Pinned Tweet
FYI บางทวิตที่เรารีไปไม่ได้แปลว่า เห็นด้วย ได้โปรดอย่าตัดสินฉันเพียงเพราะฉันรีข้อความที่ไม่ถูกใจเธอ แต่ถ้ากุพิมพ์เองอันนี้เข้ามาแย้งได้นะ ยินดีรับฟัง ขอบคุณข่ะ
Sandcastle retweeted
เพิ่งออกจากบ้านมาเมื่อเช้าแต่กูอยากกลับบ้านอีกแล้ว กูไม่ไหวกับการทำงานแล้วจริงๆ กูหมดไฟมากกูอยากลาออก😭😭😭😭😭😭
อยากไป แต่ยังไม่มีบัตร ไม่รู้จะเลิกงานทันไหม กรี๊ดๆ ยังมีใครปล่อยบัตรราคาเทมุ้ย 🥹
#EVERYONESASTARWORLDTOURBKK
Sandcastle retweeted
กรุงเทพฯ 🇹🇭
เราขอโทษที่ไม่สามารถแสดงจนจบในค่ำคืนนี้ได้
ขอบคุณทุกคนที่มาอยู่ด้วยกันกับเรา
ความปลอดภัยของทุกคนสำคัญที่สุดสำหรับเรา
ขอให้ทุกคนดูแลตัวเองและเดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ
#BIGBANG #COSMOS_WORLD_TOUR_IN_BANGKOK #20thAnniversary #YG
นี่เป็น ที่ทำงานเก่า พอวันอาทิตย์ ก็จะแค่แบบว่าอ้อ พรุ่งนี้วันจันทร์ ทำงาน แค่นั้น ไปเจอคนที่ออฟฟิศ แต่งานใหม่คือพอเย็นวันอาทิตย์จะเริ่มหดหู่ละ ไม่อยากไปทำงาน งอแง
เมื่อวันหยุดกลายเป็นวันที่ไม่มีความสุข
เพื่อนคนหนึ่งเล่าว่าเมื่อก่อนมันชอบวันอาทิตย์มาก ตื่นสายได้ ทำอาหารกินเอง ดูหนัง หรือออกไปเดินเล่นโดยไม่ต้องรีบกลับ
แต่หลังจากเปลี่ยนมาทำงานที่ใหม่ ทุกอย่างก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
วันศุกร์ตอนเย็นมันยังรู้สึกโล่งใจที่ได้หยุด พอวันเสาร์ก็พยายามออกไปเที่ยวหรือทำสิ่งที่ชอบให้เต็มที่
แต่พอถึงบ่ายวันอาทิตย์ ความรู้สึกกังวลจะเริ่มกลับมาเอง
มันจะเริ่มคิดว่าพรุ่งนี้ต้องเจอหัวหน้าอารมณ์แบบไหน งานที่ค้างอยู่จะมีปัญหาหรือเปล่า แล้วจะมีใครโยนเรื่องอะไรมาให้รับผิดชอบอีก
บางคืนถึงกับนอนไม่หลับ ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ
เพื่อนในกลุ่มเลยถามว่า "แล้วทำไมไม่ลองหยุดคิดเรื่องงานในวันหยุดดูล่ะ"
มันหัวเราะแล้วตอบว่า "กูก็อยากหยุดคิดนะ แต่กูห้ามตัวเองไม่ให้กลัววันพรุ่งนี้ไม่ได้จริง ๆ"
บางคนไม่ได้เหนื่อยกับงานแค่ห้าวันต่อสัปดาห์ แต่เหนื่อยไปถึงวันหยุด เพราะแม้ร่างกายจะได้พักแล้ว ใจก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองปลอดจากงานเลย
Sandcastle retweeted
แบบนี้ไม่น่ารัก จะพูดอะไรเห็นใจคนอื่นเค้าด้วยเถอะ จะต้องเอาเหตุการณ์สุดว้าวอะไรมาทับถมกัน เก็บความทรงจำที่ดีของตัวเองไว้ที่ด้อมตัวเอง อย่าเอามาบั่นทอนความรู้สึกคนอื่นเถอะ
#BIGBANG #COSMOS_WORLD_TOUR #COSMOS_WORLD_TOUR_IN_BANGKOK
ชอตนี้ คือสุดๆเลย #COSMOS_WORLD_TOUR_IN_BANGKOK
#COSMOS_WORLD_TOUR_IN_BANGKOK_DAY1
Sandcastle retweeted
ficar desempregado é horrível mas trabalhar também é, logo não há alternativas além de morrer
นี่เคยเจอถามว่าเป็น introvert เหรอ กลัวจะทำงานกับทีมไม่ได้เพราะทีมเป็น extra extrovert นี่ก็บอกว่าไม่มีปัญหาเลย สามารถร่วมงานได้กับทุกคน ทีมที่ทำงานเก่าก็มีน้องในทีมเป็น ex ทำงานสนุก ก็ถามย้ำๆอยู่อย่างงั้น จนแบบเหนื่อยจะตอบละ คืออยากรู้ว่าใช้ปากทำงานเหรอ หรือยังไง
นับเป็นการสัมภาษณ์งานที่ทรอม่าที่สุดในชีวิต ร้องไห้ตั้งแต่ออกจากห้องยันกลับห้อง น้ำตาไหลตลอดทางกลับ ปวดหัวตื้อไปหมด เอาจริงถ้ารู้สึกว่าเราคุณสมบัติไม่ตรงก็แค่คัดเราออกก็ได้ เหมือนโดนเรียกมาด่าอย่างเดียว โดนหงุดหงิดใส่ตลอดทั้งการสัมภาษณ์ ทั้งที่ผ่านมาทำงานกับใครเราไม่เคยมีปัญหาเลย
1
221
Sandcastle retweeted
สมัยนี้เป็นพนักงานออฟฟิศใช้ชีวิตยากนะ หลายคนปรับทัศนคติตามสถานการณ์
- ทำงานยาก ๆ ได้ งานดันไหลมาเทมาจนงง งั้นทำแค่ดีพอ งานยากจะได้ไม่เข้าเยอะ แต่กลายเป็นไม่ยอม challenge ก็ไม่เติบโต
- ทำงานเสร็จเรียบร้อยก่อนเวลา ก็ทำเงียบ ๆ ไว้ ไม่งั้นโดนสั่งงานเพิ่ม แต่พอคนเห็นไม่ทำงานก็ถามว่าทำไมว่าง
- ทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนแทบไม่มีวันหยุด ทำงานควบของ 2-3 คน ขอคนเพิ่ม ไม่ให้ เงินเดือนก็ไม่เพิ่ม แต่พอเหนื่อยจนลาออก ดันเอาคนมาแทนกุ 2 คน
- ไม่ขึ้นเงินเดือน/ตำแหน่งให้ทั้งที่ performance ดี พอได้ที่ใหม่ที่เงินเดือนเยอะกว่า ดันมาสู้เงินเดือน อะไรวะ แปลว่าให้ได้แต่ต้องรอจะออกก่อนถึงสู้ราคาเหรอ
- คนลาออก/โดนให้ออก แต่โดนตัด headcount เลยเพิ่มงานให้คนที่ยังอยู่ แต่ไม่เพิ่มเงินเดือนนะ
- ลาหยุดแต่เนื่องจากไม่มีคนทำแทนเพราะโดนตัด headcount/โดนเพิ่มงาน เลยโดนตามงานตลอด สรุปกุลาหยุดปะ พอบ่นว่าวันหยุดไม่ได้หยุดเลย กลายเป็นทัศนคติไม่ดี
- ทำงานถึงตี 2-3 ไม่ก็เกือบเช้าเพราะงานโหลด และ partner/agency/ หรือคนบริษัทอื่นส่งงานช้าเป็นทอดๆ แต่ต้องเข้างานตามเวลาเหมือนคนอื่น เอ้า แต่คนอื่นไม่ได้อยู่ดึกไง พอบอกเหตุผลว่าไม่ได้ช้าที่เราค่ะ กลายเป็น manage งานไม่เป็น
- เด็กใหม่เรียนรู้งานช้า ทำโน่นไม่ได้ นี่ไม่เป็น นั่นไม่เอา ไม่เรียนรู้เอง ต้องมีคนจับมือทำ และจะกลับบ้านตรงเวลา เอ้า แล้วถ้ากุใช้เวลาสอน เวลาประชุมก็เยอะ แล้วกุได้ทำงานตัวเองกี่โมง เลิกงานกี่โมง กลายเป็นจัดการทีมไม่ได้
ใครเจอแบบไหนอีก แก้ปัญหายังไงบ้าง
Sandcastle retweeted
ข้อคิดที่ได้จากการทำงานมาครบ 10 ปี
1. วิธีขึ้นเงินเดือนที่เร็วที่สุดคือการย้ายงาน ไม่ใช่การรอเลื่อนตำแหน่งในบริษัทเดิม
2. ครอบครัวสำคัญที่สุด บริษัทไม่ได้รักคุณเท่าครอบครัวของคุณหรอก
3. อย่าทำงานจนละเลยสุขภาพตัวเอง
4. ไอ้คนที่พร่ำบอกให้คุณเสียสละทุกอย่างเพื่องาน ออฟฟิศคือบ้าน ต้องกลับดึก ต้องมี Company Loyalty, Spirit, Teamwork อะไรพวกนี้ซ้ำๆ บางทีก็แค่กำลังหลอกใช้คุณเพื่อความเจริญของตัวเอง
5. คนที่ทำงานไม่เก่ง แต่เติบโตได้เพราะนำเสนอเก่ง ทำ PowerPoint เก่ง และสรุปงานเก่ง มีอยู่จริง คุณเหนือกว่าคนพวกนี้ได้ด้วยการทำงานให้เก่ง และ Present ตัวเองให้เก่งด้วย
6. เริ่มเก็บออมตั้งแต่ปีแรกของการทำงาน เพราะช่วงที่เริ่มมีเงินเดือน คุณอาจสนุกกับการใช้เงินจนลืมเก็บออม
7. ผมเคยทำงานแบบถวายหัว ทิ้งบ้าน ทิ้งครอบครัว ทิ้งเพื่อนฝูง เพื่องาน เพื่อลูกค้า เพื่อบริษัท สุดท้ายก็ได้เรียนรู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นเงิน คำชม เหล้าเบียร์ฟรี หรือข้าวฟรี มันชดเชยสิ่งที่เสียไปไม่ได้เลย
8. ตอนคุณขอลาออก แล้วบริษัทเสนอเลื่อนตำแหน่งให้ถ้ายอมอยู่ต่อ อย่าเพิ่งเชื่อ เพราะสุดท้ายคุณอาจไม่ได้ตำแหน่งนั้นจริงๆ
9. ความสามารถในการหาความรู้ด้วยตัวเอง และความกล้าลองผิดลองถูก จะพาคุณไปได้ไกลกว่าการงอมืองอเท้ารอให้คนอื่นมาสอน
10. เพื่อนร่วมงานมีทั้งเพื่อนจริงๆ และแค่คนรู้จัก อย่าคาดหวังว่าทุกคนจะจริงใจกับคุณ
11. เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ นอกเหนือจากงานที่ทำอยู่เสมอ เพราะหลายเรื่องที่ดูไม่เกี่ยวข้อง วันหนึ่งอาจนำมาประยุกต์ใช้กับงานได้
12. ภาษาอังกฤษสำคัญมาก
13. ใช้วันลาพักร้อนให้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะมันคือสิทธิ์ของคุณ
14. ความอดทนและความใจเย็นสำคัญมาก ฝึกยิ้มให้เป็น แม้ในใจจะกำลังด่าไอ้เห้อยู่ก็ตาม
อ่านแล้วสะเทือนใจ ไม่ใช่ไรนะ สงสารคนเป็นแม่ ลำบากทำงานหาเงินมาเลี้ยงลูกแทบตาย แต่ลูกชายนอกจากไม่นึกเห็นใจแม่แล้วยังโหยหาแต่พ่อห่วยๆ ที่ไม่เคยโผล่หน้ามาเลยด้วยซ้ำ ไหนจะพ่อของชีเองที่เข้าข้างลูกเขยส้นตีนอยู่นั่นด้วย สรุปคือผู้ชายทุกคนในชีวิตชีเหี้ยหมด รวมทั้งลูกที่อุ้มท้องมาด้วย
ลูกชายวัย 14 ปี แอบใช้บัตรเครดิตของฉันรูดเงินไปถึง 500,000 เยน มันเป็นเงินที่ฉันเก็บไว้สำหรับการเรียนต่อมัธยมปลายของเขา ตอนแรกฉันโกรธเพราะคิดว่าลูกเอาเงินไปเติมเกม แต่ลูกชายกลับตะโกนใส่ฉันว่า “แม่ไม่มีวันเข้าใจหรอก!”
3 วันหลังจากนั้น ฉันเข้าไปตรวจสอบประวัติการซื้ออย่างละเอียด และได้รู้ว่าเงิน 500,000 เยนนั้นถูกใช้ไปเพื่อใคร ฉันถึงกับทรุดลงไปนอนร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว
ฉันอายุ 39 ปี เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอยู่ที่โอซาก้า มีลูกชายเรียนอยู่ชั้น ม.3 ชื่ออาซาฮิ
10 ปีก่อน สามีทิ้งฉันไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นอาซาฮิอายุแค่ 4 ขวบ ตั้งแต่นั้นมาอดีตสามีไม่เคยจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ และแทบไม่ติดต่อมาอีกเลย
ฉันทำงานออฟฟิศตอนกลางวัน และทำงานร้านอาหารช่วงสุดสัปดาห์ เก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยจนได้ 500,000 เยนเพื่อเตรียมไว้สำหรับตอนที่ลูกเข้ามัธยมปลาย
แต่เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่ฉันเช็กยอดบัญชีบัตรเครดิต ฉันถึงกับตาค้างและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
มียอดชำระเงินเกี่ยวกับบริการเกม รวมแล้วสูงถึง 500,000 เยนภายในเดือนเดียว
พอถามอาซาฮิ ตอนแรกเขาเงียบ แต่ในที่สุดก็ร้องไห้แล้วพูดว่า “ผมขอโทษครับ”
ฉันเองก็ร้องไห้เช่นกัน
“ลูกรู้ไหมว่าแม่ต้องใช้เวลากี่ปี กว่าจะเก็บเงิน 500,000 เยนได้?”
ฉันปรึกษาเจ้าหน้าที่สนับสนุนครอบครัว และตัดสินใจจำกัดฟังก์ชันเติมเงินในมือถือชั่วคราว
ทันใดนั้น อาซาฮิก็ตะโกนใส่ฉัน
“ผมเกลียดแม่ที่สุด! ผมจะไปอยู่กับคุณตา!”
เขาโทรหาพ่อของฉันทันที ไม่ถึงชั่วโมงพ่อก็มาเก็บเสื้อผ้าและของใช้ไปโรงเรียนของลูกชาย
“แกเห็นเงินสำคัญกว่าลูกงั้นเหรอ? แกมันหมดความเป็นแม่คนแล้ว”
แล้วพาอาซาฮิไป
ฉันทำได้แค่นั่งร้องไห้ที่หน้าประตูบ้านและมองพวกเขาจากไป
3 วันต่อมา ฉันเปิดแท็บเล็ตที่ทิ้งไว้ในบ้านเพื่อตรวจสอบประวัติการซื้อของลูกชายอย่างละเอียด
เงิน 500,000 เยนนั้น ประมาณ 430,000 เยน ไม่ได้ถูกใช้ไปกับไอเทมในเกมเลย แต่กลับถูกส่งเป็น “โดเนท” และจ่ายค่าดูสตรีมแบบเอกสิทธิ์เฉพาะกลุ่มให้กับสตรีมเมอร์คนหนึ่ง
ฉันเปิดหน้าของสตรีมเมอร์คนนั้น
พอเห็นหน้าผู้ชายบนจอ ฉันแทบหยุดหายใจ
วินาทีที่เห็นหน้าผู้ชายที่อยู่ในจอ หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น
นั่นคืออดีตสามีที่ทิ้งฉันกับลูกชายวัย 4 ขวบเมื่อ 10 ปีก่อน
“ทาคุมิ” อดีตสามีของฉัน เป็นสตรีมเมอร์แคสต์เกมไปแล้ว
ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แต่ดูเหมือนเขาจะไลฟ์สตรีมแบบนี้มาหลายปีแล้ว
อาซาฮิใช้ชื่อ “อาซะ” ดูไลฟ์ทุกคืน และทุกครั้งที่เขาส่งเงินโดเนท ทาคุมิก็จะเรียกชื่อเขาผ่านหน้าจอ
“อาซะ ขอบใจมากนะสำหรับวันนี้! นายนี่มันสุดยอดจริงๆ”
ลูกชายของฉันยอมเปย์เงินไปหลายหมื่นหลายแสนเยน เพื่อให้ได้ยินประโยคนี้
ในแท็บเล็ตยังมีข้อความเก่าๆ ที่ลูกแชตคุยกับสตรีมเมอร์คนนี้เหลืออยู่
ตอนแรกอาซาฮิปิดบังตัวตน แต่ไม่กี่เดือนก่อน ทาคุมิก็รู้ว่าอาซาฮิคือลูกชายตัวเอง
อาซาฮิ: “พ่อครับ รู้แล้วใช่ไหมว่าผมคือใคร?”
ทาคุมิ: “รู้สิ โตขึ้นมากเลยนะ”
อาซาฮิ: “เราจะได้เจอกันไหม?”
ทาคุมิ: “ช่วงนี้ยุ่งๆน่ะ แต่เดี๋ยวลูกมาดูไลฟ์อีกใช่ไหม?”
หลังจากนั้นลูกชายก็ยังส่งเงินให้พ่ออย่างต่อเนื่อง
ข้อความในวันหนึ่งเขียนไว้ว่า
อาซาฮิ: “เดือนนี้ผมเปย์พ่อเยอะที่สุดเลยใช่ไหม?”
ทาคุมิ: “ใช่แล้ว ถ้าทำได้แบบนี้ต่อไป ลูกจะได้เป็นอันดับหนึ่งเลยนะ”
ฉันกำมือถือแน่นจนสั่นไปหมด
ลูกชายไม่ได้ใช้ 500,000 เยนเพราะอยากได้ตัวละครเก่งๆในเกม
แต่เพราะอยากให้พ่อที่ทิ้งตัวเองไปเมื่อ 10 ปีก่อน หันกลับมาสนใจอีกครั้ง
ฉันรีบไปบ้านพ่อทันที
ฉันถามความจริงจากพ่อ ตอนแรกพ่อก็เงียบ แต่สุดท้ายก็ยอมรับ
“พ่อเป็นคนเชื่อมโยงสองคนนั้นให้เจอกันในเน็ตเองแหละ พ่อคิดว่าเด็กผู้ชายยังไงก็ต้องมีพ่อนะ”
“แล้วพ่อรู้เรื่องเงิน 500,000 เยนนั่นด้วยไหม?”
พ่อเปลี่ยนสีหน้า
“พ่อไม่เคยรู้เลยว่าหลานจะใช้เงินเยอะขนาดนั้น”
ฉันตัวสั่นเพราะความโกรธ
“ทำไมไม่ปรึกษาฉัน?”
พ่อตอบว่า
“แกเกลียดทาคุมิไม่ใช่เหรอ แต่แกไม่มีสิทธิ์ไปพรากพ่อออกจากชีวิตของอาซาฮินะ”
ตอนนั้นอาซาฮิเดินออกมาจากห้องข้างๆ
พอเห็นฉันก็พูดว่า
“แม่ อย่าว่าคุณพ่อนะ คุณพ่ออุตส่าห์จำชื่อผมได้แล้วนะแม่”
ฉันพูดอะไรไม่ออก
ฉันถามอาซาฮิ
“แล้วพ่อเขารู้ไหม ว่าลูกใช้บัตรเครดิตของแม่ไปรูดเงิน?”
ลูกชายส่ายหัว
“ไม่ได้บอกครับ แต่ป่ะป๊าใจดีกับผมมากเลยนะ ในไลฟ์เขาก็พูดขอบคุณผมตลอดเลย”
“แล้วตอนที่ลูกไม่ได้ส่งเงินให้ล่ะ?”
อาซาฮิเงียบไปสักพัก
“เพราะคนคอมเมนต์มันเยอะ บางทีคุณพ่อเขาก็เลยอาจจะไม่ทันสังเกตเห็นน่ะครับ”
ฉันเจ็บใจมาก
ลูกชายของฉันต้องส่งเงินให้พ่อทุกคืนเพียงเพื่อให้พ่อหันมาสนใจ
เขารู้แค่ว่าถ้าโดเนทเงิน พ่อจะเรียกชื่อ ถ้าเปย์หนักๆ พ่อจะชมเชยต่อหน้าทุกคนในไลฟ์
ลูกชายคิดว่านั่นคือความรัก
คืนนั้นฉันโทรหาอดีตสามีทันที
“ทั้งที่รู้ว่านั่นคืออาซาฮิ แต่ทำไมคุณถึงยังยอมรับเงินมากมายขนาดนั้นจากลูกได้?”
ทาคุมิไม่สำนึกผิดเลย
“ฉันไม่ได้บังคับให้จ่ายนี่ ลูกเขาแค่อยากซัพพอร์ตไลฟ์ของฉันเองนะ”
“นั่นลูกชายแท้ๆ ของคุณนะ เขาเพิ่งจะอายุ 14 เอง”
“เงิน 500,000 เยนนั่นมันไม่ได้เข้ากระเป๋าฉันทั้งหมดหรอกนะ แพลตฟอร์มเขาก็หักเปอร์เซ็นต์ไปตั้งเยอะ”
ฉันตะโกน
“ฉันไม่ได้พูดเรื่องนั้น!”
ทาคุมิตอบว่า
“อาซาฮิแค่อยากมีสายสัมพันธ์กับฉันต่างหากล่ะ เรื่องแบบนี้คนอย่างเธอคงไม่มีวันเข้าใจหรอก”
คำพูดนั้นทำให้รู้ว่า 10 ปีผ่านมา เขาไม่เปลี่ยนไปเลย
ฉันเก็บหลักฐานการชำระเงินทั้งหมดไว้ และเริ่มเตรียมตัวปรึกษาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการขอคืนเงินกรณีผู้เยาว์ทำธุรกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต
แต่ปัญหาที่ยากที่สุดไม่ใช่เรื่องเงิน
เพราะตอนนี้ อาซาฮิยังคงเชื่อมั่นและรักพ่อของเขามาก
เมื่อวานพ่อของฉันติดต่อมา
“ดูเหมือนทาคุมิมันก็นึกเสียใจและสำนึกผิดอยู่เหมือนกันนะ แกอย่าไปทำลายความสัมพันธ์ของพ่อลูกเขาเลย”
ฉันถาม
“งั้นถ้าเขาสนใจลูกจริง ทำไมทาคุมิถึงไม่เคยมาหาอาซาฮิเลยสักครั้งเดียวล่ะคะ?”
พ่อไม่ตอบ
คืนนั้นอาซาฮิส่ง LINE มา
“แม่ครับ ผมขอโทษนะ เงินนั้นถ้าผมโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ผมจะหามาคืนให้อย่างแน่นอน แต่ผมขอแค่ได้ดูไลฟ์ของป่ะป๊าต่อไปได้ไหมครับ ไม่งั้นป่ะป๊าจะลืมผมไปอีกรอบ”
ฉันอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลูกชายของฉันสำนึกผิดเรื่องเงิน 500,000 เยนจริงๆ
แต่เขากลับคิดว่า เพื่อไม่ให้พ่อลืมเขาไป เขาจำเป็นต้องส่งเงินให้พ่อต่อไปเรื่อยๆ
และเขาคิดว่า การที่ฉันสั่งห้ามไม่ให้ดูไลฟ์ มันคือการพรากพ่อไปจากเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
ฉันอยากให้อดีตสามีมารับผิดชอบ และอยากให้เขาอธิบายมาให้ชัดเจนว่าทำไมถึงยอมรับเงินก้อนโตทั้งที่รู้ว่านี่คือลูกตัวเอง
แต่ถ้าฉันเปิดเผยความจริงและหลักฐานแชตทั้งหมดนี้ให้ลูกเห็น มันอาจจะเป็นการทำลายความหวังและความเชื่อใจที่เด็กคนหนึ่งเฝ้ารอคอยพ่อมาตลอด 10 ปีลงไปในพริบตา
เช้าวันนี้ อาซาฮิส่งข้อความมาหาฉันอีกประโยคหนึ่ง
“แม่ครับ ถ้าผมไม่ได้ส่งเงินให้ป่ะป๊าแล้ว ป่ะป๊าจะยังรักผมอยู่ไหมครับ?”
จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่ได้ตอบข้อความนั้นเลย
หากคุณเป็นฉัน คุณจะยอมเปิดเผยข้อความแชตทั้งหมดที่คุยกับอดีตสามีให้ลูกรับรู้ เพื่อดำเนินการเอาเงินคืนมาไหม หรือคุณจะเลือกปกป้องความรู้สึกของลูกเอาไว้ก่อน แล้วค่อยๆ หาวิธีเยียวยาความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับพ่อทีหลังดี?




























