กูเปิดพระจันทร์ทั้งวัน พอกูปัดดูโนติเท่านั้นล่ะ แม่งเงียบจัดกูปิดจากใครก่อน

เราคบกันมา 3 ปีกว่าแล้ว แล้วก็อยู่ใน LDR มาปีกว่า บอกเลยว่าทรมานมาก โดยเฉพาะคนที่ติดสกินชิพแบบเรา การที่อยากกอดแต่กอดไม่ได้ อยากอยู่ข้าง ๆ ในวันที่เขาเหนื่อยหรือไม่สบายแต่ทำได้แค่ถามผ่านแชต มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากนะ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าอยู่ใกล้กันก็คงได้ดูแลกันมากกว่านี้ แต่ถึงจะทรมานแค่ไหน เราก็ยังอยากมีเขาอยู่ในชีวิตอยู่ดี เราว่า LDR ไม่ได้ยากเพราะระยะทางอย่างเดียว แต่มันยากตรงที่เราต้องใช้ชีวิตของตัวเองไปพร้อม ๆ กับการรักษาความสัมพันธ์ให้ยังรู้สึกว่าเรามีกันและกันอยู่ ถึงจะไม่ได้อยู่ข้าง ๆ กันทุกวัน แต่ก็อยากให้รู้สึกว่าไม่ได้ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ความรักระยะไกลอาจไม่ได้เหมาะกับทุกคน แต่สำหรับเรามันยากก็จริง แค่ยังเป็นเขาอยู่ เราก็ยังอยากพยายามต่อไปค่ะ