Jak poprawić retencję wody w naszym kraju 🇵🇱? Postanowiłem przygotować ten materiał, aby wskazać kilka stosunkowo prostych i możliwych do wdrożenia rozwiązań, ale również rozprawić się z niektórymi mitami dotyczącymi retencji i gospodarki wodnej w Polsce 🇵🇱. Ps: Temat jest podzielony na 4 rozdziały. Kochani, będę bardzo wdzięczny za udostępnianie tego wątku wszędzie tam, gdzie może być on tematycznie wartościowy. Zależy mi, aby materiał dotarł do jak największego grona odbiorców i rozpoczął szerszą dyskusję o tym, jak skuteczniej zatrzymywać wodę w naszym kraju, zarówno w miastach, jak i na terenach rolniczych oraz w dolinach rzecznych. 1. Retencja i zatrzymywanie opadów atmosferycznych, czyli jak to można zrobić w Polsce 🇵🇱 Jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej gospodarki wodnej w Polsce jest zwiększenie zdolności do zatrzymywania wody w miejscu, w którym występują opady. Analizy prowadzone przez @IMGWmeteo oraz @WodyPolskie wskazują, że z terytorium Polski 🇵🇱odpływa rocznie do Morza Bałtyckiego około 60 km³ wody. Jednocześnie możliwości jej zatrzymywania pozostają stosunkowo niewielkie. Znaczna część wody opadowej w krótkim czasie trafia do cieków, następnie do głównych rzek i ostatecznie do Bałtyku, zamiast pozostawać w glebie, wodach podziemnych, zbiornikach retencyjnych czy ekosystemach. Problem ten jest szczególnie widoczny w okresach suszy. Polska 🇵🇱 nie należy do krajów o wyjątkowo niskich sumach opadów, jednak ich rozkład w czasie i przestrzeni, a także szybki odpływ powodują, że woda nie zawsze jest dostępna wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna. W praktyce oznacza to, że musimy coraz częściej mierzyć się jednocześnie z dwoma pozornie przeciwstawnymi problemami: gwałtownym nadmiarem wody podczas intensywnych opadów oraz jej deficytem w okresach bezdeszczowych. Według przywoływanych analiz obecnie retencjonowane jest w Polsce 🇵🇱 około 6,5–7,5% wód odpływowych, przede wszystkim w zbiornikach sztucznych. Oznacza to, że ponad 90% wody odpływa stosunkowo szybko z systemu hydrologicznego kraju 🇵🇱. W dokumentach strategicznych, w tym w „Planie przeciwdziałania skutkom suszy”, wskazuje się potrzebę zwiększenia retencji do około 15%. Nie chodzi jednak wyłącznie o budowę kolejnych dużych zbiorników. Kluczowe znaczenie ma stworzenie całego systemu retencji rozproszonej, który będzie zatrzymywał wodę na wielu poziomach tj. od pojedynczej działki i gospodarstwa, przez miasta i gminy, aż po całe zlewnie rzeczne. Podstawą takiego podejścia powinno być zatrzymywanie opadu możliwie blisko miejsca, w którym występuje. W terenach rolniczych oznacza to między innymi poprawę retencji glebowej, odbudowę oczek wodnych, małych zbiorników i mokradeł oraz ograniczanie nadmiernego odwodnienia terenów. W lasach i na obszarach górskich istotne jest zwiększanie zdolności ekosystemów do zatrzymywania wody oraz spowalnianie jej odpływu. W dolinach rzecznych szczególne znaczenie ma ochrona naturalnych terenów zalewowych, starorzeczy i mokradeł, które podczas wezbrań mogą przejąć część nadmiaru wody. Bardzo duży potencjał retencyjny znajduje się również w miastach. Postępujące uszczelnianie powierzchni przez zabudowę, drogi, parkingi i chodniki sprawia, że opad coraz szybciej zamienia się w spływ powierzchniowy. Woda trafia do kanalizacji deszczowej, a następnie do rzek, często w czasie krótszym, niż system jest w stanie ją bezpiecznie odprowadzić. To jeden z czynników nasilających lokalne podtopienia i powodzie miejskie. Dlatego rozwój miast powinien być powiązany z zasadą zatrzymywania oraz zagospodarowania wód opadowych na miejscu. W praktyce oznacza to szersze stosowanie zielonej i niebieskiej infrastruktury: ♦️ogrodów deszczowych, ♦️niecek i rowów infiltracyjnych, ♦️zbiorników retencyjnych, ♦️zielonych dachów, ♦️nawierzchni przepuszczalnych, ♦️terenów zieleni projektowanych jako czasowe miejsca magazynowania wody. Istotną rolę mogą odgrywać także rozwiązania na prywatnych posesjach tj.: ♦️zbiorniki na deszczówkę, ♦️skrzynki i komory rozsączające, ♦️retencja dachowa, ♦️zagospodarowanie wody do podlewania zieleni. Każdy taki element może wydawać się niewielki, ale ich zastosowanie na dużą skalę pozwala istotnie ograniczyć gwałtowny odpływ. Retencja nie powinna być przy tym rozumiana wyłącznie jako magazynowanie wody w sztucznych zbiornikach. Równie ważne, a często bardziej efektywne kosztowo, jest wydłużanie czasu jej pozostawania w zlewni. Woda zatrzymana w glebie, mokradłach, lasach, dolinach rzecznych czy małych zbiornikach może powoli zasilać cieki i wody podziemne, zamiast jednorazowo spływać podczas intensywnego opadu. Taki sposób gospodarowania wodą jednocześnie ogranicza gwałtowność wezbrań i zwiększa dostępność zasobów w okresach suchych. Część 1/4 Fot: Przestrzenny rozkład rocznej sumy opadów w 2025 r.

Sezon 1 - Koncepcje broni pancernej opracowywanej przez Polski Przemysł Obronny 🇵🇱 Dzisiaj przyszła pora na część drugą opracowania na temat "leopardyzacji" T-72/PT-91. Serdecznie zapraszam do dłuższego wpisu 😉 Na przełomie 2000 i 2001 roku Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych (OBRUM) 🇵🇱 w Gliwicach opracował jedną z najbardziej ambitnych koncepcji modernizacji czołgu T-72 🇷🇺 w historii polskiego 🇵🇱 przemysłu obronnego. Projekt oznaczony jako PT-2001 🇵🇱 nie był kolejnym etapem rozwoju PT-91 Twardy 🇵🇱, lecz propozycją głębokiej przebudowy konstrukcji, która miała doprowadzić pojazd do standardów NATO. Założenia programu wykraczały daleko poza wymianę wyposażenia. OBRUM 🇵🇱 zaproponował opracowanie całkowicie nowej, spawanej wieży o masie około 13,5 tony z pancerzem wielowarstwowym oraz gruntownie zmodyfikowanego kadłuba z nową płytą czołową. Planowano również zmianę rozmieszczenia stanowiska kierowcy, które miało znaleźć się po lewej stronie przedniej części kadłuba. Najbardziej narażone na ostrzał elementy wieży, kadłuba oraz osłony układu jezdnego miały zostać wyposażone w nową generację pancerza reaktywnego opracowanego przez Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia (WITU) 🇵🇱 na bazie modułów ERAWA 🇵🇱. Rozważano także zastosowanie aktywnego systemu ochrony typu hard-kill. Część 1/6 Grafika: Opracowanie własne na podstawie materiałów OBRUM

No dobra, ale już całkiem poważnie. Skoro Brazylia 🇧🇷 faktycznie poszukuje 65 "nowych" MBT i analizuje m.in. odchudzoną wersję Leoparda 2A4 🇩🇪 przygotowaną specjalnie przez @RheinmetallAG 🇩🇪, to uważam, że oferta wyremontowanych i zmodernizowanych PT-91 🇵🇱 do standardu PT-91M2A1 🇵🇱 lub PT-91M2A2 🇵🇱 (oczywiście uwzględniam tu współczesne komponenty składające się na konfigurację) wcale nie byłaby pozbawiona sensu. Oczywiście jest to konstrukcja wywodząca się z T-72 🇷🇺 i w dłuższej perspektywie będzie stopniowo zastępowana nowszymi platformami. Mimo to, po głębokiej modernizacji nadal mogłaby stanowić bardzo atrakcyjną propozycję dla państw, które oczekują nowoczesnego czołgu za rozsądną cenę. Pod względem poziomu ochrony, siły ognia oraz mobilności PT-91M2A1/A2 🇵🇱 mógłby śmiało konkurować z wieloma ofertami obecnymi na rynku, a w niektórych aspektach nawet je przewyższać. Dodatkowym atutem byłaby możliwość stosunkowo szybkiej realizacji dostaw poprzez modernizację istniejących wozów, zamiast budowy całkowicie nowych czołgów od podstaw. Nie można też zapominać o pojazdach wsparcia. Polska 🇵🇱 dysponuje gotowymi projektami wozów zabezpieczenia technicznego, mostów towarzyszących czy wozów inżynieryjnych opartych na podwoziu PT-91/T-72 🇵🇱. Ich ponowne uruchomienie nie tylko zwiększyłoby atrakcyjność całej oferty eksportowej, ale również pozwoliłoby odbudować kompetencje krajowego przemysłu przed rozpoczęciem seryjnej produkcji pojazdów specjalistycznych na bazie K2PL 🇰🇷🇵🇱. Taki kontrakt mógłby więc przynieść korzyści obu stronom, Brazylia 🇧🇷 otrzymałaby sprawdzony i relatywnie tani system uzbrojenia (reklama PT-91 jeżdżące na terytorium Rosji 🇷🇺 wypisz, wymaluj 😉), a polski przemysł zbrojeniowy zyskałby cenne doświadczenie, utrzymał miejsca pracy oraz przygotował się do kolejnego etapu rozwoju związanego z rodziną pojazdów opartych na K2PL 🇵🇱🇰🇷. Oznaczenie robocze PT-91BR 🇧🇷🇵🇱 🥲 Fotografia: Bumar-Łabędy

25 egzemplarzy M1110 JAB (Joint Assault Bridge) 🇺🇸 stopniowo trafia do Sił Zbrojnych RP 🇵🇱. Dostawy tych mostów szturmowych realizowane są w ramach pakietu pojazdów towarzyszących dla czołgów M1A2 SEPv3 Abrams 🇺🇸 Docelowe zapotrzebowanie Wojska Polskiego 🇵🇱 wynosi jednak około 100 dodatkowych wozów klasy AVLB (mostów szturmowych). Są one niezbędne nie tylko dla batalionów liniowych, ale również jednostek szkoleniowych oraz rezerwy strategicznej (sprzętowej). Od około dwóch lat @MON_GOV_PL analizuje rynek pod kątem pozyskania nawet 120 nowych mostów szturmowych klasy AVLB 🤷🏻 Prawdopodobne jest, że część tych pojazdów zostanie pozyskana w ramach drugiej umowy wykonawczej na czołgi K2PL 🇵🇱🇰🇷, która obejmuje również zakup 25 wozów towarzyszących. Fotografia: OBRUM