Rijning

Een Twittersprookje. *Gelijkenissen met u bekende personen zijn geheel toevallig, volgens mijn juridisch raadsman. vivscontent.substack.com/p/o…

✨✨✨ Er was eens…ver, vér voorbij de Melkweg, links van de Zwijgzone en dan met een zwiep naar beneden, een onbekend sterrenstelsel dat “het Kwetternevelstelsel” heette. In het kwetternevelstelsel draaide alles om de Eeuwigdurende Scrollstroom: een brede rivier van ijl intergalactisch plasma waarin dag en nacht meningen voorbijdreven. Een beetje als gele badeendjes in de piranha van de Efteling. Wanneer je iets riep, werd je soms zomaar meegesleurd. Maar wie hard riep, bleef bovendrijven. En wie het állerhardst riep, dat was hij. Hij woonde in een paleis van opgeklopt zelfbeeld. Hoog, heel hoog op de dikst opgepompte mistwolk van het stelsel. Hij noemde zich meestal de Zonnekoning van de Kwetterkeuvelheuvel. Maar hij liet zich even graag aanspreken als ‘Hoogverheven Opperbevelhebber van Alle Meningen’, ‘Almachtige Alleswetende Oppergod van het Gelijk’, ‘Galactisch Opperhoofd der Zelfliefde’, en soms, op zondag, als ‘Grootvizier van het Laatste Woord’. De andere bewoners van het Kwetternevelstelsel verzonnen er nog wel eens een paar namen bij, zoals “Onfeilbare keizer van aller Botsingen” en de Eeuwige Winnaar van Verzonnen Prijzen die Niemand Anders Ooit Had Gewonnen” maar die namen werden slechts angstvallig gefluisterd in de verborgen hoekjes van Kwetterkeuvelheuvel, de plek die het verst verwijderd was van het mistwolkkasteel. Wanneer hij zijn dagelijkse ronde deed, herkende je hem meteen: Niet aan zijn kroon van likes, niet aan zijn mantel waarop in brokaten hoofdletters JE MOEDER was geborduurd, zelfs niet aan zijn stem, die nog het meest deed denken aan mengeling tussen een wegstervend brandalarm en een grasparkiet in doodsnood, maar aan het kabouterkontje dat uit zijn baard groeide. Niemand wist hoe het daar gekomen was. Het was roze, rond, en een beetje gekreukeld. En als hij boos werd, bloosde het een beetje van ingehouden woede. Het had bovendien een eigen willetje: zodra hij een nieuw decreet de Scrollstroom in slingerde, wiebelde het vrolijk heen en weer en draaide dan een drolletje. Zijn fans vonden dat charmant. ‘Zie je wel,’ zeiden ze, ‘zelfs zijn baard heeft persoonlijkheid!’ Zelf beweerde hij dat het een uiterst zeldzaam baardroosje was, (uiteraard) bekroond met de Kosmische Kweekprijs. Dat was het niet. Het was een kontje. Rond het paleis woonde een legertje wollige wezentjes met grote ogen, een piepklein hoofdje met daarop een mutsje met een gepunnikt drolletje, en een nekje van elastiek. Ze hadden een onuitputtelijke voorraad hartjes, 💯’tjes en 🔥’tjes, en ze konden precies één kunstje: knikken. Het maakte niet uit wat hij zei, al was het iets als ‘de hele dag mestballetjes rollen maakt je nog geen mestkever!!’ zij herhaalden het harder. Elke ochtend stonden ze in rijtjes langs de Scrollstroom langs de Duistere Kant van de Tijdlijn. In hun handen zelfgefröbelde bordjes met: U HEEFT GELIJK O Opperjedi Ego-Wan Kenobi, Meester van de Kracht van het Eigen Gelijk!! Als hij boerde, applaudisseerden ze. En wanneer hij vandaag het tegenovergestelde zei van gisteren, applaudisseerden ze twee keer, want… dan had hij twee keer gelijk! Denken deden ze zelf niet, want daar hadden ze hem voor. In de grote hal van het mistwolkpaleis stond een prijzenkast te pronken van drie verdiepingen. Daarin prijkten: de Gouden Ganzenveer van de Intergalactische Pers (die verdacht veel leek op de veer uit de kont van een vale gier die gespoten was met goudverf) de Kristallen Microfoon (oftewel een plastic frietvorkje met een pingpongbal erop geplakt) en de Nobelprijs voor Logica, met een oorkonde in zijn eigen handschrift met de kenmerkende ‘g’s’ ondertekend door ‘de jury (ik)’ En de Intergalactische Award voor Meest Bescheiden Persoon van het Universum, (Een vaasje uit Tuincentrum ‘Sterrenstof & Stekjes’, nog met het oranje prijsstickertje : €2,99, actie).