directly with the Taliban, committed itself to leaving, and then watched an Afghan state it had spent two decades constructing discover how much of its sovereignty had actually been rented from Washington. Biden inherited an agreement requiring American troops to leave by May 1, 2021. He could have repudiated or renegotiated it and accepted the consequences; instead he extended the deadline and completed the departure. As Biden himself said in April 2021, the United States had made an agreement and “that means something.” One is tempted to ask: to whom? Certainly the American agreement with the Taliban meant something. The accumulated assurances given to Afghans who had wagered their lives on American permanence turned out to mean rather less. This is the distinction that governments from Warsaw to Manila, from Seoul to Taipei, ought now to contemplate. America may keep an agreement. But it also reserves the right to decide which agreement matters. The disorder at Kabul airport became the perfect visual epitaph. Afghans who had worked beside Americans scrambled for places on aircraft. Special immigrant visas existed precisely because Congress recognized that Afghans employed on behalf of the United States faced grave danger because of that service. Yet the machinery for getting many of them out moved scandalously late, and years later former soldiers, interpreters and other Western partners remain stranded or in hiding. To call such people “partners” now almost seems an additional cruelty. Afghanistan was not the first warning. Not the first time In 1975, another American-supported government discovered the difference between having Washington’s assistance and possessing Washington’s commitment. After the withdrawal of American combat forces from Vietnam, South Vietnam remained dependent on American matériel and financing. As Congress reduced aid and the Nixon-era promises of continuing support dissolved into Watergate, exhaustion and domestic revulsion against the war, the military balance shifted decisively. Gerald Ford told Congress in April 1975 that America had failed to sustain two premises upon which the post-Paris settlement had rested: that it would help enforce the agreement and that it would provide adequate assistance to South Vietnam. “Finally,” Ford said, America had signaled its growing reluctance to support a country fighting for survival. There is an enormous historiographical argument about how much reduced American aid caused the fall of Saigon, and it would be dishonest to pretend South Vietnam was otherwise a healthy state waiting to be rescued. It was neither. But that is almost beside the point. The lesson received in allied capitals was simpler. America had spent treasure and blood persuading another society to orient its existence around an American security commitment. American politics changed. The commitment changed with it. The helicopters came. Then came the photographs from the roof. The Kurdish fighters of northern Syria learned a variation of this lesson in 2019. They had supplied the indispensable ground force in the American campaign against Islamic State. Thousands of Kurdish-led Syrian Democratic Forces fighters died in that war. Then Trump abruptly pulled American troops away from the Turkish border. Turkey attacked. Kurdish forces, describing the American decision as a betrayal, were compelled to invite the Syrian regime and its Russian patron into territory from which they had previously been excluded. Russia and Bashar al-Assad gained almost immediately from America’s retreat. Trump’s response to criticism was revealing. He regarded the withdrawal as strategically brilliant and suggested that Turkey and Syria could essentially sort matters out themselves. The Kurds had committed the elementary error of confusing usefulness to America with obligation from America. Will it be the last? And now we arrive in Asia. On August 16, 2026, Trump ordered the Pentagon to “substantially reduce” the Ulchi Freedom Shield exercises conducted with South Korea. The exercises had already begun. South Korea was not consulted in advance. Its foreign minister subsequently told lawmakers that Seoul had learned of Trump’s decision as everyone else had—from the president’s social-media post. The eleven-day exercise was cut to five days. Field exercises were reduced or cancelled. Trump explained his decision partly by invoking the expense and partly by mentioning his “very good relationship” with Kim Jong Un. He also complained that South Korea had refused to assist American efforts against Iran. Consider the doctrine contained in that complaint. South Korea’s obligations in Northeast Asia can apparently be measured against its willingness to assist an American military adventure thousands of miles away. A military exercise intended to deter the hereditary dictatorship threatening Seoul can be curtailed because the American president enjoys a good personal relationship with that dictatorship’s ruler. Trump has already stated the principle rather elegantly himself. Speaking about NATO countries that in his view did not spend enough on defence, he said in 2024 that he would encourage Russia to “do whatever the hell they want.” “You don’t pay your bills, you get no protection,” he said. The phrase deserves to be preserved because it removes decades of sentimental varnish from American alliance rhetoric. Harry Truman’s Washington spoke of collective security. John Kennedy spoke of bearing burdens. Ronald Reagan spoke about the free world. Trump speaks like an insurance agent cancelling a policy. Taiwan has still more reason to listen carefully. The United States has never given Taiwan the same treaty guarantee it gives Japan or South Korea, and Washington has deliberately maintained “strategic ambiguity” about whether it would intervene militarily against a Chinese invasion. This distinction matters. But ambiguity works only when the adversary fears that intervention is possible. Trump has lately been transforming ambiguity into something altogether more suggestive. Discussing Taiwan in 2026, he remarked on the geographical disparity: America is roughly 9,500 miles away while China is vastly closer. When asked directly whether the United States would defend Taiwan, Trump declined to answer. “There’s only one person that knows that,” he said. “Me.” More strikingly, when discussing what Beijing might do, Trump recently said that it “depends on President Xi Jinping,” adding that Xi considers Taiwan part of China and that what he chooses to do “depends on him.” Perhaps these remarks are intended as strategic ambiguity. But strategy ordinarily requires that ambiguity confuse one’s opponent rather than one’s friends. Taipei seems to understand the message perfectly well. Taiwan has moved to increase defence expenditure sharply and has stressed that its security must ultimately depend upon its own efforts. Its proposed 2027 defence budget is a record one, more than 3 percent of GDP, as Chinese military pressure intensifies. That is the rational response. Because the great mistake American allies make is to imagine the United States as a permanent thing. America is permanent geographically. American foreign policy is not. Every four years a country in Asia that has based its national survival on decisions made in Washington must wait to discover what Wisconsin, Pennsylvania and Arizona have decided about the international order. This is an extraordinary arrangement when stated plainly. The government of Japan can spend fifty years constructing a strategic relationship with the United States. South Korea can host American soldiers for generations. Europeans can design their entire postwar security system around American military power. Taiwan can buy American weapons and orient its defence doctrine toward eventual American assistance. And then one Tuesday in November, voters primarily concerned with grocery prices, immigration, abortion or the personality of two candidates can alter the strategic assumptions upon which nations on the other side of the planet have built their existence. There is nothing illegitimate about this. Americans have every democratic right to change their government and therefore their foreign policy. But America’s allies have an equal right—indeed a duty—to notice. The mythology of American reliability survives partly because Washington’s most important alliances have in fact proved remarkably durable. NATO remains intact. American troops remain in Japan and South Korea. The United States has repeatedly defended allies and paid extraordinary costs for doing so. Any argument that America simply abandons everyone would be unserious. The problem is subtler and therefore more dangerous. American guarantees are immensely powerful until the moment American politics decides they are inconvenient. And when Washington withdraws, the people who believed those guarantees do not get to withdraw with it. The Afghan woman does not get to board Air Force One. The Kurdish fighter cannot relocate his village to Virginia. The South Vietnamese officer could not move Saigon across the Pacific. And if deterrence fails in the Taiwan Strait, twenty-three million Taiwanese will not have the luxury of discovering after the first missiles land whether an American president meant what his predecessors appeared to promise. This is why Trump’s rhetoric matters even when no treaty has yet been broken. Deterrence consists partly of weapons but largely of belief. Kim Jong Un must believe attacking South Korea would bring America into the war. Xi Jinping must believe an assault on Taiwan could produce consequences so terrible that they outweigh whatever historical destiny Beijing believes reunification would fulfil. Vladimir Putin must believe that the fifth article of the North Atlantic Treaty is not a piece of stationery whose validity depends upon whether the American president approves of Belgium’s defence budget. An alliance whose guarantor repeatedly discusses its commitments as invoices is an alliance whose enemies will eventually test the accounts. Perhaps Americans have simply tired of being the guarantor of half the world. That is a legitimate political position. Empires, hegemons and great powers eventually discover limits. The United States is entitled to decide that the burdens accumulated after 1945 have become too expensive or too strategically irrational. But then it should have the decency to say so clearly. It should stop encouraging small countries to arrange their national survival around assurances that can be revised by presidential improvisation. It should stop describing temporary alignments of interest as sacred friendships. Above all, it should remember what happens to those who believe the rhetoric. Somewhere in Afghanistan there is now a woman of twenty-four or twenty-five who once sat in a university classroom. She may have learned English from American-funded textbooks. Perhaps she watched American films, argued politics with her friends, studied medicine or law or engineering. The Taliban belonged to stories her parents told about a darker age. She had every reason to regard them as the past. America had told her so. Today she lives under their government. Her university is closed to her. Her movement is restricted. The public world in which she expected to spend her adulthood has contracted almost to the walls of her home. The Americans who once promised that history had changed are nine thousand miles away. They held an election. They changed their minds.

พันธมิตรผู้เดินจากไป by @volthai มีหญิงชาวอัฟกันรุ่นหนึ่งที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับยุคของตอลีบันเลย ข้อเท็จจริงนี้ควรค่าแก่การหยุดพิจารณา เพราะโดยปกติแล้ว ประวัติศาสตร์มักถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาของกองทัพ สนธิสัญญา และหลักนิยมของประธานาธิบดี (Presidential Doctrines) ขณะที่ความโหดร้ายของประวัติศาสตร์กลับถูกผู้คนประสบพบเจอเป็นการส่วนตัว ทั้งในห้องนอน ห้องเรียน ห้องครัว และในความคาดหวังเล็ก ๆ ที่ผู้คนยอมให้ตัวเองมีต่ออนาคต เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เกิดในกรุงคาบูลในปี 2002 สามารถใช้ชีวิตวัยเด็กทั้งหมดด้วยความเชื่อว่า การไปโรงเรียนเป็นเพียงสิ่งธรรมดาที่เด็กผู้หญิงทำกัน เธอสามารถเห็นผู้หญิงอ่านข่าวภาคค่ำ เห็นแพทย์หญิงรักษาผู้ป่วย ได้ยินข่าวว่าผู้หญิงนั่งอยู่ในรัฐสภา และจินตนาการถึงการเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ใช่ในฐานะการกระทำที่เป็นการต่อต้าน แต่เป็นจุดหมายปลายทางตามปกติของชีวิต เธอสามารถมีโทรศัพท์เป็นของตัวเอง โต้เถียงกับครู เลือกประกอบอาชีพที่ต้องการ และบางทีอาจถึงขั้นมีความคิดที่เป็นสมมติฐานอันสุดโต่งที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษย์ว่า เปิดกว้างและมีโอกาสใหม่ๆ มากกว่าวันนี้ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้อัฟกานิสถานกลายเป็นสรวงสวรรค์ของเฟมินิสต์ ประเทศยังคงยากจน มีความรุนแรง คอร์รัปชัน และเป็นสังคมที่ชายเป็นใหญ่อย่างเข้มงวด แต่กระนั้น ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ในปี 2001 แทบไม่มีเด็กหญิงชาวอัฟกันคนใดได้เข้าเรียนในระบบโรงเรียนอย่างเป็นทางการ แต่ภายในปี 2020 ตัวเลขดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็น 3.7 ล้านคน ผู้หญิงได้ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัย วงการสื่อมวลชน การแพทย์ ภาคธุรกิจ และการเมือง รัฐธรรมนูญของอัฟกานิสถานมีบทบัญญัติคุ้มครองสิทธิสตรี อัตราการเสียชีวิตของมารดาลดลงอย่างมาก และผู้หญิงได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตสาธารณะในรูปแบบที่แทบจะนึกภาพไม่ออกเลยภายใต้ระบอบตอลีบันยุคแรก และเบื้องหลังสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด คือ คำมั่นสัญญาประการหนึ่ง บางครั้ง คำสัญญานี้ก็ถูกเอื้อนเอ่ยอย่างยิ่งใหญ่ ด้วยภาษาที่ชาวอเมริกันมักชอบใช้ยามอธิบายถึงการออกปฏิบัติการในต่างแดน นั่นคือ เสรีภาพ ประชาธิปไตย ศักดิ์ศรี และสิทธิมนุษยชน บางครั้ง มันก็เป็นเรื่องที่เป็นรูปธรรมกว่านั้นมาก จงเรียนภาษาอังกฤษเพื่อพวกเรา จงแปลภาษาให้พวกเรา จงเข้าร่วมกับตำรวจ จงเข้าร่วมกับกองทัพ จงสอนหนังสือในโรงเรียนแห่งนี้ จงทำงานให้ NGO แห่งนี้ จงลงสมัครรับเลือกตั้ง จงเขียนให้หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ จงเชื่อเราเมื่อเราบอกคุณว่า ระเบียบอำนาจแบบเดิมจะไม่หวนกลับมาอีกแล้ว แล้วอเมริกาก็เดินจากไป กลุ่มตอลีบันเคลื่อนกำลังเข้าสู่กรุงคาบูลเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2021 สุนทรพจน์ตลอด 20 ปีเกี่ยวกับการปลดปล่อยสตรีชาวอัฟกานิสถาน ปะทะเข้าอย่างจังกับตารางเวลาการถอนกำลังของสหรัฐฯ เด็กผู้หญิงกลุ่มเดียวกันกับที่เคยถูกบอกให้เตรียมพร้อมสำหรับศตวรรษที่ 21 กลับถูกส่งตัวย้อนเวลากลับไปสู่ศตวรรษที่ 1 ในอัฟกานิสถานทุกวันนี้ เด็กผู้หญิงถูกห้ามไม่ให้ได้รับการศึกษาต่อหลังชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ผู้หญิงถูกกีดกันออกจากมหาวิทยาลัยและอาชีพส่วนใหญ่ ทั้งยังถูกจำกัดการใช้พื้นที่สาธารณะอย่างเข้มงวด องค์การสหประชาชาติประเมินว่า ปัจจุบันมีเด็กผู้หญิงชาวอัฟกานิสถาน 2.4 ล้านคนที่ถูกปฏิเสธโอกาสในการเข้าเรียนหนังสือ และเกือบ 80% ของผู้หญิงชาวอัฟกันที่มีอายุระหว่าง 18 ถึง 29 ปีอยู่นอกระบบการศึกษา การจ้างงาน หรือการฝึกอบรม แม้แต่การศึกษาด้านการแพทย์สำหรับผู้หญิงก็ถูกจำกัดลงเช่นกัน คุกแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ล้อมรอบพวกเธอ ผ่านประกาศคำสั่งทีละฉบับ และสำหรับผู้หญิงส่วนใหญ่แล้ว ไม่มีทางรอดพ้นได้โดยง่าย โศกนาฏกรรมนี้มักถูกอธิบายว่าเป็นความล้มเหลวของอัฟกานิสถานเอง ซึ่งเป็นคำอธิบายที่สะดวกไม่น้อย แน่นอนว่าอัฟกานิสถานมีส่วนสร้างความล้มเหลวอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นการทุจริต ภาวะผู้นำที่ไร้ความสามารถ กองทัพที่ถูกทำให้ต้องพึ่งพาผู้รับเหมาจากต่างชาติอย่างน่าเกลียด และผู้มีอำนาจในระดับจังหวัดที่มองรัฐบาลเสมือนเป็นช่องทางแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง ไม่อาจมีการประเมินความรับผิดชอบอย่างจริงจังใดที่จะสามารถลบล้างความผิดให้แก่ชนชั้นนำทางการเมืองของอัฟกานิสถานได้ แต่ก็ไม่มีการประเมินความรับผิดชอบอย่างจริงจังใด ๆ ที่จะสามารถลบล้างความผิดให้แก่รัฐบาลสหรัฐฯ ได้เช่นกัน ผู้ตรวจการพิเศษของรัฐบาลสหรัฐฯ ว่าด้วยการฟื้นฟูอัฟกานิสถาน (Special Inspector General for Afghanistan Reconstruction) เองสรุปว่า สาเหตุที่เกิดขึ้นโดยตรงที่สุดของการล่มสลายครั้งนี้มาจากการตัดสินใจของประธานาธิบดีอเมริกัน 2 คนที่ดำรงตำแหน่งต่อเนื่องกัน ได้แก่ ข้อตกลงของโดนัลด์ ทรัมป์กับกลุ่มตอลิบันที่กรุงโดฮา และ การตัดสินใจของโจ ไบเดนที่จะดำเนินการถอนกำลังให้เสร็จสิ้น ข้อตกลงโดฮาบั่นทอนขวัญกำลังใจของกองทัพอัฟกานิสถาน ขณะที่การถอนกำลังทหารและผู้รับเหมาชาวอเมริกันออกไปในขั้นสุดท้าย ช่วยเปลี่ยนความอ่อนแอให้กลายเป็นการแตกพ่ายโดยสมบูรณ์ บทเรียนสำคัญประการหนึ่งอยู่ตรงนี้ และมันไม่ใช่บทเรียนเล็ก ๆ ในแบบแบ่งฝักแบ่งฝ่ายที่ชาวอเมริกันชื่นชอบ สหรัฐฯ เจรจาโดยตรงกับกลุ่มตอลิบัน ให้คำมั่นว่าจะถอนกำลังออกไป และจากนั้นก็เฝ้ามองรัฐอัฟกานิสถานที่ตนใช้เวลา 2 ทศวรรษสร้างขึ้นมา ได้ค้นพบว่าจริง ๆ แล้วอำนาจอธิปไตยของตนนั้นถูกเช่ามาจากสหรัฐฯ มากเพียงใด ไบเดนรับช่วงต่อข้อตกลงที่กำหนดให้กองกำลังทหารสหรัฐฯ ถอนออกภายในวันที่ 1 พฤษภาคม 2021 เขาสามารถปฏิเสธข้อตกลงดังกล่าวหรือเจรจาใหม่ และยอมรับผลที่จะตามมาได้ แต่เขากลับขยายเส้นตายออกไปและดำเนินการถอนกำลังจนเสร็จสิ้น ดังที่ไบเดนกล่าวด้วยตัวเองในเดือนเมษายน 2021 ว่า สหรัฐฯ ได้ทำข้อตกลงไว้แล้ว และ “นั่นย่อมมีความหมายบางอย่าง” อดไม่ได้ที่จะถามต่อว่า มีความหมายต่อใครกันแน่? แน่นอนว่า ข้อตกลงระหว่างสหรัฐฯ กับตอลิบันนั้นย่อม “มีความหมายบางอย่าง” คำหลักประกันทั้งหลายที่สะสมมานาน ซึ่งเคยมอบให้แก่ชาวอัฟกานิสถานผู้ฝากชีวิตของตนไว้กับการคงอยู่ของอเมริกา กลับกลายเป็นสิ่งที่มีความหมายอยู่น้อยกว่ามาก นี่คือข้อแตกต่างที่รัฐบาลต่าง ๆ ตั้งแต่วอร์ซอไปจนถึงมะนิลา และตั้งแต่โซลไปจนถึงไทเป ควรนำไปขบคิดในเวลานี้ อเมริกาอาจรักษาข้อตกลงไว้ แต่ก็สงวนสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเองด้วยเช่นกันว่า ข้อตกลงฉบับใดกันแน่ที่สำคัญ ความโกลาหลที่สนามบินกรุงคาบูลกลายเป็นภาพปิดฉากที่สมบูรณ์แบบ ชาวอัฟกานิสถานที่เคยทำงานเคียงข้างชาวอเมริกันต่างดิ้นรนหาทางขึ้นเครื่องบิน วีซ่าผู้อพยพพิเศษ (Special Immigrant Visas) มีอยู่ก็เพราะรัฐสภาสหรัฐฯ ตระหนักว่า ชาวอัฟกานิสถานที่ทำงานให้กับสหรัฐฯ กำลังเผชิญกับอันตรายร้ายแรงอันเป็นผลมาจากการทำงานนั้นเอง ทว่ากลไกในการนำพวกเขาจำนวนมากออกจากประเทศกลับดำเนินการล่าช้าอย่างน่าอัปยศ และหลายปีต่อมา อดีตทหาร ล่าม และพันธมิตรชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ยังคงติดค้างอยู่ในที่ต่าง ๆ หรือหลบซ่อนตัวอยู่ การเรียกคนเหล่านี้ว่า “พันธมิตร” ในเวลานี้ แทบจะดูเป็นการซ้ำเติมที่โหดร้ายยิ่งขึ้นไปอีก อัฟกานิสถานไม่ใช่คำเตือนครั้งแรก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ ในปี 1975 รัฐบาลอีกแห่งหนึ่งที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐฯ ได้ประจักษ์ถึงความแตกต่างระหว่าง การได้รับความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ กับ การมีคำมั่นผูกพันจากสหรัฐฯ หลังจากการถอนกำลังรบของสหรัฐฯ ออกจากเวียดนาม เวียดนามใต้ยังคงพึ่งพายุทโธปกรณ์และเงินทุนจากสหรัฐฯ และเมื่อรัฐสภาสหรัฐฯ ลดความช่วยเหลือลง ขณะที่คำมั่นสัญญาในยุคนิกสันว่าจะให้การสนับสนุนอย่างต่อเนื่องค่อย ๆ สลายไปท่ามกลางเรื่องอื้อฉาววอเตอร์เกต (Watergate) ความเหนื่อยล้า และกระแสต่อต้านสงครามที่เพิ่มขึ้นภายในประเทศ ดุลกำลังทางทหารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเด็ดขาด เจอรัลด์ ฟอร์ด กล่าวต่อรัฐสภาในเดือนเมษายน 1975 ว่า อเมริกาล้มเหลวในการรักษา หลักการพื้นฐาน 2 ประการ ที่เป็นรากฐานของข้อตกลงหลังการเจรจาที่กรุงปารีส นั่นคือ อเมริกาจะช่วยกำกับดูแลให้เกิดการปฏิบัติตามข้อตกลงดังกล่าว และจะให้ความช่วยเหลือแก่เวียดนามใต้อย่างเพียงพอ “ท้ายที่สุด” ฟอร์ดกล่าวว่า อเมริกาได้ส่งสัญญาณถึงความลังเลที่เพิ่มมากขึ้นในการสนับสนุนประเทศที่กำลังต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตนเอง มีข้อถกเถียงทางประวัติศาสตร์นิพนธ์ครั้งใหญ่เกี่ยวกับว่า การลดความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ มีส่วนมากน้อยเพียงใดต่อการล่มสลายของไซ่ง่อน และคงไม่ซื่อตรงนักหากจะแสร้งทำเป็นว่า หากไม่มีเรื่องนี้ เวียดนามใต้จะเป็นรัฐที่เข้มแข็งสมบูรณ์พร้อมและเพียงรอให้ใครสักคนเข้ามาช่วยเหลือ เพราะมันไม่ใช่เช่นนั้นเลย แต่ประเด็นนั้นแทบไม่ใช่สาระสำคัญของเรื่องนี้ด้วยซ้ำ บทเรียนที่บรรดารัฐบาลพันธมิตรได้รับนั้นเรียบง่ายกว่านั้น อเมริกาทุ่มทั้งทรัพย์สินเงินทองและเลือดเนื้อ เพื่อโน้มน้าวอีกสังคมหนึ่งให้วางทิศทางการดำรงอยู่ของตนไว้บน คำมั่นด้านความมั่นคงของอเมริกา (American Security Commitment) ทว่าเมื่อการเมืองภายในของอเมริกันเปลี่ยนแปลง คำมั่นนั้นก็เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกัน แล้วเฮลิคอปเตอร์ก็ร่อนลงมา จากนั้นภาพถ่ายจากบนหลังคาก็ตามมา นักรบชาวเคิร์ดทางตอนเหนือของซีเรียได้เรียนรู้บทเรียนนี้ที่แตกต่างออกไปในอีกรูปแบบหนึ่งในปี 2019 พวกเขาคือกำลังรบภาคพื้นดินที่ขาดไม่ได้ในปฏิบัติการของอเมริกาเพื่อต่อต้านกลุ่มรัฐอิสลาม (Islamic State) นักรบจากกองกำลังประชาธิปไตยซีเรีย (Syrian Democratic Forces) ซึ่งมีชาวเคิร์ดเป็นแกนนำหลายพันคนเสียชีวิตในสงครามครั้งนั้น จากนั้นทรัมป์ก็ถอนกำลังทหารอเมริกันออกจากพื้นที่ชายแดนตุรกีอย่างฉับพลัน ตุรกีเปิดฉากโจมตี กองกำลังชาวเคิร์ดซึ่งเรียกการตัดสินใจของอเมริกาว่าเป็น การทรยศ ถูกบีบให้เชื้อเชิญรัฐบาลซีเรียและรัสเซียซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์ของรัฐบาลดังกล่าวเข้ามาในดินแดนที่ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกกันออกไป รัสเซียและบาชาร์ อัล-อัสซาดได้รับประโยชน์แทบจะในทันทีจากการถอนตัวของอเมริกา การตอบโต้ของทรัมป์ต่อเสียงวิพากษ์วิจารณ์นั้นเผยให้เห็นอะไรบางอย่าง เขามองว่าการถอนกำลังครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมในเชิงยุทธศาสตร์ และเสนอว่าตุรกีกับซีเรียสามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ กันเองได้เป็นหลัก ชาวเคิร์ดได้ทำผิดพลาดขั้นพื้นฐาน นั่นคือ สับสนระหว่างการเป็นประโยชน์ต่ออเมริกา กับการมีพันธะผูกพันจากอเมริกา แล้วครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่? และตอนนี้ เรามาถึงเอเชียกันแล้ว เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2026 ทรัมป์มีคำสั่งให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ “ลดขนาดลงอย่างมีนัยสำคัญ” สำหรับการฝึกซ้อมรบ Ulchi Freedom Shield ที่ดำเนินการร่วมกับเกาหลีใต้ ซึ่งในขณะนั้นการซ้อมรบดังกล่าวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เกาหลีใต้ไม่ได้รับการปรึกษาหารือล่วงหน้าแต่อย่างใด ต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของเกาหลีใต้ได้บอกต่อสมาชิกรัฐสภาว่า รัฐบาลได้รับทราบการตัดสินใจของทรัมป์เช่นเดียวกับทุกคน นั่นคือ จากโพสต์บนโซเชียลมีเดียของประธานาธิบดีทรัมป์เอง การฝึกซ้อมที่ใช้เวลา 11 วันถูกลดลงเหลือเพียง 5 วัน การฝึกภาคสนามถูกลดทอนหรือยกเลิกไป ทรัมป์อธิบายการตัดสินใจของเขาโดยส่วนหนึ่งอ้างถึงค่าใช้จ่าย และอีกส่วนหนึ่งกล่าวถึง “ความสัมพันธ์อันดีอย่างยิ่ง” ของเขากับคิม จองอึน นอกจากนี้ เขายังตำหนิเกาหลีใต้ที่ปฏิเสธให้ความช่วยเหลือแก่ความพยายามของอเมริกาในการต่อสู้กับอิหร่าน ลองพิจารณาหลักคิดทางการเมืองที่แฝงอยู่ในคำตำหนินั้น เห็นได้ชัดว่า พันธกรณีของเกาหลีใต้ในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือสามารถถูกนำมาเทียบวัดกับความเต็มใจของเกาหลีใต้ที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ปฏิบัติการทางทหารของอเมริกาซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ การฝึกซ้อมทางทหารที่มีจุดประสงค์เพื่อยับยั้งระบอบเผด็จการที่สืบทอดอำนาจโดยสายตระกูลซึ่งกำลังคุกคามกรุงโซล กลับสามารถถูกลดขนาดลงได้ เพียงเพราะประธานาธิบดีสหรัฐฯ มีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับผู้นำของระบอบเผด็จการนั้น ทรัมป์ได้กล่าวถึงหลักการนี้ด้วยตัวเองอย่างค่อนข้างชัดเจน เมื่อพูดถึงประเทศสมาชิกนาโต (NATO) ที่ในมุมมองของเขาใช้จ่ายงบประมาณด้านกลาโหมไม่มากพอ เขากล่าวในปี 2024 ว่า เขาจะสนับสนุนให้รัสเซีย “ทำห่าอะไรก็ตามตามใจชอบ” “คุณไม่จ่ายบิลของคุณ คุณก็จะไม่ได้รับการคุ้มครอง” เขากล่าว ถ้อยคำดังกล่าวสมควรถูกจดจำเอาไว้ เพราะมันได้ลอกคราบความรู้สึกทางอารมณ์ที่เคลือบวาทกรรมเรื่องพันธมิตรของอเมริกามานานหลายทศวรรษออกไป รัฐบาลสหรัฐฯ ในยุคของ แฮร์รี ทรูแมน พูดถึง ความมั่นคงร่วมกัน (Collective Security) จอห์น เอฟ. เคนเนดีพูดถึง การแบกรับภาระร่วมกัน (Bearing Burdens) โรนัลด์ เรแกนพูดถึง โลกเสรี (Free World) ส่วนทรัมป์พูดราวกับเป็น ตัวแทนบริษัทประกันที่กำลังยกเลิกกรมธรรม์ ไต้หวันยิ่งมีเหตุผลยิ่งกว่าใครที่จะต้องตั้งใจฟังอย่างรอบคอบ สหรัฐฯ ไม่เคยมอบหลักประกันตามสนธิสัญญาแก่ไต้หวัน ในแบบเดียวกับที่มอบให้ญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้ และรัฐบาลวอชิงตันจงใจรักษา “ความคลุมเครือเชิงยุทธศาสตร์” (Strategic Ambiguity) เกี่ยวกับการที่สหรัฐฯ จะเข้าแทรกแซงทางทหารหรือไม่หากจีนเปิดฉากบุกไต้หวัน ซึ่งความแตกต่างนี้มีความสำคัญ ทว่าความคลุมเครือจะสัมฤทธิ์ผลก็ต่อเมื่อฝ่ายตรงข้ามหวาดกลัวว่าการแทรกแซงนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นได้จริงเท่านั้น และในระยะหลังมานี้ ทรัมป์กำลังแปรเปลี่ยนความคลุมเครือดังกล่าวให้กลายเป็นบางสิ่งที่ชวนให้คิดไปในทางอื่นอย่างสิ้นเชิง เมื่อพูดถึงไต้หวันในปี 2026 เขากล่าวถึงความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ว่า อเมริกาอยู่ห่างออกไปราว 9,500 ไมล์ ขณะที่จีนอยู่ใกล้กว่ามาก และเมื่อถูกถามโดยตรงว่าสหรัฐฯ จะปกป้องไต้หวันหรือไม่ ทรัมป์กลับปฏิเสธที่จะตอบ “มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้” เขากล่าว “ก็คือผม” ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น เมื่อพูดถึงสิ่งที่รัฐบาลปักกิ่งอาจทำ ทรัมป์เพิ่งกล่าวว่าเรื่องนี้ “ขึ้นอยู่กับประธานาธิบดีสี จิ้นผิง” พร้อมเสริมว่า สี จิ้นผิงถือว่าไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของจีน และสิ่งที่เขาเลือกจะทำนั้น “ขึ้นอยู่กับเขา” บางที คำพูดเหล่านี้อาจมีเจตนาเพื่อสร้าง ความคลุมเครือเชิงยุทธศาสตร์ แต่โดยปกติแล้ว ยุทธศาสตร์ควรทำให้ความคลุมเครือนั้นสร้างความสับสนแก่ฝ่ายตรงข้าม มากกว่าทำให้บรรดามิตรของตนเองสับสน ดูเหมือนรัฐบาลไต้หวันจะเข้าใจสารที่ส่งออกมาเป็นอย่างดี ไต้หวันได้ขยับเพิ่มงบประมาณด้านกลาโหมอย่างมาก และย้ำว่า ท้ายที่สุดแล้ว ความมั่นคงของไต้หวันจะต้องพึ่งพาความพยายามของตนเองเป็นหลัก งบประมาณด้านกลาโหมที่ไต้หวันเสนอสำหรับปี 2027 อยู่ในระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์ โดยคิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 3 เปอร์เซ็นต์ของ GDP ขณะที่แรงกดดันทางทหารจากจีนทวีความรุนแรงขึ้น และนั่นคือการตอบสนองที่สมเหตุสมผลแล้ว เพราะความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่บรรดาพันธมิตรของอเมริกาทำ คือการจินตนาการว่าสหรัฐฯ เป็นสิ่งที่ดำรงอยู่อย่างถาวร สภาพภูมิศาสตร์ของอเมริกานั้นอาจเที่ยงแท้ถาวร แต่นโยบายต่างประเทศของอเมริกามิได้เป็นเช่นนั้น ทุก ๆ 4 ปี ประเทศหนึ่งในเอเชียซึ่งวางความอยู่รอดของชาติไว้บนการตัดสินใจที่เกิดขึ้นในวอชิงตัน จะต้องรอดูว่า วิสคอนซิน เพนซิลเวเนีย และแอริโซนา ตัดสินใจอย่างไรเกี่ยวกับระเบียบระหว่างประเทศ เมื่อกล่าวกันอย่างตรงไปตรงมาแล้ว นี่คือ การจัดวางความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง รัฐบาลญี่ปุ่นสามารถใช้เวลา 50 ปีในการสร้างความสัมพันธ์เชิงยุทธศาสตร์กับสหรัฐฯ เกาหลีใต้สามารถเป็นเจ้าบ้านให้ทหารอเมริกันประจำการอยู่ได้หลายชั่วอายุคน ชาวยุโรปสามารถออกแบบระบบความมั่นคงหลังสงครามทั้งหมดของตนโดยวางอยู่บนอำนาจทางทหารของอเมริกา และไต้หวันสามารถจัดซื้ออาวุธจากอเมริกา และวางหลักด้านการป้องกันประเทศของตนให้มุ่งไปสู่การได้รับความช่วยเหลือจากอเมริกาในท้ายที่สุด และแล้วในวันอังคารวันหนึ่งของเดือนพฤศจิกายน ผู้มีสิทธิเลือกตั้งซึ่งส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับราคาสินค้าอุปโภคบริโภค การย้ายถิ่นฐาน การทำแท้ง หรือบุคลิกภาพของผู้สมัคร 2 คน ก็สามารถเปลี่ยนแปลงสมมติฐานเชิงยุทธศาสตร์ที่ประเทศต่าง ๆ ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโลกใช้เป็นรากฐานในการดำรงอยู่ของตนได้ ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ชอบธรรมในเรื่องนี้ ชาวอเมริกันมีสิทธิอย่างเต็มที่ตามระบอบประชาธิปไตยที่จะเปลี่ยนรัฐบาลของตน และรวมถึงนโยบายต่างประเทศของตนตามไปด้วย แต่พันธมิตรของอเมริกาก็มีสิทธิอย่างเท่าเทียมกัน หรือแท้จริงแล้วคือหน้าที่ ที่จะต้องตระหนักถึงสิ่งนี้ มายาคติเรื่องความน่าเชื่อถือของอเมริกายังคงอยู่ได้ ส่วนหนึ่งเพราะพันธมิตรที่สำคัญที่สุดของรัฐบาลสหรัฐฯ นั้นได้พิสูจน์แล้วว่ามีความทนทานอย่างน่าทึ่ง นาโต (NATO) ยังคงดำรงอยู่ กองทหารอเมริกันยังคงประจำการอยู่ในญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ สหรัฐฯ ปกป้องพันธมิตรของตนมาโดยตลอด และต้องแบกรับต้นทุนมหาศาลจากการทำเช่นนั้น ดังนั้นการกล่าวอ้างว่าอเมริกาแค่ทอดทิ้งทุกคนไปเสียเฉยๆ จึงเป็นข้อกล่าวหาที่ขาดความหนักแน่น ปัญหาที่แท้จริงละเอียดอ่อนกว่านั้น และด้วยเหตุนี้จึงอันตรายกว่า หลักประกันของอเมริกานั้นทรงพลังอย่างยิ่ง จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่การเมืองภายในของอเมริกาตัดสินว่า หลักประกันเหล่านั้นเป็นเรื่องไม่สะดวกอีกต่อไป และเมื่อรัฐบาลวอชิงตันถอนตัว ผู้คนที่เคยเชื่อมั่นในหลักประกันเหล่านั้น ก็ไม่สามารถถอนตัวไปพร้อมกับอเมริกาได้ ผู้หญิงชาวอัฟกานิสถานไม่สามารถขึ้นเครื่องแอร์ฟอร์ซวันไปด้วยได้ นักรบชาวเคิร์ดไม่สามารถย้ายหมู่บ้านของตนไปตั้งในรัฐเวอร์จิเนียได้ นายทหารเวียดนามใต้ไม่สามารถย้ายไซ่ง่อนไปไว้อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิกได้เช่นกัน และหากการยับยั้ง (Deterrence) ล้มเหลวในช่องแคบไต้หวัน ประชากรชาวไต้หวัน 23 ล้านคนจะไม่มีโอกาสอันสะดวกสบายที่จะได้รู้ ภายหลังจากขีปนาวุธลูกแรกตกลงมาแล้ว ว่าประธานาธิบดีสหรัฐฯ หมายความตามที่บรรดาผู้นำรุ่นก่อนของเขาเคยดูเหมือนจะให้คำมั่นไว้หรือไม่ นี่คือเหตุผลว่าทำไมวาทกรรมของทรัมป์จึงมีความสำคัญ แม้ว่าจะยังไม่มีสนธิสัญญาฉบับใดถูกละเมิดก็ตาม เพราะการยับยั้งประกอบขึ้นจากอาวุธเพียงส่วนหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่แล้วประกอบขึ้นจากความเชื่อมั่น คิม จอง อึนต้องเชื่อว่า การโจมตีเกาหลีใต้จะทำให้อเมริกาเข้าร่วมสงคราม สี จิ้นผิงต้องเชื่อว่า การโจมตีไต้หวันอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้ายอย่างยิ่ง จนมีน้ำหนักมากกว่าสิ่งที่รัฐบาลปักกิ่งเชื่อว่าเป็นชะตากรรมทางประวัติศาสตร์ที่การรวมชาติจะต้องบรรลุ และวลาดิเมียร์ ปูตินต้องเชื่อว่า มาตรา 5 ของสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty) ไม่ใช่เพียงแค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่ความศักดิ์สิทธิ์ของมันขึ้นอยู่กับว่า ประธานาธิบดีสหรัฐฯ พอใจกับงบประมาณด้านกลาโหมของเบลเยียมหรือไม่ พันธมิตรที่ผู้ค้ำประกันเอาแต่พูดถึงพันธกรณีของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเป็น ใบแจ้งหนี้ ย่อมเป็นพันธมิตรที่บรรดาศัตรูจะมาทดสอบบัญชีเหล่านั้นเข้าสักวัน บางทีชาวอเมริกันอาจเพียงแค่เหนื่อยล้ากับการต้องเป็นผู้ค้ำประกันความมั่นคงให้กับครึ่งค่อนโลก ซึ่งนั่นเป็นจุดยืนทางการเมืองที่ชอบธรรม จักรวรรดิ รัฐมหาอำนาจนำ และมหาอำนาจทั้งหลายย่อมค้นพบขีดจำกัดของตนเองในท้ายที่สุด สหรัฐฯ มีสิทธิที่จะตัดสินว่า ภาระที่สั่งสมมาตั้งแต่ปี 1945 นั้นมีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป หรือไม่สมเหตุสมผลในเชิงยุทธศาสตร์อีกต่อไป แต่หากเป็นเช่นนั้น อเมริกาก็ควรจะมีความซื่อตรงที่จะพูดสิ่งนี้ออกมาอย่างชัดเจน อเมริกาควรหยุดสนับสนุนให้ประเทศเล็ก ๆ จัดวางความอยู่รอดของชาติของตนไว้บนคำรับรองที่สามารถถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้ตามการตัดสินใจแบบด้นสดของประธานาธิบดี อเมริกาควรหยุดเรียกความสอดคล้องทางผลประโยชน์เพียงชั่วคราวว่าเป็น มิตรภาพอันศักดิ์สิทธิ์ เหนือสิ่งอื่นใด อเมริกาควรจดจำว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้คนที่หลงเชื่อในวาทกรรมนั้น ณ ที่ไหนสักแห่งในอัฟกานิสถาน มีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งขณะนี้อายุ 24 หรือ 25 ปี และครั้งหนึ่งเธอเคยนั่งอยู่ในห้องเรียนของมหาวิทยาลัย เธออาจเคยเรียนภาษาอังกฤษจากตำราเรียนที่ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากอเมริกา บางทีเธออาจเคยดูภาพยนตร์อเมริกัน ถกเถียงเรื่องการเมืองกับเพื่อน ๆ หรือเข้าเรียนด้านแพทยศาสตร์ นิติศาสตร์ หรือวิศวกรรมศาสตร์ สำหรับเธอแล้ว ตอลิบันเป็นเพียงเรื่องราวจากยุคสมัยอันมืดมนกว่าที่พ่อแม่ของเธอเคยเล่าให้ฟัง เธอมีเหตุผลทุกประการที่จะเชื่อว่าพวกเขากลายเป็นอดีตไปแล้ว เพราะอเมริกาเป็นผู้บอกเธอเช่นนั้น วันนี้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การปกครองของพวกเขา มหาวิทยาลัยปิดประตูใส่เธอ เสรีภาพในการเดินทางถูกจำกัด โลกสาธารณะที่เธอเคยคาดหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตในวัยผู้ใหญ่ หดแคบลงจนแทบเหลือเพียงกำแพงบ้านของเธอเอง ชาวอเมริกันที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าประวัติศาสตร์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว อยู่ห่างออกไปถึง 9,000 ไมล์ พวกเขาจัดการเลือกตั้ง และพวกเขาก็เปลี่ยนใจ

“The Unequal Geography of Climate Change” There is something almost indecent about the geography of climate change. The people who contributed least to creating the modern atmosphere are increasingly being asked to live with its consequences. A farmer in Nepal watches a mountainside collapse. A family in Pakistan sees its home disappear beneath floodwater. An islander in the Pacific is told that the ocean which sustained generations may eventually consume the ground on which his children were supposed to grow old. Meanwhile, the countries which built the industrial world have acquired the luxury of worrying about how to dismantle it. This is the uncomfortable arithmetic beneath almost every international argument about climate change. Britain did not become Britain by installing solar panels in Manchester. Germany did not become an industrial power by worrying about the carbon intensity of the Ruhr. America did not construct its astonishing abundance by asking whether the automobile, the suburb, the interstate highway, the steel mill or the oil refinery was compatible with a planetary carbon budget. The West became rich by burning things. Coal powered the factories. Oil powered the cars. Gas heated the homes. Steel, concrete, railways, steamships and electrical grids transformed societies which had lived for centuries at approximately the same material level into the richest civilisation humanity had ever produced. The numbers are difficult to escape. The IPCC estimates that developed countries produced approximately 57 per cent of cumulative fossil-fuel and industrial carbon dioxide emissions between 1850 and 2019. The least developed countries contributed about 0.4 per cent. (IPCC) There is no serious accounting of climate responsibility that can ignore this. Nor can one pretend that the benefits disappeared with the smoke from Victorian chimneys. They accumulated. The railway became the motorway. The factory became the corporation. Industrial wealth paid for universities, hospitals, sanitation, welfare states, scientific institutions and armies. Capital accumulated into further capital. Technologies created with the proceeds of industrialisation generated still greater prosperity. Then, having climbed the ladder, the developed world discovered that the ladder was environmentally problematic. One can understand why this produces resentment in Delhi, Jakarta, Lagos or Dhaka. Imagine being told that your country must restrain precisely the process by which every rich country became rich. Your population wants air conditioning, automobiles, refrigeration, concrete homes, airports, factories and reliable electricity. Hundreds of millions of people understandably want what Europeans and Americans have regarded as ordinary life for generations. Then Europeans arrive carrying PowerPoint presentations explaining sustainability. There is something faintly absurd about it. But there is also something dangerous about allowing historical hypocrisy to become an excuse for present irresponsibility. Because the atmosphere is spectacularly indifferent to moral philosophy. A molecule of carbon dioxide emitted from a power station outside Beijing does not carry a little passport identifying it as the morally justified emission of a developing nation. Methane does not distinguish between colonial and post-colonial societies. Physics does not award carbon credits for historical suffering. And this is where much of the rhetoric of the Global South becomes equally evasive. Historical responsibility matters enormously when deciding who should pay. It matters when discussing climate finance, adaptation, technology transfers and compensation for loss and damage. Rich countries have obligations precisely because they possess both greater historical responsibility and greater financial capacity. But historical responsibility cannot become a licence for developing countries to reproduce indefinitely the environmental mistakes of the nineteenth and twentieth centuries. The world has changed too much for that. The IPCC records that fossil-fuel and industrial CO₂ emissions across three major developing regions increased by 26 per cent between 2010 and 2019, even as they fell by almost 10 per cent in developed countries. (IPCC) The largest emerging economies are no longer peripheral actors in the climate system. The six largest greenhouse-gas emitters now account for roughly 63 per cent of global emissions. (UNEP – UN Environment Programme) China cannot permanently present itself as an innocent bystander to a climate crisis while remaining one of the central actors determining its future trajectory. India cannot reasonably insist that colonial history renders every future emissions decision morally irrelevant. Indonesia cannot invoke Western industrialisation while allowing forests and peatlands to burn. Nor can developing governments demand climate justice abroad while permitting filthy air, poisoned rivers, plastic-choked coastlines and environmentally ruinous development at home. There is a peculiar habit among political elites in poorer countries of treating pollution as evidence of progress. A smokestack becomes proof that the economy is industrialising. A forest cleared for development becomes evidence that investment has arrived. A river sacrificed to mining is written off as the unfortunate price of jobs. This is understandable. Poverty is itself an environmental catastrophe. A family without electricity has more immediate concerns than atmospheric carbon concentrations. A government attempting to provide employment for millions of young people cannot simply announce that economic development has been postponed in the interests of global temperature targets. But there is a difference between insisting upon the right to develop and insisting upon the right to make every mistake previously made by those who developed first. That distinction may determine much of this century. The great tragedy would be for climate politics to become another sterile confrontation between Western guilt and developing-world grievance. The West says: You must stop emitting. The developing world replies: You emitted first. Both statements contain truth. Neither constitutes a policy. What is required instead is a bargain considerably more serious than the theatrical communiqués produced at international climate conferences. Rich countries must accept that climate finance is not charity. When Britain, America, France, Germany or Japan helps finance flood defences in Bangladesh, renewable electricity in Africa or climate-resilient agriculture in Southeast Asia, it should not be presented as an act of Western benevolence. There is a legitimate historical debt involved. The arithmetic of cumulative emissions makes that unavoidable. And there is another uncomfortable truth for wealthy countries. Some of their apparent environmental virtue has been achieved by exporting pollution. Developed economies consume enormous quantities of goods manufactured elsewhere. The blast furnaces, chemical plants and assembly lines may now stand in Asia, but much of what they produce is ultimately purchased in Europe and North America. The IPCC notes that developed countries tend to be net importers of embodied carbon while developing countries tend to be net exporters. (IPCC) Moving a smokestack from Birmingham to Guangdong does not remove its emissions from the atmosphere. Yet the obligations run in both directions. Developing countries must recognise that the industrial path followed by Europe and America cannot simply be repeated by another five billion people. Not because Western environmentalists have acquired some moral authority to dictate how Asians or Africans should live. Quite the opposite. It cannot be repeated because the physical consequences would fall disproportionately upon those same developing societies. The cruelest aspect of climate change is that vulnerability is distributed almost inversely to responsibility. Rich societies can adapt. The Netherlands can build larger sea defences. California can spend billions on water infrastructure. Germany can reinforce rivers and subsidise households after floods. Insurance markets, engineering expertise, functioning bureaucracies and deep pools of capital provide layers of protection between climatic shock and human catastrophe. Poor countries possess fewer such layers. A glacier collapses in the Himalayas and villages downstream may have minutes of warning. A cyclone strikes a coastal community and a lifetime’s accumulated wealth can disappear before breakfast. A failed monsoon does not merely inconvenience consumers; it threatens harvests, food prices and political stability. Climate change therefore exposes one of the oldest inequalities in human affairs: wealth purchases resilience. And here the developing world faces a responsibility that cannot be outsourced to Washington, Brussels or some future United Nations fund. Governments must stop destroying their own natural defences. Mangroves should not be cleared and then replaced with expensive concrete flood barriers. Forests should not be stripped from watersheds and their subsequent landslides blamed entirely on climate change. Cities should not pave every wetland, clog every drainage canal with plastic, permit uncontrolled construction and then describe the inevitable floods as unforeseeable natural disasters. Climate change amplifies bad governance. It turns corruption into casualties. It transforms incompetent urban planning into flooded neighbourhoods and reckless deforestation into landslides. It converts the ordinary sins of government — short-termism, patronage, regulatory capture and neglect — into physical vulnerabilities. And those failures belong to the governments committing them. The moral accounting of climate change must therefore be capable of holding two thoughts simultaneously.