Dr. Roser

Sıra 700 lerde, hastanın sırası 1200 lerdeymiş. Yani arada toplam bakılan hasta kadar sıra var. Sağdan gelen Doktor diyor ki; "ben burada çalışmıyorum, yoğunluktan dolayı yardıma geldim" Yardım gelmese muhtemelen sıra 350 lerde olacak. Artık sistemin içindeki herkes çıldırmış durumda. Beğenmiyorsanız bırakıp gidin denilecek yine ama gerçekten tartışan insanlardan orada çalışan Doktordan daha sağlıklı görünüyor. Ne işleri var acilde? Belki bir hastalarını getirdiler mi acaba desek 1200 kişiden bahsediyoruz, Acil serviste 1200 kişi olması için o şehirde büyük bir afet yaşanmış olması gerekiyor. Bir sorununuz olduğunda ilk önce Aile Hekimine, orada çözemiyorsanız Polikliniğe gitmeniz gerekiyor. Acil servise sadece ölmeniz veya sakat kalmanız ihtimalinde gitmeniz gerekiyor. Hani diyorsunuz ya bize bakılması için ölmemiz mi gerekiyor diye, Acil servise başvurmanız için ölmeniz gerekiyor. Mükemmel ayrım yapmanızı beklemiyoruz ama en azından burnum aktı diye acil servise başvurmasanız yada 1-2 yıldır devam eden kaşıntınız için acil servise başvurmak yerine Aile Hekimliğine gitseniz oradaki 1200 sayısı 400-500 lere inecek. Böylece tartışma yaşanmayacak. Aile Hekimliklerinin maksimum kullanılması gerekiyor ki Aciller rahatlasın. Aile Hekiminizi beğenmiyorsanız değiştirin ama şu Aile Hekimliği sistemini kullanın. Her şikayetinizde soluğu Acilde almamanız gerekiyor.

Bundan 9 gün önceden düne kadar ufak çaplı bir tatile gittim. İstanbul'a defalarca gitmiş hatta bir süre yaşamış olmama rağmen hiç detaylı gezmemiştim. Bu sefer Topkapı, Dolmabahçe, Galata kulesi, Kız Kulesi, Ayasofya, Blue Mosque, Süleymaniye, Vehbi M. Koç müzesi, İstiklal/Taksim, Eminönü, Yerebatan, Şerefiye her yeri, tüm bölümlerini detaylı detaylı gezdim. Dünya'ya bakış açım değişti. Bunca yıldır Acil kapılarının içine tıkılmış vaziyette her ay 11-12 nöbet boyunca 24 saat en temel insani gereksinimlerimizi bile ya karşılayamadan ya da koştura koştura hallederek, İcapçı/Nöbetçi Dr dan sanki kendi akrabamı danışıyormuşum gibi laf duyarak, her serum order edişimde Hemşirelerin tripleriyle uğraşarak saçma sapan bir sistemin içinde bunalıma girip duruyordum. Öncesi zaten Tıp fakültesinde her ay sınava girmekten, ne ara tatil ne yaz tatili görmeden 6-7 sene boyunca hayat yaşamadan gençliğimizi çürüterek geçti. Mezun olunca da aldığın maaşı çok görenler, sürekli hiçbir eğitimi olmayan kişilerin ağzında meze edilerek hayattan soğutularak günler geçmeye başlıyor. Hayat denilen şeyi Doktorlar olarak kaçırdığımızı fark ettim. Yaşamanın güzelliklerini, aynı ortamda bulunmamıza rağmen insanların yaşamları arasındaki devasa farkları, her şeyi bütün netliğiyle görünce zihnim açıldı. Bu şartlarda Doktor olarak neden sürünüyoruz ki? Kim "eline sağlık, teşekkür ederim" deyip hakkın olan parayı ödüyor? Yönetim sadece senin dış dünyayı görüp uyanmaman için sürekli hasta baktırıyor. Çünkü bir kere uyanırsan tekrar seni çalıştıramaz. İnsanların yaşadığı hayatı fark ettikten sonra tekrar köle gibi çalışamazsın. Doktor olmak için ömrün boyunca çalıştın didindin, tüm gençliğini hayatını verdin. Artık iyi ortamlarda yaşamak, gezmek, değişik lezzetler tatmak en çok senin hakkın. Senin hak ettiğin; "İçeride ameliyat mı yapıyorsunuz" deyip kapının yumruklanması değil. "Beğenmiyorsan istifa et" değil. "Doktorlar çok para kazanıyor, gözleri doymuyor" değil. Dayak yemek, öldürülmek hiç değil. Bir Doktora yakışır şartlarda yaşaman gerekiyor. Bir Doktora yakışır şartlar altında hasta bakman, temel ihtiyaçlarını karşılaman gerekiyor. Bir Doktora yakışır şekilde gezmen, eğlenmen, kültürel gelişim sağlaman gerekiyor. Şartların bunlar değil ama senden beklenen, sana yüklenen sorumluluk bir Doktora yakışır şekilde(!) Yo dostum Yo. Bu kabul edilemez. Doktorlar olarak biz kendimizden çok fazla ödün vermişiz. Artık uyanma vakti geldi. Dünya'ya farklı çerçeveden bakma vakti geldi.

Tek başına kahve içen, sürekli kitap okuyan, tek başına yürüyüş yapıp gezen,tek dışarı çıkan kişiler harbi bu mentali nerden buluyor ya

Bir 8. sınıf öğrencisinin LGS için çözdüğü kitaplar: