ไปเจอเรื่องนึงจากคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว แล้วอยากรู้มากว่าถ้าเป็นทุกคนจะมองเรื่องนี้ยังไง เพราะมันเป็นสถานการณ์ที่คนหนึ่งคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับมองว่าเขาไม่ควรทำแบบนั้น ? ผู้ชายอายุ 32 ปี เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว มีลูกสาวอายุ 16 ปี วันหนึ่งลูกสาวพาเพื่อนมาเล่นที่บ้าน แล้วเพื่อนของลูกสาวเกิดฉี่รดกางเกง ลูกสาวจึงมาขอความช่วยเหลือจากพ่อ ผู้ชายคนนี้จึงถามว่าอยากกลับบ้านไหม เดี๋ยวไปส่งให้ได้ อยากอาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่ลูกสาวบอกว่ากลับไม่ได้ เพราะโทรหาแม่หลายรอบแล้วไม่มีคนรับ ถ้ากลับไปก็ต้องนั่งรออยู่หน้าบ้าน เขาเลยเสนอทางเลือกอีกทางว่า ถ้าอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ใช้ชุดของลูกสาวไปก่อนได้ ส่วนกางเกงที่เปื้อนเดี๋ยวเขาช่วยซักให้ ด้วยการเอาลงเครื่องซักผ้า ซึ่งเพื่อนของเด็กก็ตกลงตามนั้น ทุกอย่างเหมือนจะจบลงด้วยดี แต่วันต่อมา ลูกสาวกลับมาโกรธพ่อมาก บอกว่าพ่อแย่ที่สุด เพราะพ่อไปซักกางเกงให้เพื่อนของเธอ ซึ่งทำให้พ่อแม่ของเพื่อนไม่พอใจ และไม่อยากให้ลูกสาวมาเล่นที่บ้านนี้อีก เพราะรู้สึกไม่สบายใจที่ลูกต้องอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ ฝ่ายพ่อก็งงมาก เพราะในมุมของเขา เขาแค่พยายามช่วยเด็กที่กำลังลำบาก และคิดว่าตัวเองเสนอทางเลือกให้แล้ว ไม่ได้บังคับอะไร เขาจึงอยากให้พ่อแม่ของเด็กโทรมาคุยกันว่าสิ่งที่เขาทำผิดตรงไหน เพราะเขาเองก็อยากเข้าใจว่าควรรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไงในอนาคต ซึ่งความเห็นชาวเน็ตส่วนใหญ่ก็คิดว่าสิ่งที่คุณพ่อทำคือดีที่สุดแล้ว แต่พ่อแม่ของเพื่อนเด็กนี่แหละที่อิจฉาในตัวเขาที่สามารถเป็นพ่อแม่ที่ดีได้มากกว่า **คำถามคือ ทุกคนคิดว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรไม่เหมาะสมตรงไหนไหม หรือเป็นเรื่องของขอบเขตที่แต่ละครอบครัวมองไม่เหมือนกัน? เพราะถ้าเจตนาคือการช่วยเหลือ แต่ผลลัพธ์กลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ปลอดภัย เราควรมองเรื่องนี้ยังไงดี cr. Reddit Sahj