Decennialang maakten economen een cynische grap: er bestaan vier soorten economieën. Ontwikkelde landen, ontwikkelingslanden, Japan en Argentinië. Japan omdat het economische wetten leek te tarten. Argentinië omdat het misschien wel het meest spectaculaire voorbeeld was van een land dat zichzelf arm bestuurde. Dat is opmerkelijk, want Argentinië was ooit juist een van de grootste economische succesverhalen uit de moderne geschiedenis. Rond 1900 behoorde het land tot de rijkste ter wereld. Het inkomen per hoofd van de bevolking kon wedijveren met de Verenigde Staten en West-Europa. Miljoenen immigranten trokken erheen op zoek naar vrijheid, eigendom en kansen. Wat volgde was meer dan een eeuw van inflatie, protectionisme, corporatisme, cliëntelisme en groeiende staatsmacht. Een rijk land werd arm bestuurd. Tegen 2023 was Argentinië economisch failliet tot op het bot. Een land dat ooit tot de rijkste ter wereld behoorde, leefde van geldcreatie, schulden en inflatie. Meer dan 40 procent van de bevolking leefde in armoede. Het landenrisico lag rond de 1.900 basispunten. Voor internationale beleggers was Argentinië praktisch oninvesteerbaar. Junkbond status. En toen kozen de Argentijnen Javier Milei. Voor het eerst in de geschiedenis kwam een expliciet libertaire beweging aan de macht. Geen technocratische staatsplanning of de onzin van etnonationalisme. Maar libertarisme. Ruim twee jaar later zijn de resultaten historisch. Landenrisico: 1.900 → 443. Maandinflatie: 25,5% → 2,1%. Armoede: 52,9% → 28,2%. Groei: 2024 -1,3%, 2025 +4,4%, 2026 verwacht +3,5%. Kredietrating: CCC+ → B-. S&P Merval in USD: +200% sinds 10 december 2023. Wie op Milei’s eerste dag $100.000 in de Argentijnse beurs had geïnvesteerd, heeft nu in juni 2026 ongeveer $300.000. Dat is marktvertrouwen uitgedrukt in harde dollars. De armoededaling van 52,9% naar 28,2% behoort tot de snelste armoedereducties ooit gemeten in een middeninkomensland in de geschiedenis. Financiële markten stemmen niet met woorden, maar met kapitaal. En de markten hebben hun oordeel gegeven. Zijn alle problemen opgelost? Natuurlijk niet. Meer dan een eeuw economisch verval herstel je niet in tweeënhalf jaar. Maar de spectaculaire richting van de verandering is moeilijk te ontkennen. Misschien is dat ook de les voor Nederland. De keuze is niet beperkt tot technocratische bobo bureaucratie aan de ene kant of dom etnonationalisme aan de andere. Er bestaat een alternatief. Dat alternatief heet libertarisme.