ꪖalia retweeted
اگر در موقعیتی قرار گرفتید که احساس کردید تا چند لحظهی دیگر از کوره در میروید (و احتمالا تا مدتها بابتش پشیمان خواهید بود). پیش از هر کاری یک تمرین سادهی چند ثانیهای را امتحان کنید: به اطراف نگاه کنید و «پنج چیز آبیرنگ» پیدا کنید.
۱/۳
ꪖalia retweeted
ما خشک زیرِ باران
نزدیکِ «چارسو»ییم
از غربتِ «کیانوش»،
از بُهتمان بگوییم..
#کیانوش_سنجری
ꪖalia retweeted
نزدیک به کل دارچین مصرفی در ایران کاسیاست. مقدار زیادش برای کبد ضرر داره چون کومارین داره. خصوصاً وقتی به صورت پودر و مستمر استفاده بشه.
راه تشخیص هم اینه که کاسیا چوبیتر و سفتتره و دارچین انگار لایههای ببشتر و خیلی نازک شبیه به کاغذ خوشنویسی دارچینی.
اصلی رو هم زیاد نخورید.
ꪖalia retweeted
سلام رفقا. من قراره به زودی یه پادکست جدید منتشر کنم، بیشتر کارها انجام شده ولی هنوز در خصوص لوگو و هویت بصری این پادکست کاری نکردم.
ممنون میشم اگه کسی هست که دوست داشته باشه تو این قسمت کمک کنه بهم پیام بده.
#ريتويت کردن این پست هم کمک بزرگیه در ضمن، مرسی.
ꪖalia retweeted
🟡در بحبوحه جنگ جهانی دوم، سربازان آلمانی در جنوب شرقی لهستان از نزدیک شدن به چند روستا خودداری میکردند.
آنها نه وارد این روستاها میشدند و نه ساکنانشان را برای کار اجباری میبردند. تابلوهای هشدار نصب کرده بودند و از منطقه فاصله میگرفتند.
دلیلش این بود که تصور میکردند منطقه به بیماری تیفوس آلوده شده است.
اما هیچ بیماریای در کار نبود. دو پزشک تمام ماجرا را ساختگی طراحی کرده بودند.
مغز متفکر این نقشه، یوجین لازوفسکی، پزشک جوان لهستانی بود که برای صلیب سرخ در شهر روژوادوف کار میکرد. او میدید که اشغال کشورش به دست نازیها چه فاجعهای به بار آورده است؛ اعدامها، تبعیدها و فرستادن مردم به اردوگاههای کار اجباری که بسیاری از آنها هرگز بازنمیگشتند.
او میخواست جلوی این اتفاقات را بگیرد، اما نه سلاحی داشت، نه ارتشی و نه راهی برای جنگیدن.
تنها چیزی که در اختیار داشت، دانش پزشکی بود.
دوست و همکارش، دکتر استانیسواف ماتولویچ، به کشف عجیبی رسیده بود. او متوجه شده بود که اگر نوعی باکتری بیخطر و غیرفعالشده را به بدن فرد تزریق کند، آزمایش خون او از نظر ابتلا به تیفوس مثبت میشود.
در واقع فرد اصلاً بیمار نمیشد، اما نتیجه آزمایشش نشان میداد که به یکی از ترسناکترین بیماریهای دوران جنگ مبتلا شده است.
آلمانیها بهشدت از تیفوس میترسیدند. این بیماری بهسرعت گسترش پیدا میکرد، کشنده بود و میتوانست یک ارتش را از پا درآورد. به همین دلیل، هر جا تیفوس شناسایی میشد، آلمانیها آن منطقه را قرنطینه میکردند و از آن فاصله میگرفتند.
لازوفسکی متوجه شد که میتواند از این ترس استفاده کند. اگر کاری میکرد که تعداد زیادی از مردم در آزمایشها مبتلا به تیفوس به نظر برسند، آلمانیها کل منطقه را به حال خود رها میکردند.
بنابراین تزریق به بیمارانش را آغاز کرد.
او افراد را با دقت انتخاب میکرد و طبق مقررات، نمونه خون آنها را برای آزمایش به آزمایشگاههای آلمانی میفرستاد. نتیجه آزمایشها یکی پس از دیگری مثبت میشد.
آلمانیها منطقه را آلوده به تیفوس اعلام کردند. روستاها قرنطینه شدند، سربازان از ورود به آنها خودداری کردند و مردمی که ممکن بود به اردوگاههای کار اجباری فرستاده شوند یا سرنوشت بدتری در انتظارشان باشد، در امان ماندند؛ چون هیچکس نمیخواست به آنها نزدیک شود.
البته لازوفسکی باید بسیار محتاط عمل میکرد. اگر تعداد موارد ابتلا بیش از حد غیرطبیعی به نظر میرسید، ممکن بود کسی بپرسد چرا هیچکس بر اثر بیماری نمیمیرد.
به همین دلیل، تزریقها را در فاصلههای زمانی مختلف انجام میداد تا شیوع بیماری واقعی و باورپذیر به نظر برسد.
سرانجام آلمانیها مشکوک شدند و گروهی از پزشکان را برای بررسی وضعیت به منطقه فرستادند.
لازوفسکی با غذا و نوشیدنی از آنها پذیرایی کرد و خود را میزبانی مهماننواز نشان داد. سپس آنها را به شلوغترین اتاقها و نزد بیمارانی برد که ظاهری بسیار بیمار و نامرتب داشتند.
پزشکان آلمانی که از ابتلا به تیفوس میترسیدند، فقط چند نمونه گرفتند و با عجله منطقه را ترک کردند.
نتیجه آزمایشها دوباره مثبت شد.
این همهگیری ساختگی تا پایان جنگ ادامه پیدا کرد. برآوردها نشان میدهد که این نقشه احتمالاً جان حدود ۸ هزار نفر را نجات داده است.
لازوفسکی همچنین مخفیانه به یهودیان محله یهودینشین نزدیک شهر کمک میکرد و با وجود خطرات بسیار زیاد، خدمات پزشکی در اختیارشان قرار میداد.
پس از جنگ، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و استاد رشته پزشکی کودکان در شیکاگو شد.
او دههها بهندرت درباره کاری که انجام داده بود صحبت میکرد، تا اینکه در سالهای پایانی عمرش خاطرات خود را در کتابی با عنوان «جنگ خصوصی من» نوشت.
لازوفسکی در سال ۲۰۰۶ درگذشت.
او حتی یک گلوله هم شلیک نکرد، اما با یک سرنگ و یک آزمایش خون توانست نازیها را شکست دهد.
ꪖalia retweeted
برای اینکه بفهمیم چقدر بدن زن تو اولویت علم پزشکی نبوده، بدونید یه ساختار کنار تخمدان به اسم rete ovarii رو بیش از ۱۵۰ سال پیش کشف کردن، بعد چون فکر کردن بیفایدهست از کتابهای آناتومی پاکش کردن!!!
تا اینکه چند سال پیش چندتا زن دانشمند دوباره پیداش کردن و حالا معلوم شده
ꪖalia retweeted
جالبه! پارسال به ازای هر ۵۸.۵ مقاله درمورد غزه، فقط ۱.۵ مقاله درمورد بحران کنگو نوشته میشد. درحالی که جمعیت آوارگان کنگو ۶.۴ برابر آسیبدیدگان نوار غزه بود.
صرفا برای مقایسه اگر تعداد مقالهها را به ازای هر فرد بسنجیم، پوشش رسانهای غزه حدود ۲۴۸ برابر کنگو میشه!
ꪖalia retweeted
ویدئوهای غارت در فرانسه را میبینید؟
حالا بهتر میتوان دریافت که پاشیدن برنج به آسمان چه معنایی داشت؛
چه غنای روحی شگفتی که تنگنای معیشت نتوانسته بود از اهالی شریف آبدانان بگیرد.
ꪖalia retweeted
سیستم لنفاوی برخلاف سیستم گردش خون، پمپ مرکزی مثل قلب نداره.
Lymphatic flow and mobility | جریان لنف و موبیلیتی بدن
من این حرکات رو ده دقیقه اول هر روز تمرین برای کمک به حرکت بهتر مایع لنف در بدن، حفظ تعادل مایعات و حمایت از عملکرد سیستم ایمنی به عنوان گرم کردن انجام میدم. در کنار اون، این حرکات به بهبود انعطافپذیری، افزایش دامنه حرکتی مفاصل و حرکت روانتر بدن کمک میکنن.
حرکت عضلات و تنفس عمیق هم در جریان لنف نقش دارن.
ꪖalia retweeted
داشتم مستند هیروشیما رو می دیدم
حداقل ۷۰ هزار نفر توی همون لحظه ی انفجار بمب اتم کشته شدن.
ج ا همین تعداد از بچه های کشور خودشو توی دو شب کشت با بمب اتم نه ؛ با گلوله و چاقو
آخوند به مراتب بسیار خطرناکتر از بمب اتم است…
ꪖalia retweeted
«تمام شریعتِ کارل مارکس را میتوان در یک عبارت خلاصه کرد:
«از هر آنکس که وضع بهتری نسبت به تو دارد، کینه به دل بگیر.»»
— هنری هازلیت
ꪖalia retweeted
طاعون سیبری: آیا منتظر یک همهگیری جدید باشیم؟ فعلا نه!
هفتهی گذشته یک خانم کارمند مؤسسهی ضدطاعون ایرکوتسک در سیبری (تصویر مطلب)، دو روز پس از بستریشدن با علائم پنومونی شدید جان خودش را از دست داد. روایت رسانههای مستقل این است که او هنگام کار، لولهی آزمایش حاوی عامل طاعون ریوی را شکسته و نزدیک به ۲۰۰ نفر از افراد در تماس با او هم تحت نظر قرار گرفتهاند.
این خبر سروصدای زیادی به پا کرده و خاطرات روزهای آغازین کرونا را زنده کرده است. در اینجا میخواهم توضیح بدهم که حداقل با اطلاعات فعلی نباید نگران یک اپیدمی جدید باشیم:
عامل طاعون یک باکتری است (و نه ویروس) که همین الان هم سالانه هزار تا سه هزار نفر را در جهان مبتلا میکند؛ عمدتاً در کشور ماداگاسکار و کنگو. البته در آمریکا هم بهطور متوسط هفت مورد در سال گزارش میشود.
این بیماری سه شکل دارد اما فقط شکل ریوی از انسان به انسان و با قطرات تنفسی منتقل میشود و همین نگرانیساز است: اگر درمان نشود تقریباً صددرصد کشنده است، اما اگر آنتیبیوتیک طی ۲۴ ساعت اول علائم شروع شود، قابل درمان است.
برای افراد در تماس داکسیسایکلین یا سیپروفلوکساسین یک پیشگیری مؤثر است. به همین دلیل این ماجرا شروع یک همهگیری بزرگ نیست؛ انتقال طاعون با ماسک، فاصلهگذاری، ردیابی تماسها و آنتیبیوتیک متوقف میشود.
پس چرا این همه سروصدا کرده؟
۱. محل وقوع، آزمایشگاه بود نه طبیعت:
یک مورد ابتلا به طاعون در روستایی در ماداگاسکار به خبر تبدیل نمیشود. اما یک مورد ابتلا در یک مؤسسهی تحقیقاتی ضدطاعون یعنی احتمال نقض پروتکلهای ایمنی زیستی.
۲. ابهام و تأخیر در اطلاعرسانی:
طی ۲۴ ساعت اول، مقامهای محلی از بهکاربردن کلمهی «طاعون» پرهیز کردند و فقط گفتند «پنومونی با علت نامشخص». همین خلأ اطلاعاتی، جای خودش را به شایعه داد.
۳. مقیاس واکنش، با روایت رسمی نمیخواند:
نزدیک ۲۰۰ نفر تحت نظر قرار گرفتند، رویدادهای عمومی در ایرکوتسک لغو شد و دربارهی نقض احتمالی مقررات ایمنی هم یک پروندهی کیفری تشکیل شده. وقتی میگویند تشخیص «نامشخص» است ولی واکنش در چنین حدی است، مردم نتیجهی خودشان را میگیرند.
به همه اینها حساسیتهای پساکرونا و داستانهای «نشت آزمایشگاهیاش» را هم اضافه کنید…
✅ خلاصهی ماجرا: فعلا نگران طاعون نباشید و وقتتان را صرف دیگر نگرانیهایتان بکنید که تعدادشان هم کم نیست!
این موضوع خیلی فراتر از «پارتنر» گفتنمونه.
این ویدئو بهخوبی توضیح میده چطور یک زبان میتونه بهمرور، فقط بهخاطر پرستیژ و عادت اجتماعی، جایگاهش رو از دست بده؛ و چرا این موضوع اونقدرها هم بیاهمیت نیست.
به نظرم دیدنش خالی از لطف نیست:
ꪖalia retweeted
تو درد داری اما دردِ جگر چشیدی؟
وقتی که محسن افتاد یادآر تا چه دیدی؟
_ من سوختم برادر، با نعرهی خروشم
خیره به چکمهات که من بایدش بپوشم
در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترنها
پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهنها
دامن کشان، سبکبار، در هجرتی شبانه
با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه ..
چله نشین پدرها در انتظار ماندند
نام عزیزشان را در هیچجا نخواندند
از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟
خویشی که پیکرش را تحویل میدهندش..
گفت آن نسیم بر موت، هر گل ز شاخه افتاد
پروانهی بنفشی.. دیدی.. مرا به یاد آر ..































