𝕾𝖊𝖓𝖙𝖎𝖓𝖊𝖑.

" ผู้คนต่างเล่าขานตำนานของ Prime… น่าสงสารที่พวกเขาลืมไปว่า ตำนานนั้น เริ่มต้นจากข้า "

" หืม? เป็นอะไรไปล่ะท่าน " เขายกโครงคิ้วก่อนจะคลี่ยิ้มเล็กๆ รอยยิ้มสุดแสนจะยียวน " ไม่ไปนั่งซบไหล่พรีม่ายอดรักของท่านรึวันนี้ " " หรือ เบื่อหน่ายอะไรเก่าๆเดิมๆซะแล้ว "

เขาไม่ได้แสดงท่าทีปฏิเสธใดๆ เพียงหลุบออพทิกส์ลงต่ำ " หมดเรื่องจะพูดกับข้ารึยัง " " ถ้าเช่นนั้นข้าจะได้ขอตัว " เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เพื่อหวังปิดบังความรู้สึกตนเองให้มิดจากสายตาไพร์มเบื้องหน้า

เขานิ่งเงียบเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหลุบออพทิกส์ลงมองไปทางฝ่ามือที่แตะลงบนไหล่ " แค่นี้..ไม่เท่ากับตอนนั้นหรอก " " ตอนที่ไออดีตหุ่นเหมืองตัวสีเงินนั่น- " เขาขบกรามแน่น " ไม่มีอะไร ข้าไม่เจ็บแค่นั้นแหละ "

เขาไม่ปฏิเสธการซ่อมบำรุงจากเหล่าแพทย์เพียงบึ้งหน้าปลายตามองเหล่าเมคที่ต่ำกว่าก่อนจะกล่าวบ่นบุคคลที่ทำให้เขาต้องมาที่นี่ " เมกกะทรอนัสไอหุ่นบ้าพลังเอ๊ย รู้มั้ยว่าสีข้ามันขัดยากขนาดไหน " เขาเหลือบมองไปทางไพร์มที่ยืนจ้องมองมาทางตนเอง " ข้าควรจะกล่าวขอบคุณสินะ? " เขาเลิกโครงคิ้ว

" เหอะ " " ดูท่าท่านจะชอบแบกหามนักสินะ…ย่อมได้~ แต่ระวังจะเมื่อยหลังเอาล่ะ 'พ่อเฒ่า' " เขาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มยียวน แต่ก็ยังไม่วายยกสองแขนขึ้นมากอดกันแน่นด้วยความขัดใจ

" ฮึ! " เขายกยิ้มราวกับผู้ชนะเมื่อเห็นว่าไพร์มร่างสูงใหญ่ที่ทั้งเหยียบทั้งคว้าปีกของเขาต้องปลีกตัวออกไป " สมควร " เขากล่าวเพียงสั้นๆก่อนจะหันกลับมาสบมองกับเซต้าที่กำลังอุ้มร่างของตนไว้ในอ้อมอก และเริ่มพยายามดีดตัวออก

ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พออย่างชัดเจน " เซต้า!!! " เขาตะโกนเรียกชื่อนั้นสุดเสียง

' ก็มีดีแค่เรื่องพละกำลังเท่านั้นแหละ '

" อึก.. " เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายก่อนขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงของฟันที่ครูดกันดังกรอด " แล้วยังไง จะให้ข้าดึงเฟืองในอกไปคืนท่านรึไง!? " " ปล่อย ข้า ลง! " เขาออกแรงดิ้นอีกครั้งและอีกครั้ง ในขณะที่ขาเล็กทั้งสองข้างนั้นโบกสะบัดไปมาพยายามจะเตะเข้าที่ร่างอีกฝ่าย

" เฮ้ย! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! " เขาเบิกออพทิกส์กว้างอีกครั้งเมื่อร่างของตนเองกำลังลอยอยู่เหนือพื้นเบื้องล่าง ก่อนจะออกแรงทุบลงที่แขนของไพร์มตัวโตที่กำลังกำปีกทั้งสองของตนอยู่ " ท่านจะแค้นอะไรข้าหนักหนาเนี่ย ปล่อยข้า!! " เขาแผดเสียงลั่น

เขาส่งเสียงกระแอมไอออกมาเมื่อฝ่าเท้านั้นถูกยกออกไปพ้นจากอกตนเอง " ฮ่า..ขอเดาว่าท่านคงไม่กล้าทำอะไรข้าไปมากกว่านี้ เพราะเกรงว่าจะทำน้องชายเสียใจล่ะสิ " ว่าจบเขาจึงก็ยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะรีบปลีกตัวหนีไปอีกทางอย่างเร็ว 'ใครอยู่ต่อก็โง่แล้ว'

แรงเหยียบจากฝ่าเท้าของอีกฝ่ายนั้นแรงเสียจนได้ยินเสียงของโครงเหล็กที่กำลังถูกอัดจนแทบบุบ แม้จะอยากแผดเสียงร้องด้วยความทรมาณ ทว่าหากทำเช่นนั้นสภาพของเขาคงน่าสมเพชเสียจนดูไม่ได้ " อ่า- เมกกะทรอนัส ใจเย็นหน่อย " " เราคุยกันได้ และข้าสำนึกแล้ว " " เชื่อสิ " เขาแสร้งยิ้ม

" อั่ค! " แรงเหวี่ยงนั้นแรงมากพอที่จะทำให้เขานอนนิ่งไปกับพื้นของโถงวังชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันกรอดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนออกแรงยันตัวขึ้นอยู่ในท่านั่ง " เรื่องในอดีตที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วกันไปซี่ เมกกะทรอนัส.. " " ทำตัวเป็นพวกให้อภัยเก่งแบบน้องชายท่านไม่เป็นรึไงกัน ? "

" โอ้แหม ตาถึงแบบนี้สิหุ่นเหมืองที่ข้ามองหา "

" ทำไมจู่ๆ ก็มีแต่พวกตัวประหลาดเข้ามารุ่มร่ามกับข้าเต็มไปหมด ชิ้วว! "

" อุ๊บ!? " แรงบีบจากฝ่ามือนั้นทำให้เขาถึงกับนิ่วหน้าด้วยความปวดที่โครงแก้ม ทว่าอีกฝ่ายนั้นคงไม่สังเกตเห็นมันหรอก เขาพยายามออกแรงดิ้น ในขณะที่ฝ่ามือของตนเองก็ออกแรงทุบเข้าที่แขนของไพร์มตรงหน้าอย่างเต็มแรง ปีกทั้งสองนั้นโบกสะบัดด้วยความไม่พอใจ

" โอ้~ "