الخیر فی ما وقع کنج حیاط مولا نشسته بودم تو یه موضوعی گیر کرده بودم یه نکته ای شنیدم انگار قرار بود اون حرف تصادفی بهم برسه و قرار بده

اگه یه روزی خدا یه دختر بهم بده قطعا اسمشو میذارم زینب و وقتی صدا میکنی زینب انگار میگی حسین

منزوی هرگز مزن بیهوده لافِ عاشقی این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است #یازینب

من که تهش میمیرم برات یااباعبدالله

یه زمانی خیلی نگاهم به جهان و انسان و قابلیت هاش روشن بود ابتلائات نگاهم رو تیره کرد اما تهش میبینم اونی که به خوبی های هستی و نکات مثبتش فکر میکنه حال بهتری رو تجربه میکنه بد بینی فقط نگاه به بیرون نیست میوه اش رو از درون نسیب خود ادم میشه و اونم حال بده

از یکی پرسیدن‌ الان تولدته اگه بخوای یه ارزو کنی آرزوت چیه سکوت کرد و یه چیزی در مورد کارش گفت منم داشتم میشنیدم و نگاه میکردم انگار این سوالو از خودم پرسیدن و من آرزو هامو کرده بودم دیگه آرزویی نداشتم

اومدم نق بزنم باز یادم اومد دائما یکسان نباشد حال دنیا غمنخور وار باید ادامه داد و اینکه مرد نق نمیزنه سکوت‌میکنه ته تهش یه نفس عمیق میکشه بریده بریده پس میده

اینکه دارم عجیب ترین روزای زندگیمو میگذرونم‌ یک طرف اینکه از یه منطقه امن دارم پا میذارم تو نقاطی که هیچ خبری از فرداهاش ندارم هم داستانیه شبیه یه قلعه ای که درش بازه و هیچ دیتایی از داخلش ندارم و با دلهره دارم واردش میشم و اصلا نباید برگردم فقط باید برم جلو فقط جلو

دوستان فقط روز دختره روز دخترها نیست

یه مرد آرزوشه موفق شه تا بتونه عزیزانشو‌خوشحال کنه همین

اون نقطه که از آدم ها میبری تازه اول ماجراست درست همونجایی که تمام امیدت به آسمونه

آنچه برای توست ، برای توست آرام باش

یه شبایی رو صبح کردم که انگار صبحی نداشت میگذره خیلی چیزا میگذره یه جوری که فکرشم نکنی

حالم خوش نبود دیدم پُر پُر ۵۰ تا۵۵ سال دیگه بیشتر زنده نیستم خندم گرفت هیچی جدی نیست جدی نباس گرفت

من ذوقِ نداشتمو میخوام

یعنی ذوقی که کور شده خوب میشه؟

حرفای اصلی همیشه اون حرفاییه که زده نمیشه وگرنه هرچی بیان میشه که جملات خبریه

میزان اجتنابی بودنم به حدی رسیده خودمم دیگه خودمو گردن نمیگیره

زندگی با تو چه کرد ، ای عاشق شاعر ! مگر کان دل پر آرزو ، از آرزو ، بیزار شد

خواب میبینمت از خواب نباید بپرم