Sinan Alper

Cuma günü Silivri'de Necati Özkan Bey'i de ziyaret ettim. Mayıs ayında cezaevinden bana ulaşan el yazısı mektubundan sonra kendisiyle ilk kez yüz yüze görüşme imkânı buldum. Necati Bey 65 yaşında, kırk yılı aşkın meslek hayatı olan bir iletişim danışmanı. Yaklaşık on dokuz aydır cezaevinde. Bu süreçte şirketini kapatmak zorunda kalmış, onlarca çalışanı işsiz kalmış, ailesinden ve sevdiklerinden koparılmış. Görüşmemizde yaşanan kötülükleri, ülkemizin gidişatını ve yargının içine düşürüldüğü durumu konuştuk. Dosyasını konuşma gereği bile duymadık. 15 yıldan 20 yıla kadar hapis talep edilen casusluk iddianamesi, ceza hukukunun temel ilkeleri bakımından gerçekten ibretlik bir metin. Masum bir insanın özgürlüğüne, ailesine ve hayatına mal olmasa, böylesine bir suçlamaya karşı savunma yapmak bile zulüm. Fakat özgürlüğünüz elinizden alındığında, bütün bu hukuksuzluğa karşı kendinizi savunmaktan ve sesinizi duyurmaya çalışmaktan başka çareniz kalmıyor. İddianamenin temel dayanaklarından biri, etkin pişmanlıktan yararlanan bir kişinin ifadeleri. Diğeri ise yıllar önce internete sızmış veriler üzerinden yürütülen çalışmaların casusluk faaliyeti olarak nitelendirilmesi. Oysa siyasal casusluk suçunun oluşabilmesi için devletin güvenliği veya siyasal yararları bakımından gizli kalması gereken bilgilerin, kanunda tanımlanan koşullarda ve casusluk maksadıyla temin edilmesi gerekir. Dosyada bu suçun unsurlarının somut delillerle ortaya konulduğunu söylemek imkansız. Hangi gizli bilginin, ne şekilde ve hangi casusluk maksadıyla temin edildiği ortaya konulmadan, bir seçim kampanyasının veri analizi, kamuoyu araştırması ve strateji çalışmalarından ağır bir casusluk suçlaması üretiliyor. Üstelik bilirkişi raporları, iddianamenin veri sızıntısına ilişkin temel kabullerini de ciddi biçimde tartışmalı hâle getirmiş durumda. Buna rağmen tutukluluk devam ediyor. Bu yargılamanın ileride düşman ceza hukuku uygulamalarının çarpıcı örneklerinden biri olarak anılacağına inanıyorum. Düşman ceza hukuku anlayışında kişi, hakları ve güvenceleri olan bir vatandaş olarak değil, etkisiz hâle getirilmesi gereken bir tehlike kaynağı olarak görülür. Ceza hukukunun odağı işlenmiş fiilden kişinin kimliğine ve temsil ettiği düşünülen tehdide kayar. Suç tanımları esnetilir, şüphe delilin yerini almaya başlar, tutukluluk ise bir koruma tedbiri olmaktan çıkıp henüz hüküm verilmeden uygulanan bir cezaya dönüşür. Necati Bey'in dosyasına baktığımda gördüğüm tam da bu. Mesleki faaliyetleri, siyasi ilişkileri ve bir seçim kampanyasındaki çalışmaları üzerinden kendisine ağır bir suç isnat ediliyor. Asıl hedefin Necati Özkan olmadığı da malum. Kendisi, kurulmak istenen siyasi ve hukuki kurguya uygun düştüğü için bu sürecin içine çekilmiş durumda. Hukuk devletinde ceza, kişinin kim olduğuna, kiminle çalıştığına veya hangi siyasi sonuca katkıda bulunduğuna değil, kanunda suç olarak tanımlanmış ve somut delillerle ispatlanmış fiiline bağlanır. Bu ilke terk edildiğinde ceza muhakemesi, insanları hukuka göre yargılamanın değil, siyasi hedeflere göre cezalandırmanın aracına dönüşür. Mayıs ayında Necati Bey'den aldığım üç sayfalık mektup beni derinden etkilemişti. O mektupta, "Asla pes etmeden, asla umudumu kaybetmeden sabrediyorum" diye yazmıştı. Cuma günkü görüşmemizde de bu metanetini ve memleketin geleceğine ilişkin duyarlılığını yakından gördüm. Beni en çok düşündüren hususlardan birisi ise bu kadar ağır haksızlıkların çoktan sıradanlaşmış olması. İnsanların aylarca, yıllarca tutuklu kalmasına, hayatlarının altüst edilmesine, ceza hukukunun temel güvencelerinin yok sayılmasına alışıyoruz. Üstelik çoğu zaman bir haksızlığı değerlendirirken önce mağdurun kimliğine ve siyasi aidiyetine bakıyoruz. Oysa hukukun varlık sebebi, insanı tam da böyle bir ayrımcılıktan ve gücün keyfî kullanımından korumaktır. Necati Bey'in ve hukuksuz biçimde özgürlüğünden mahrum bırakılan herkesin bir an önce özgürlüğüne kavuşmasını diliyorum. karar.com/gorusler/kendi-tra…