Letschert in het nauw! De Joodse en Israëlische studenten in Maastricht zeggen waar het op staat. Zij laten zich niet langer meeslepen door de dialoogdraaimolen van de D66 minister van onderwijs, na jaren in haar draaimolen te hebben doorgebracht toen mevrouw de universiteit leidde. Resultaat: een antisemitisch klimaat en import van haatpallies. Letscherts beloning: het pluche van Den Haag. Lees de onderstaande brief. Steun deze dappere studenten die hun stem, en hun stem alleen, laten horen. Die niet buigen voor de gevestigde orde en zich niet door hen laten misbruiken en misleiden. Hulde! Aan het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, IJAR Maastricht heeft vernomen dat minister van Onderwijs Rianne Letschert voornemens is een bijeenkomst te organiseren over Joodse studenten, naar aanleiding van de recente ontwikkelingen aan de Universiteit Maastricht. Als vertegenwoordigende organisatie van Joodse en Israëlische studenten aan de Universiteit Maastricht hebben wij noch van de minister, noch van haar ministerie een formele uitnodiging ontvangen. Evenmin zijn wij geïnformeerd over het doel, het mandaat, de beoogde deelnemers of de maatregelen die mogelijk worden overwogen. Indien het onderwerp de positie en ervaringen van Joodse en Israëlische studenten aan de Universiteit Maastricht betreft, dient overleg te beginnen met de organisatie die deze studenten vertegenwoordigt en binnen de universitaire omgeving waarin de betreffende gebeurtenissen plaatsvinden. Tijdens de eerdere ambtsperiode van mevrouw Letschert aan de Universiteit Maastricht hebben Joodse en Israëlische studenten en hun vertegenwoordigers bij talrijke gelegenheden met haar en met andere leden van het universiteitsbestuur gesproken. Daarbij hebben zij herhaaldelijk zorgen geuit over veiligheid, intimidatie, het klimaat op de campus, institutionele besluiten en de gevolgen van die besluiten voor Joodse en Israëlische studenten. Uit die gesprekken bleek dat er weliswaar overleg plaatsvond, maar naar onze ervaring hebben zij niet geleid tot maatregelen die in verhouding stonden tot de problemen die waren aangekaart. Evenmin werden duidelijke verantwoordelijkheidslijnen vastgesteld voor wat daarop volgde. Die voorgeschiedenis betekent dat het enkele feit dat er opnieuw een bijeenkomst plaatsvindt, nu niet als een prestatie op zichzelf kan worden beschouwd. Andere Joodse organisaties en personen elders in Nederland kunnen legitieme perspectieven hebben op bredere vraagstukken rond het Joodse leven, antisemitisme of nationaal beleid. Zij vertegenwoordigen echter niet de Joodse en Israëlische studenten aan de Universiteit Maastricht en kunnen niet in de plaats treden van de vertegenwoordigende organisatie van de studenten wier campus, collegezalen en dagelijkse leefomgeving rechtstreeks in het geding zijn. Een bijeenkomst die elders plaatsvindt, met gesprekspartners die deze studenten niet vertegenwoordigen, kan worden beschouwd als overleg met Joodse organisaties, maar kan redelijkerwijs niet worden gepresenteerd als overleg met de vertegenwoordigende organisatie van Joodse en Israëlische studenten die aan de Universiteit Maastricht studeren. Om die reden zijn wij van mening dat, indien de minister wil ingaan op wat er aan de Universiteit Maastricht gebeurt, zij naar Maastricht dient te komen en rechtstreeks in gesprek dient te gaan met de vertegenwoordigende organisatie van Joodse en Israëlische studenten hier. De locatie is van belang, omdat verantwoordelijkheid moet aansluiten bij de plaats waar het probleem zich voordoet en daarvan niet moet worden losgekoppeld: de kwesties waarover wordt gesproken, betreffen deze universiteit, de besluiten die hier worden genomen en de studenten die hier de gevolgen daarvan ondervinden. Overleg over Maastricht dient daarom in Maastricht plaats te vinden en te beginnen met degenen die institutioneel verantwoordelijk zijn voor de vertegenwoordiging van de betrokken studenten. Voordat een dergelijke bijeenkomst plaatsvindt, verlangen wij daarnaast duidelijkheid over wat de minister ermee wil bereiken. Wij verwachten te weten welke vragen worden onderzocht, welke besluiten of maatregelen nog openstaan, welke verantwoordelijkheid het ministerie zelf op zich neemt, welke verantwoordelijkheid het van de Universiteit Maastricht verwacht, welke concrete vervolgstappen worden voorzien en op welke wijze de uitkomst van de bijeenkomst zal worden vastgelegd en gecommuniceerd. Zonder die informatie dreigt deelname vooral te dienen als bewijs dát er overleg heeft plaatsgevonden, in plaats van als middel waarmee dat overleg daadwerkelijk invloed kan hebben. Onze zorg betreft daarom niet de vraag óf er een bijeenkomst plaatsvindt, maar de verhouding tussen overleg en verantwoordelijkheid. Wij hebben eerder aan gesprekken deelgenomen, wij hebben de problemen eerder uiteengezet en onze aanwezigheid heeft eerder laten zien dat er een dialoog bestond. Wat echter te vaak onduidelijk is gebleven, is wie verantwoordelijk was voor het handelen naar aanleiding van wat tijdens die gesprekken naar voren werd gebracht en wat er als gevolg van die gesprekken daadwerkelijk veranderde. Een representatief overleg zou niet moeten eindigen zodra de deelnemers de ruimte verlaten, maar zou moeten vastleggen wie verantwoordelijk is voor de opgeworpen kwesties, welke acties daarop volgen en op welke wijze die acties zullen worden beoordeeld. Wij blijven bereid om in Maastricht serieus met de minister in gesprek te gaan. Dat overleg moet echter plaatsvinden met de vertegenwoordigende organisatie van de Joodse en Israëlische studenten wier situatie aan de orde is, met een duidelijk doel, met helder afgebakende verantwoordelijkheden en met een expliciete verbinding tussen luisteren en handelen. Alles wat daaronder blijft, dreigt slechts de vorm van overleg te reproduceren, terwijl de inhoud ervan — en de verantwoordelijkheid daarvoor — onopgelost blijft. Ondertekend, Het bestuur van IJAR Maastricht *link naar originele brief in onderstaande tweet