Jelle Postma en zijn radicale jagers van Justice for Prosperity door Max von Kreyfelt Nederland heeft er een inlichtingendienst bij. Niet eentje die in de Grondwet staat, geen wettelijke, ‘gecontroleerde’ AIVD of MIVD, maar een particuliere stichting met een grootse missie: “de democratie beschermen tegen anti-rechten actoren.” Het boegbeeld daarvan heet Jelle Postma. Ex-AIVD, ex-NCTV, nu de zelfverklaarde Sherlock Holmes van de polarisatie. Zijn vehikel, Justice for Prosperity, zegt desinformatie en extremistische netwerken bloot te leggen. Klinkt bewonderenswaardig. Tot je gaat vragen wie bepaalt wat ondermijning precies ís. De antwoorden liggen akelig dicht bij: ongevraagd kritisch zijn, verkeerde vragen stellen of simpelweg een afwijkende mening hebben. Het gaat hier niet om een clubje vrijwilligers met flyers, maar om een stichting die OSINT, algoritmes en AI inzet om “firestarters” op te sporen: mensen die een debat aanjagen. In gewoon Nederlands: burgers die nog zelfstandig denken buiten de Haagse catechismus. En wie houdt toezicht op deze radicale jagers? Niemand. Justice for Prosperity is een stichting, ingeschreven bij de KvK. Geen CTIVD, geen parlementaire commissie, geen democratisch kader. Het bestuur controleert zichzelf, de accountant kijkt naar de cijfers, maar de inhoud? Die blijft onaangetast. Een ex-spion runt dus een inlichtingendienst zonder toezicht, precies het verboden recept waar de echte diensten altijd voor worden gewaarschuwd. Het ironische is dat de overheid zelf radicaal is geworden, maar ondertussen oud-spionnen inhuurt of subsidieert om buiten haar eigen mandaat radicalisering te bestrijden. Dat is alsof je een pyromaan de brandweer laat leiden. Postma spreekt de taal van democratische verdediging, maar de praktijk is het versmallen van democratie tot één toegestaan narratief. Alles daarbuiten wordt stempels opgeplakt: “ondermijnend”, “anti-rechten”, “gevaarlijk.” Misschien bedoelt Postma het allemaal oprecht. Zou kunnen. Maar dat is precies waar het gevaar ligt: in de vanzelfsprekendheid waarmee afwijkende stemmen worden gelabeld als dreiging. In de logica dat wie wijst op een geradicaliseerde overheid, zelf als extremist wordt geframed. Kortom: Postma ziet overal radicalisering, behalve in de spiegel. En dát is misschien wel het grootste veiligheidsrisico van allemaal. 📌 En lieve mensen, vergeet niet af en toe iets te doneren. max1909.backme.org 

Column: Maarten van Rossem, keurmeester van het electoraat Max von Kreyfelt Maarten van Rossem vraagt zich af „hoe stom de kiezer eigenlijk is”. De „gekken van Forum voor Democratie” groeien namelijk in de peilingen en zouden zomaar de Europese Unie kunnen opblazen. Niet met explosieven, maar met een stemformulier. Het gevaar komt tegenwoordig uit een rood potlood. Van Rossem is historicus, maar promoveerde zichzelf inmiddels tot keuringsarts van het electoraat. Hij hoeft politieke opvattingen niet meer te onderzoeken. Even aan de kiezer ruiken en de diagnose staat vast: onvoldoende ontwikkeld voor democratisch gebruik. Dat scheelt een hoop werk. Hij had natuurlijk kunnen uitleggen waarom steeds meer mensen op Lidewij de Vos willen stemmen. Misschien zijn zij ontevreden over migratie, Brussel, koopkracht of een overheid die hen doorgaans pas opmerkt wanneer er belasting moet worden betaald. Maar dat zou betekenen dat hun onvrede mogelijk een oorzaak heeft. Veel eenvoudiger is het om de patiënt krankzinnig te verklaren. De democratie blijft bij Van Rossem overigens volledig intact. Iedereen mag stemmen, zolang de uitslag overeenkomt met de inzichten van Maarten van Rossem. Zo niet, dan is nader onderzoek naar de geestelijke vermogens van de bevolking wenselijk. De Vos zelf hoeft inhoudelijk nauwelijks te worden bestreden. Zij behoort immers tot „de gekken”. Daarmee is het debat afgerond voordat het begonnen is. Wie naar haar luistert, is stom. Wie haar argumenten overweegt, verdacht. Wie op haar stemt, vormt een gevaar voor Europa. Het is de methode van de schoolmeester die geen orde meer kan houden en daarom de hele klas achterlijk noemt. Rond Pim Fortuyn zagen we hoe een politicus stap voor stap buiten de kring van het aanvaardbare werd geplaatst. Niet alleen zijn ideeën waren gevaarlijk; de man zelf werd een gevaar. Dat betekent niet dat woorden automatisch tot geweld leiden. Het betekent wel dat iemand die een politicus tot maatschappelijk ziekteverschijnsel verklaart, moet begrijpen wat hij aan het doen is. Juist een historicus zou enige herinnering mogen hebben aan de gevolgen van politieke ontmenselijking. Maar Van Rossem gebruikt zijn geleerdheid hier niet als rem. Hij gebruikt haar als vergunning. De belediging krijgt een academisch jasje en mag daarna als duiding op televisie. Het komische is dat Van Rossem vermoedelijk meent de democratie te beschermen. Hij verdedigt haar door kiezers te beledigen, tegenstanders krankzinnig te verklaren en een jonge politica neer te zetten als voorbode van Europese vernietiging. Brandveiligheid volgens de man met de lucifers. Wie De Vos haar kiezers stom en gek noemt, bestrijdt geen ideeën maar het recht van burgers om zonder toestemming van de bovenmeester tot een oordeel te komen. Maarten van Rossem kijkt neer op de kiezer vanaf een intellectueel voetstuk dat hij zelf heeft gemetseld. Alleen begint dat voetstuk steeds meer op een zeepkist te lijken. 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org