بنظرم این پاراگراف کوتاه ارزش هر آدمی رو تو زندگیمون مشخص میکنه: اگر دوستت داشت کجا ایستاد؟ وقتی ماندن پای تو بها داشت، از چه گذشت؟ وقتی ترس گلویش را گرفت آیا باز هم نام تو را بر زبان آورد؟ سیده آیدا سیدی

همکار دهه پنجاهیمون امروز گفت باید دقت کنید ببینید دقیقا "برای چی" باید انقدر سرتون و توی سوشال مدیا گرم کنن و توجهتون داره "به چی" جلب میشه. نظریه ش کم طرفدار ولی قابل فکر و تحلیل بنظر میاد:)

بچه ها تراپیست گفت عشق و عاشقی وجود نداره و ناشی از ژن و محیطه. اکلیلامونو شهید کرد و ختم کلام متاسفانه:))))

بنظرم کسایی که مشاغل سخت تر دارن و بیشتر مجبورن جدی باشن، خارج محیط کار لطیف تر و احساسی تر عمل میکنن برخلاف تصور عامه.

یکی از خانومای میانسال امروز در واکنش به سریال بامداد خمار به ما نصیحت فرمود که: سعی کنید از مردی که دوسش دارید به همون اندازه "متنفر باشید" ، چون "دلیلِ نفرت" رو در روند معاشرت باهاش براتون ایجاد میکنه و ممکنه به خاطر علاقتون نادیده بگیرید و "ضرر کنید" :))

اینم شماها مد کردین که خدا میخواد چیزی که دوسداریم و ازمون بگیره تا یه چیز بهتر بهمون بده. خدا اصلا از این برنامه ها نداشت.

چونکه دوستم بهم گفت اینا عکسای قشنگین:)) امروز یکی از ترس هام و زندگی کردم و حقیقتا اونقدرم کشنده نبود:)

دیشب موقع خواب پنکه رو روشن کردم انقدر گرم بود، امروز به پاییز برخورده هوا خنک شده بالاخره یکم:))))

من دارم به این فکر میکنم که اگر ظالم باشیم و نپذیریم که ظالمیم خیلی بار روانیش کمتر از وقتیه که مظلومیم و هیچکاری نمیکنیم! به خاطر همین قوم الظالمین اعتماد به نفس بالاتری دارن و مسلط تر و موفق ترن، چون فشار روانی روشون نیست!

بنظرم مثلا توی ایران دیگه شکست عشقی زیاده رویه.