Sina

شنبه ۱۵۰ امین بار اهدا پلاکت میکنم، شنبه ای که دهمین سالگرد مادرم هست. به نظرم دیگه با خیال راحت میتونم به خودم بگم تلاشم رو برای این دنیا کردم و کاری که باید میکردم رو کردم

دلم میخواد بیشتر با آدمها معاشرت کنم، بیشتر حرف بزنم و ارتباط‌ های تازه بسازم، ولی هر بار که شبکه‌ های اجتماعی رو باز میکنم به خودم میگم تنهایی اونقدرها هم بد نیست. انگار از دور دلتنگ آدمهام و از نزدیک، خسته ازشون.

کارآموزهام قراره کنار پروژه اصلیشون بعد از یادگیری قوانین مالی و مالیات در مرحله بعد با رفرنس های بین المللی درمورد آداب معاشرت، اصول شهروندی، رفتار حرفه ای، همکاری، احترام به تفاوت ها و مسئولیت در محیط کار مطالعه کنن و یاد بگیرن؛ چیزهایی که در سیستم آموزش ما وجود نداشت

فاصله من با جامعه تصاعدی داره زیاد میشه، مردم به چیزهایی اهمیت میدن که برای من بی معنیه، با چیزهایی خوشحال میشن که برای من خیلی الکیه یا با چیزهایی کنار میان که برای من غیرقابل‌ تحمله. انگار کم‌ کم داریم به دو زبان متفاوت حرف میزنیم.

امروز یکی از جالب ترین روزهای کاریم بود، در مقابل تیم فنی، تولید، آزمایشگاه و R&D یک کارخانه قرار گرفتم، با یک مثال ساده از کاپوچینو یک مسئله مبهم شیمیایی رو حل کردم و ثابت کردم ۲ سال اشتباه میکردن. مدیرعاملشون وقتی فهمید رشته عمرانم انقدر عصبانی شد از همشون.

امروز دعوت شده بودم برای دانشجوهای یک دانشگاه سخنرانی کنم، بهترین سخنرانی زندگیم بود، با این سوال شروع کردم که زمانی که فارغ التحصیل شدین بهتون چی میگن؟ گفتن"مهندس". گفتم نه، میگن بیسواد! حالا چیکار کنیم بیسواد نباشیم؟

۲ دانشجو برای دوره کارآموزی پذیرفتم کنار یادگیری مهارت اصلی باید تا پایان دوره، قانون مالیات، قانون چک و ... رو مطالعه کنن و یاد بگیرن، هر هفته از چیزی که مطالعه میکنن آزمون میگیرم. بهشون گفتم مهارت اصلی رو یاد نگیرید عیبی نداره اما بدون یادگیری اینها از اینجا خارج نمیشین.

یه شرکت حسابرسی معمولا چند هفته با کلی نیرو اسناد و تراکنش‌ های یه شرکت رو چک میکنه تا گزارش بنویسه. امروز AI در زمان بسیار کوتاه، میلیون‌ ها تراکنش و اسناد رو میتونه بخونه و موارد مشکوک رو پیدا کنه. به نظرم AI خیلی زود حسابرسی رو زیر و رو میکنه.

واقعیت تلخه؛ برای شرکت من استخدام یا داشتن نیروهای عادی و کارشناسی دیگه هیچ توجیه اقتصادی نداره. AI خیلی زودتر از چیزی که انتظار داشتم داره جای بخش بزرگی از این شغل ها رو میگیره.

بیشتر افرادی که مدام درمورد بازگشت ارز صادرات مینویسن جز مافیای واردات هستن، دنبال هرچیزی هستن جز برداشتن هرنوع رانت و فساد. من و شما میدونیم تمام کالایی که به دست مردم میرسه با دلار آزاده. واردکننده حتی دلار رو ۷۰ هزارتومن بگیره، کالا با دلار ۱۹۰ تومن توی بازار معامله میشه‌‌.

شیوه رانت ارزی واردات چطوره؟ برای دریافت ۱ میلیون دلار از بانک مرکزی برای واردات، باید به بانک ۱۴۰ میلیارد تومن بدین، پول رو از یک نفر قرض میگیرید بعد ۱ میلیون دلار رو بلافاصله میفروشید و ۵۰ میلیارد سود میکنید. ۹ ماه فرصت دارید. با این ۵۰ میلیارد چندبار کالا وارد میکنید.

اینجا کسی هست که علاقه و تجربه فروش b2b یا صادرات داشته باشه و بخواد با یک شرکت معتبر کار کنه؟

مدیرعامل بودن در ایران فقط اداره‌ کردن یک شرکت نیست، هر روز باید بین بی‌ثباتی، مسئولین بیسواد، آدم های دوزاری، تصمیم‌ های ناگهانی، فشار و آینده‌ مبهم، خودتو طوری نشون بدی که انگار مطمئنی همه‌ چیز درست میشه.

۷۳۰ میلیون آدم توی چین میتونن کنار هم کار کنن و یکی از بزرگترین اقتصادهای دنیا رو بسازن، ولی ۲۵ میلیون ایرانی حتی توی یک شرکت هم نمیتونن درست با هم کار کنن. همه حواسشون هست که مبادا یکی چیزی از مهارتشون رو یاد بگیره، ازشون بهتر بشه یا جاشون رو بگیره.

واقعا پیشرفت یه آدم تو یه گوشه از ایران چه چیزی از ما کم میکنه؟ هیچی. ولی بعضیا همینم نمیتونن ببینن، انگار موفقیت بقیه مستقیم بهشون ضرر میزنه.

یکی از رنج های من از قدیم، تحقیر توسط معاون دبیرستانه. زمانی که همه با تمرکز ۱۰۰ درس میخوندن، به خاطر مشکلاتی که داشتیم من ۱۰ درصد تمرکز نداشتم و همیشه تحقیر میشدم که "تو هیچی نمیشی". همکلاسی ها الان کارمند شرکت هایی هستن که ما شریک استراتژیکشون هستیم. تحقیر برای چی بود؟

دلم میخواد بفهمم وقتی آرامکو عربستان کنار زمین فوتبال تبلیغ میکنه انتظار داره مردم پای تلویزیون بگن "عه..آرامکو!!! بریم ازش نفت خام و LPG بخریم"؟

به زودی یک حرکت عجیب در شرکت میزنیم که هیچکسی حدسش رو نمیزنه. گاهی یک مجموعه، آینده‌ رو جایی میسازه که هیچکس انتظارش رو نداره.

بعد از کلی رنج و تلاش و نخوابیدن، رسیدن به عنوان های "اولین، تنها و بالاترین" در حوزه کاری، واقعا حس خوبیه.

طرف ویدئو درست کرده میگه " تلاش نکن، گاهی باید نشست و غرق شدن کشتی رو نگاه کرد". بله برای کسی که عمر و جوانیش رو برای ساختن زندگیش نداده، یا چندین نفر رو داره که براش بارها و بارها کشتی بسازن عادیه که بنشینه غرق شدن کشتی رو نگاه کنه

خیلی حرف‌ ها دلم میخواد بزنم، ولی سکوت رو ترجیح میدم. کاش همونقدر که برای سیاست انرژی میذارید، برای رشد، دانش، موفقیت، پول درآوردن و ساختن آینده خودتون هم وقت بذارید.