نشستی داری در تعادل و آرامش پاروت رو میزنی، از آفتاب و وسعت آب کیف میکنی، یهو یه قایق موتوری میآد با سرعت و پرسروصدا موج میندازه تو دریات و رد میشه.
2
10
روز رو با ستاره دادن به دو فیلم در لترباکسد شروع کردم. یکی دربارهی تنهایی و لذت، و دیگری عشق و حسرت. ستارهها چیزکی هم گفتند که خوش نداشتم.
1
17
249
سولیلوکویی retweeted
از یه پیکی به بعد دیگه فکر نمیکنی که شب تمام میشه، که قراره کلمهها باز هم به کارت بیان.
گفت وقتی عینکم رو برمیدارم و نمیبینم، ترس هم میره. گفتم چقدر غریب که من وقتی نمیبینم، ترس میآد سراغم و بزرگتر هم میشه. و با هم به عجایب کلهی خراب آدمی خندیدیم.
12
279
غذا رو گذاشتم رو میز بهش زل زدم شاید خودش همت کنه بیاد بره تو دلم. نرفت.
روز سیری از همهچیز.
15
136
دیشب پ پس از چندی تکست، صدا فرستاد که باید برم چندتا نفس عمیق بکشم از دستت.
تواناییهام از فاصلهی ۵۰۰۰ کیلومتری. :))
1
10
166
نمیدونم چیو میخوام با نخوابیدن به تعویق بندازم؛ تمام شدن امروز رو، شروع شدن فردا رو، یا که زندگی رو؟
1
29
187
ای همهی چیزهای بیموقع، دست از سرم بردارید. زندگی همینجوریش خیلی سخته.
همیشه همهچیز بیموقع به سراغم میآید؛ موج اندوه وسط مهمانی و رقص، خواب وقتی که باید کاری را تمام کنم، بیخوابی وقتی شب میشود، گریه وقتی هیچ دلم نمیخواهد اشکم دربیاید. نمیدانم من آدم چیزهای بیموقعام یا موقع چیزها هیچوقت درست نیست.
13
171
گفتم بذار همزمان پیاز هم رنده کنم که اشکهام حلال شن. پیازو گریه کردم، وسطش خسته شدم، برای خودم هاتچاکلت پودری مسخره ریختم، و نشستم به استراحت بین دو نیمه.
استفاده درست از درهم آمیختن منطق و عواطف هم به لطف باگ بزرگ خلقت ممکن شد.
10
126
یه وقتایی که غمی رو فرو میخورم و بهجا نمیآرم، پوست کنار ناخن شست دستم ترک میخوره و روزها درد به دنبالش.
14
258
قهوه هم تمام شد اما بساط آفتاب و زندگی هنوز پهن بود. قهوهی دوم را که بهراه میکردم با خودم فکر کردم این زندگیست که دوست دارد مدام برایم نشانه بگذارد یا این منم که مدام دنبال نشانه میگردم برای زندگی؟
دیشب «آدمهای زندگی قبلی» با این جمله تمام شد: «لمداده گوشهی مبل پارچهای خانه. انگار نه مهمان که صاحبخانه است.» صبح چشم باز کردم به خبر ویزای دوست دیررسیده. ده دقیقهی پایان سریال را با مربای آلبالو و قهوه ترکیب کردم. راننده تاکسی از مرد حیران و چمدانبهدست پرسید: «کجا برم؟»
15
180

