Sembefia #BirYazDahaBeklicez

Solda gördüğünüz arkadaşımız Rene. Alkmaar deplasmanında davulumuzu stada almadılar. Rene, davulu içeri sokabilmek için güvenlik görevlileriyle uzun süre tartıştı. Hatta ortam bir ara iyice gerildi ama Rene geri adım atmadı. Üstelik bu, Rene’nin ilk Göztepe maçı da değildi. Gürsel Aksel Stadyumu’nun açılışında da bizimleydi. Peki, Rene nasıl Göztepeli oldu? Aslında her şey bizim Göztepe’ye olan tutkumuzla başladı. Rene, bizde alışık olduğundan farklı bir taraftarlık kültürü gördü. Türkiye’de yaşadığı şehrin takımına sırt çevirip belki de hayatında hiç gitmediği bir şehrin takımını tutan geniş bir taraftar kitlesi var. Biz ise bunun tam tersiydik. Bizim tuttuğumuz takım, yaşadığımız şehrin, büyüdüğümüz sokakların bir parçasıydı. Bir semtimiz, bir kültürümüz, güçlü bir aidiyet duygumuz ve nesilden nesile aktarılan bir hikâyemiz vardı. Alkmaar maçının tribün videolarında gördüğünüz Hollandalı çocuklar da artık Göztepe’yi kolay kolay unutmayacak. Maç başladıktan sonra, rakip tribünde ailelerinin yanında oturan bu çocuklar meraklarına yenilip bizim yanımıza geldiler ve bir anda kendilerini bizim tribünün içinde buldular. Çünkü bir şeyi anlamaya çalışıyorlardı: Neden maçı izlemek yerine sürekli şarkı söylüyor, hiç durmadan sevgimizi haykırıyorduk? Onlar için futbol, sahada oynanan bir oyundu. Bizim içinse tribünde yaşanan bir sevdaydı. Rene’yi yıllar önce Göztepeli yapan da buydu. Belki o çocukların hafızasında da ömür boyu kalacak olan aynı duygu.