N3 bij Papendrecht ook 9 maanden dicht....
Naast Merwedebrug ook hinder op Moerdijkbrug: 'Het is lachwekkend' rijnmond.nl/nieuws/2228443/n…
Benieuwd hoe Donald Pols hier nu naar kijkt.
@mariannezw Wat denk jij?
linkedin.com/feed/update/urn…
1
4
360
Steven retweeted
On a trop banalisé la version live de Another Part of Me xitter.cf/MJJProjects/status/204…
De jongste mocht wat vuurwerk afsteken, wel zelf netjes opruimen....
Als kind wilde ik altijd brandweerman worden, die droom kwam toch even uit.
Trailer nieuwe Michael Jackson-film verbreekt record: 116 miljoen keer bekeken in 24 uur hln.be/film/trailer-nieuwe-m…
8
235
Steven retweeted
Een ochtendcolumn
De nieuwe beeldenstorm
Er was een tijd dat kunst autonoom was. De schilder, de schrijver en de musicus werden beoordeeld op hun werk, niet op hun gedrag of overtuiging. Caravaggio kon moorden en toch de hemel schilderen. Wagner kon antisemitisch zijn en toch de muziek hervormen. Michelangelo werkte voor pausen die hun basilieken financierden met aflaten. Gauguin kon zijn gezin verlaten en toch de tropen herscheppen. Hemingway kon dronken zijn en toch het menselijk verdriet helder beschrijven. Pollock goot verf over doeken en whisky over zichzelf en veranderde zo de schilderkunst voorgoed. Hun werk werd bewonderd ondanks, niet dankzij hun tekortkomingen.
Die vrijheid is verdwenen. In de nieuwe culturele orde wordt de kunstenaar niet langer beoordeeld op zijn verbeelding, maar op zijn zuiverheid. Zijn woorden, verleden en stiltes worden meegewogen. Instellingen die ooit vrijheid van expressie preekten, hebben hun eigen catechismus ontwikkeld. Wat niet past, verdwijnt uit de programmering.
We leven midden in een nieuwe beeldenstorm. Geen van hamers en ladders, maar van beleid en hashtags. Niet het marmer sneuvelt, maar de betekenis. Waar toen heiligen uit hun nissen werden geslagen, verdwijnen nu namen uit catalogi. Wat niet deugt, wordt verwijderd. Wat schuurt, wordt gladgestreken.
In de twintigste eeuw was dat ondenkbaar. Tijdens de Koude Oorlog speelden westerse orkesten Russische componisten zonder morele screening. Picasso mocht communist zijn, Borges bleef welkom ondanks zijn dictatoriale sympathieën. Kunst was een vrijplaats voor tegenstrijdigheid. Nu is ze een testcentrum voor correctheid. Israëlische musici worden geweerd, schrijvers herschreven, schilderijen verplaatst. De kunstenaar is niet langer schepper, maar risico.
Zelfs de menselijke naaktheid, eeuwenlang symbool van vrijheid, wordt opnieuw verdacht. Musea dekken lichamen toe of verwijderen ze uit affiches, uit angst om iemand te kwetsen. In publieke ruimtes sijpelen islamitisch fundamentalistische concepten over eerbaarheid en zedigheid binnen, verpakt als respect voor diversiteit. Wat ooit een persoonlijke geloofskeuze was, wordt nu een culturele norm. Religie, die de kunst ooit wilde beteugelen, keert terug via de achterdeur, geholpen door bestuurders met een ruggengraat van rubber. Ze wegen hun eigen exposure zwaarder dan de functie van kunst, tonen wat schuurt, bevreemdt en bevrijdt.
De nieuwe moraal lijkt redelijk. Eerst wordt de oorlogshavik geweerd, dan de dichter met een verkeerde tweet. Zo ontstaat een step up schema van morele normalisering. Iedere stap lijkt verdedigbaar, tot je beseft dat het systeem zichzelf voedt. Vandaag verdwijnt de dirigent die Poetin niet veroordeelt, morgen de schrijver die zweeg, en uiteindelijk Dumas, omdat ze ooit door rood reed. Wat begint als waakzaamheid, eindigt als bureaucratische heiligverklaring.
Het is een glijbaan die al zichtbaar is in de popcultuur. De rockrevolutie werd voortgestuwd door drugs, de punk door woede, de jazz door alcohol en armoede. Zelfs hun ontsporingen schiepen iets nieuws. Maar in het tijdperk van reputatiebeheer zouden diezelfde artiesten geen contract meer krijgen. De grilligheid die ooit de motor van vernieuwing was, is nu reden tot uitsluiting.
Het wrange is dat dit alles zich verkoopt als vooruitgang. Inclusief, veilig, maatschappelijk bewust. Maar wie bepaalt wat veilig is? Vandaag zijn het communicatieteams die vaststellen welke kunst het publiek nog aan kan. De censuur is niet verdwenen, ze is geprofessionaliseerd.
De nieuwe beeldenstorm vernietigt geen stenen maar nuance. Ze vervangt het gesprek door reiniging, de nieuwsgierigheid door angst. Kunst die moet deugen verliest haar kracht. En een cultuur die zich reinigt uit angst voor aanstoot, wast uiteindelijk ook haar ziel weg.
Waar de kunst zwijgt, spreekt de propaganda. En dat, zo leert de geschiedenis, is nooit het einde van een storm, maar juist het begin.

















