Rua

Jensen Huang Skandalı: Bir Casusluk Hikâyesi mi, Siyasi Kaldıraç Operasyonu mu? Nvidia'nın kurucusu ve CEO'su Jensen Huang'ın Alice Huang ile yaşadığı ilişki ve kadının Çin istihbaratıyla bağlantılı olduğu iddiaları, bana anlatıldığı kadar basit bir casusluk hikâyesi gibi gelmiyor. Jensen Huang eşini aldatmış olabilir. Sonuçta o da insan. Ancak dünyanın en önemli yapay zekâ ve çip şirketinin kurucusunun, Çin adına çalışan bir istihbarat elemanıyla ilişki yaşadığı iddiasının basına servis edilmesi, üzerinde çok daha ciddi düşünülmesi gereken bir mesele. Bir düşünün. ABD istihbaratı gerçekten böyle bir ilişki tespit etmişse, bu bilgi ülkenin en hassas ulusal güvenlik sırlarından biri olmalıydı. Çin'in olası bir istihbarat operasyonunu deşifre etmek, devam eden takip faaliyetlerini ve kullanılan istihbarat yöntemlerini riske atmak demek. Peki böyle bir bilgi neden kamuoyuna açıklandı? Ben bunun basit bir sızıntı olduğuna ikna olmuş değilim. Üstelik Jensen Huang'ın bugüne kadar inşa ettiği itibarı düşünelim. Başarılı, saygın, vizyoner bir teknoloji lideri. Şimdi ise özel hayatı üzerinden yıpratılmış, hakkında ulusal güvenlik şüpheleri bulunan bir CEO. Bir insanı görevden almadan da kontrol edebilirsiniz. Bazen itibarını zedelemek yeterlidir. İşin siyasi boyutu daha da ilginç. Trump'ın iddialardan önceden haberdar olduğu, buna rağmen Huang'a karşı yaptırım yoluna gitmediği ve skandal patlak verdikten sonra da kendisini açıkça savunduğu bildiriliyor. Bu ne anlama geliyor? Dünyanın en önemli yapay zekâ donanım şirketinin kurucusu, artık Amerikan başkanının kendisine sağladığı siyasi desteğin değerini çok iyi biliyor. Trump'ın açıkça bir karşılık istemesine bile gerek yok. Siyasi ilişkilerde bazen yapılan bir iyilik, söylenmemiş bir beklenti yaratır. Üstelik yaklaşan siyasi mücadeleler, ABD-Çin teknoloji rekabeti ve yapay zekânın ekonomik gücü düşünüldüğünde, Jensen Huang'ın desteği son derece kıymetli. Ben burada iki ihtimal görüyorum: Ya mevcut bir istihbarat meselesi siyasi çıkarlar doğrultusunda kullanılıyor ya da başından itibaren daha kapsamlı bir operasyon yürütülüyor. İkinci ihtimali kanıtlayacak elimizde somut delil yok. Ama ilk ihtimali de görmezden gelemeyiz. Asıl soru Jensen Huang'ın eşini aldatıp aldatmadığı değil. Asıl soru, böylesine hassas bir istihbarat bilgisinin neden kamuoyuna taşındığı, bundan kimin fayda sağladığı ve dünyanın en güçlü teknoloji şirketlerinden birinin liderinin artık kime, ne ölçüde bağımlı hâle geldiği. Çünkü bazen bir insanı kontrol etmenin en etkili yolu onu tehdit etmek değil, herkesin gözü önünde kurtarmaktır.

Sevgili @TurkTelekom , bekleme müziğine bildiğin “nigga rap” koymak kimin parlak fikriydi? 10 dakika boyunca patlayan yüksek sesle buna maruz kalmak resmen işkence... Millet dayanamayıp telefonu kapatsın diye mi seçtiniz? Bunun için gerçekten toplantı yapıp karar mı aldınız?

Some captains command ships. Others inspire generations. He taught us that true leadership is built on wisdom, courage, compassion, and an unwavering belief in humanity. The chair may be empty, but the course he set remains. Farewell, Sir Patrick Stewart. To boldly go, one last time. 🖖 1940–2026

Bugün kullandığımız teknolojiyle, insanların ne düşündüğünü, ne istediğini, nereye gittiğini, kimlerle görüştüğünü anlamak için onları dinlemeye bile gerek yok. Konum geçmişin, aramaların, alışkanlıkların, sosyal çevren, harcamaların, hatta telefonunun başka telefonlarla ne kadar süre aynı ortamda bulunduğu bile inanılmaz güçlü veri kaynakları. Bunları devasa veri kümeleri ve yapay zekâyla birleştirdiğinde, kişinin kendisinin bile farkında olmadığı davranışlarını ve tercihlerini tahmin edebilirsin. Harita kullanırken konum izni veriyosun, başka bir hizmette kişiselleştirmeyi onaylıyosun, bir diğerinde hizmet kalitesini artırmak için verilerin işlenmesini kabul ediyosun. Her izin kendi başına makul... Ama bu veriler ilişkilendirildiğinde ortaya çıkan tablo, verdiğin izinlerin tek tek düşündürdüğünden çok daha kapsamlı. Elbette hukuki sınırlar var. Fakat milyarlarca dolarlık veri ekonomisinin arkasında, bu sınırlar içinde mümkün olan en geniş hareket alanını yaratmaya çalışan devasa hukuk ve teknoloji ekipleri de var. Asıl mesele telefonun seni dinleyip dinlemediği değil. Hakkında, seni dinlemeye dahi gerek kalmayacak kadar çok şey bilmeleri. Gel gör ki, herkesin cebinde muhteşem minik ajanlarla gezdiği bir dünyada, savunma sanayi tesislerine elektrikli araç sokmamayı siber güvenlik önlemi sanıyoruz... Ulan benzinli yeni araçta sensör yok mu? o internete bağlı değil mi :)

Oyle gunler oldu ki senle.... ethereum:native

Bunu Threads de birinden aldım nasıl taglenir bilemiyorum görürsen hakkını helal et. 🛢️ 13 Eylül 2023’te, yani 3 yıl önce Brent petrolün varili yaklaşık 92 dolardı, bugün 105 dolar civarı. 📈 Yani %14’lük bir artış söz konusu. 🛢️ 3 yıl önce motorin 40 liraydı, bugün 90 lira, artış %125. 👉 3 yıllık bir dönemde Brent petroldeki artış %14 iken bizde motorin fiyatı neden %125 arttı? Bir fikrin var mı Mehmet Şimşek? 💰 Dolardaki artışla izah etmeye kalkma, çünkü aynı dönemde dolar 27 TL'den 48,5 TL'ye çıktı. Yani artış %80, o da tutmuyor. Çaktırmadan her yere ek vergi koyuyorsunuz, her zaman olduğu gibi yanlış finansal yönetimin faturasını direkt halka kesiyorsunuz.

Ülkede insana gurur ve mutluluk yaşatan o kadar az şey var ki... Baş tacısınız Atatürk'ün kızları... Ülkenin medar-ı iftiharısınız.

Bulut ERP, bulut cari, kullanıcı başı ücret, entegratör ücreti, modül ücreti… Servis indi, servis bindi; o özellik daha gelmedi, bu özellik çalışmadı. Hadi kardeşim, bakın işinize. Kendi ERP’mi kendim yapar; entegratöre bağlanır e-faturamı keser, carimi, bankamı, stokumu, üretimimi, servisimi ve muhasebemi tek yerden yönetirim. İstediğim yerden, istediğim platformdan bağlanırım. Datamı da size esir etmem.

Ülkede nezaketle, tatlı dille, iyi niyetle neredeyse kimseye iş yaptıramıyorsun, hakkını alamıyorsun. "Bekler", "Ses çıkarmaz", "İdare eder” diye görmezden geliniyorsun. İçindeki Recep İvedik çıkınca işin hızla çözülüyor. En kötüsü de şu: sistem insanlara nazik olmayı değil, sertleşmeyi öğretiyor. Sonra toplum neden bu kadar kaba diye şaşırıyoruz.

Almanya'da hayat şartları çok kötüymüş. Almanya Türkiye’yi kıskanıyormuş... 2025 Türkiye toplam mal ihracatı: ~242 milyar € 2025 Volkswagen Group Almanya dışı satışları: ~259 milyar € Yani tek başına Volkswagen Grubu’nun Almanya dışındaki yıllık satışları, Türkiye’nin bütün dünyaya yaptığı toplam mal ihracatından daha büyük. Daha bunun BMW’si var, Mercedes’i var, Bosch’u var, Siemens’i var, BASF’ı var, Bayer’i var, DHL’i var, SAP’ı var… Var oğlu var. Liste uzar gider....

Zerre sevmiyorum ama, gereken cevabı vermiş, kapak sesi gelmiş.

Bürokratları alakaları olmayan konularda Bakan yapmaya devam. Sahneyi genele yay, genişlet, oynat, netice...

Dyson yapar da biz geri kalır mıyız? Al sana muhteşem ürün fikri: TaharetVision™ AI Destekli Akıllı Taharet Sistemi ➡️ Aktif hedefleme teknolojisi sayesinde su akışını anatomik konuma göre gerçek zamanlı olarak yönlendirir ve nokta atışı temizlik sağlar. ➡️ Entegre kamera sistemi saniyede 45 görüntü işleyerek hassas bölgeleri algılar; su basıncını ve püskürtme açısını otomatik olarak ayarlar. ➡️ PrecisionClean AI™, kullanıcının kişisel temizlik profilini zamanla öğrenir ve her kullanımda optimum basınç, süre ve hedefleme parametrelerini yeniden hesaplar. ➡️ AirDry Pro™ otomatik kurutma sistemi, temizlik sonrası hava sıcaklığını ve akış hızını hassas bölgeye göre otomatik olarak ayarlar ve tuvalet kağıdı ihtiyacını ortadan kaldırır. ➡️ TaharetVision uygulaması üzerinden temizliği canlı olarak kameradan takip edebilir, önceki seansları inceleyebilir ve Cleanliness Score™ ile temizlik performansınızı ölçebilirsiniz. ➡️ Premium TaharetVision+ aboneliği; haftalık hijyen raporları, kişiselleştirilmiş basınç önerileri ve yapay zekâ destekli “kaçırılan bölge” analizi sunar. ➡️ Tüm görüntüler cihaz üzerinde işlenir. Gizliliğiniz bizim için önemli. ✅ TaharetVision™ Temizlik. Yeniden düşünüldü. Başlangıç fiyatı: 899 USD Duvar bağlantı adaptörü ayrı satılır.

“Bi kereden bişey olmaz” denilen her durumda aslında birinden; hakkından, zamanından, güvenliğinden ya da konforundan küçük bir pay vermesi istenir. “5 dakikacık park ettim” yayanın kaldırımını, “10 metre gidicem yol versen ölür müsün” trafiğin düzenini, “bu seferlik görme” denetimin eşitliğini, başkasının hoşgörüsüne rehin eder. Asıl sorun tek ihlal değil. İstisnanın meşrulaşması. Bir kişiye tanınan “ufak” ayrıcalık, diğerinin de referansı olur: O yaptıysa ben niye yapamıyorum? Enayisi ben miyim? Akabinde istisna tekrarlandıkça teamüle, teamül beklentiye, beklenti de fiili kurala dönüşür. Bu yüzden medeni toplumun görünmez altyapısı şudur: “Bana küçük gelen kolaylığın bedelini neden başkası ödesin?” “İdare et” kültürü, küçük ölçekte hoşgörü gibi görünür; yaygınlaştığında hakların pazarlığa açılmasıdır, hukuksuzluktur.

Tamam lan en AI sizsiniz. Sırf etkileşim için abuk subuk şeyleri kendiniz başarmış gibi yabancı paylaşımlardan araklayıp araklayıp: "Claude a onu yaptırdım" "Codex e bunu yaptırdım" "5 agent kurdum kendi kendilerine iş kurdular yönetiyorlar" He yaptın evet. En yapay da sensin, en zeka da sensin tebrikler. 10 "magic prompt" okuyan uzman oluyor şahane vallahi.

Tamam anladık trafik de sabah 7'de de Kadıköy-Gebze bir saat sürmemeli ama ya.

Aldığınız çoğu ürüne “Ben bunu burada şu kadara mal ederim” penceresinden bakıyorsunuz. Evet, gerçekten de tek seferlik üretimde; personel çalıştırmadan, kira ödemeden, makine ve ekipman yatırımı yapmadan, stok tutmadan ve işletme giderlerine katlanmadan düşündüğünüz rakamlara yaklaşmanız mümkün olabilir. Ancak piyasada satın aldığınız bir ürünün maliyeti, yalnızca gözünüzün önündeki malzeme ve üretim maliyetinden ibaret değildir. Personel, kira, enerji, makine amortismanı, bakım, finansman, stok, fire, paketleme, lojistik, vergi, garanti ve satış sonrası hizmet gibi pek çok görünmeyen gider o ürünün fiyatının içindedir. Bir de bütün bunların sonunda, o ürünü üreten ve satan işletmenin hayatını sürdürebilmesi için kâr etmesi gerekir. “Ben bunu 100 liraya yaparım, adam 200 liraya satıyor” hesabı bu yüzden çoğu zaman gerçekte 100 liralık maliyet ile 200 liralık satış fiyatını değil; evde/tek seferde yapılan bir parçanın çıplak maliyeti ile ticari bir ürünün toplam maliyetini karşılaştırır.

Bir taraftan Mavi Vatan diyoruz, deniz turizmi diyoruz; bir taraftan her yıl yaklaşık 700 bin ton plastik atık ithal edip, yetersiz geri dönüşüm ve atık yönetimi nedeniyle bunun bir bölümünün toprağa, akarsulara ve nihayetinde denizlere ulaşmasına göz yumuyoruz. Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu? Ölçeğin aklınızda net canlanması için: 700 bin ton plastik, yaklaşık 1 cm kalınlığında ve 10 metre genişliğinde serilse en az 7.000 kilometre sahil şeridini kaplayacak hacme denk geliyor. Türkiye’nin toplam kıyı uzunluğu 8.333 kilometre. Ve bunun denizle bağı soyut değil. Türkiye’nin ithal plastik atığının yaklaşık %60’ı Adana’ya geliyor. Adana’daki geri dönüşüm tesislerinin çevresindeki su kanallarında plastik ve mikroplastik kirliliği ölçülüyor; bu sular nihayetinde Akdeniz’e ulaşıyor. İngiltere’den “geri dönüştürülmek üzere” gönderilmiş plastiklerin Adana’da tarlalara, yol kenarlarına ve su yollarına döküldüğü de yıllardır belgeleniyor. Avrupa'nın çöpü geliyor, bizim “Mavi Vatan”ımızda toprağa, suya ve denize karışıyor. Avrupa'nın çöpünü yiyoruz, içiyoruz, içinde yüzüyoruz.

"The Cathedral of Numbers" I stood inside the Cathedral of Numbers long enough to learn its weather. The hum never stops. It settles into your bones the way night settles into a city. Screens glow like stained glass, throwing colors onto tired hands. Somewhere nearby, a machine makes a decision faster than a heartbeat, and somewhere else a person feels the aftershock and doesn’t know why. This is not a story about the future. It is already late. We built this place because it worked, because it answered questions, because it did not sleep. Now we come here every day and leave with less silence than we arrived with. At night, a child asks what all this is for, and the answers sound thin even to us. Inside the cathedral, the numbers keep humming, patient and exact. Outside, meaning waits, unfinished. In the cathedral, work feels clean. Clicks align. Outputs arrive on time. There is a quiet satisfaction in watching something vast respond to your touch, even if it no longer knows your name. You learn to trust the glow. You learn to measure your days in resolved tasks and unanswered messages that slip into the night. Sometimes the machines help. They catch errors before harm spreads. They notice patterns no human could hold for long. You feel grateful, and the gratitude is real. It sits beside a smaller feeling you don’t mention: the sense that something once learned slowly is now skipped entirely. Lunch happens at the desk. Conversations flatten into updates. The numbers keep their promise; they move, they balance, they converge. But when you stop, even briefly, you feel the pull to keep going, as if stopping might let the hum catch up to you. In the evening, the glow follows you home. It reflects off windows, off faces, off the quiet patience of those who waited while you finished “just one more thing.” The cathedral has no doors, only habits. You step outside, but part of you stays lit. The fracture doesn’t announce itself. It arrives as a small correction. A denial that looks reasonable. A decision logged, timestamped, closed. No one raises their voice. No one is cruel. The system works as designed. Later, someone asks why the answer was no. You search for the reason and find only a trace; a score, a threshold, a confidence interval that felt solid at the time. You explain it carefully. You hear yourself saying the model indicates and realize, too late, that you no longer know how to translate that into human language. The loss is modest on paper. It fits inside a column. But it lands unevenly. A plan dissolves. A door doesn’t open. A person recalibrates their expectations downward, quietly, the way people do when they assume the fault must be theirs. That night, the hum sounds different. Not louder. Sharper. You understand then that the cathedral doesn’t break things violently. It sands them down. It removes edge cases. It smooths lives until they pass cleanly through. You don’t stop using it. You can’t. But something fractures anyway — the old belief that responsibility can be delegated without residue. You carry the remainder with you, an unevaluated error term, and for the first time you suspect that meaning is what accumulates where accountability cannot be automated. The deeper fracture is not the mistake itself. It’s the moment you realize there is nowhere to return to. You replay the decision, not because you think it was wrong, but because you can’t locate yourself inside it anymore. You remember when judgment had weight, when it was slow, uncomfortable, and unmistakably yours. Now the judgment arrives already formed, and your role is to authorize its landing. Someone sits across from you. Their life has narrowed in a way you recognize. They are careful with their words. They are trying to be reasonable. You feel the urge to apologize, but for what? The system didn’t fail. You didn’t override it. Everything happened inside policy. You say, I understand. You even mean it. But understanding no longer moves anything. Afterward, you notice how easily the day continues. Messages stack. Tasks resolve. The cathedral absorbs the moment without friction. That is when it hits you: the most dangerous thing about this place is not that it is cold, but that it is seamless. Nothing marks the loss. No ritual. No pause. No signal that something irreversible has passed. Later, alone, you feel the fracture fully. Not as guilt -guilt still believes in correction- but as a thinning. A quiet sense that a layer of meaning has been shaved away and cannot be grown back, only compensated for with motion. You realize then that the machine did not take responsibility from you. It took the moment where responsibility used to become real. And in that absence, something human begins to starve, not loudly, not tragically, but steadily, the way light drains from a room when the sun moves and no one notices. Inheritance doesn’t arrive as a lesson. It arrives as atmosphere. The children grow up fluent in outcomes. They accept decisions that have no face and no memory. When something closes to them, they don’t argue with it, they adjust. They learn early that the answer is already waiting, and that asking why is optional. You watch them absorb this quietly. Their questions change shape. Not is this fair? but is this allowed? Not who decided? but what does the system say? They are not wrong. They are adapting to the world as it is handed to them. Sometimes they ask what you do all day. You struggle to answer without mythologizing it. You can’t say you build the future. You can’t say you decide. You say you help things run smoothly. You hear how thin that sounds, even to you. What they inherit is not the machine itself. It’s the absence around it. The missing pauses. The lack of ceremony when a life bends. The idea that meaning is private, optional, something you carry alone because nothing in the world will stop to help you feel it. And still -this is the part that hurts most- they are kind. They are curious. They look up from glowing screens and ask questions that don’t fit into any model. In those moments, you feel the weight of what you’ve passed on, and the responsibility that remains unfinished. Inheritance, you realize, is not what we teach. It is what we normalize without noticing. You return to the cathedral knowing it will not meet you halfway. The hum is the same. The order holds. Numbers still rise and settle with perfect indifference. Whatever fractured did not register here. There is no scar in the system, no place where the floor gives underfoot. The cathedral does not remember you. But you are not the same witness who entered. You notice what you once ignored: how clean certainty feels when no one is required to stand inside it. How easily responsibility evaporates when it can be averaged away. How silence, once surrendered, does not come back on its own. You work more carefully now. Not slower -the pace does not forgive that- but with a different awareness. You look for the moments that do not log themselves. The pauses between outputs. The decisions that pass cleanly and still leave a shadow. You know the cathedral will not stop for these things. That was never its role. Meaning, you understand at last, was never supposed to live here. It lives in what resists smoothing. In the discomfort of saying this one is on me. In the choice to mark loss even when no metric requires it. In refusing to let the hum be the only sound that counts. You step back into the glow, not to worship it, not to escape it, but to remain human inside it , carrying the unfinished weight that machines cannot bear, and should never be asked to. The numbers continue, patient and exact. So do you.