خبرنگارها و صفحههایی که اون دوره به موج افغانستیزی تو ایران دامن میزدند هم قطعا بخشی از پروژهی overload کردن سیستم امنیتی بودن و احتمالا همین حالا هم هیچکس نمیره ببینه تهشون به کجا وصله
درحالی که مردم از ترس ارتش بچهکش اسرائیل و آمریکا نمیدونن بچههاشون رو باید بفرستن مدرسه یا نه همهی «راهسومی»های دوگانهسوز روزهی سکوت گرفتن. چقدر پلشتین شما که حتی اندازه یه بیانیه هم جرئت دفاع از اون مردم رو ندارید شاید هم دوباره بوی کباب به دماغتون خورده. خاک بر سرتون
تنها علتی که کشورهای عربی خلیج فارس علیرغم غارتهای آمریکا هنوز پولدارن اینه که مجموع جمعیت همهشون نصف ایرانه ولی درآمدشون ۶ برابر ایرانه. یه نمونه از غارت اینکه: آمریکا ۴ میلیون تن گاز به قطر فروخته، شبیه اینه که ایران
به زور به عربستان نفت صادر کنه و پولش رو هم جلو بگیره.
یه همکلاسی چینی دارم اینجا که واقعا قند عسله. اولین مواجهاش با وین هم این این بود که اینکه از دهاتای چین هم عقبموندهتره چرا اینقدر معروفه :))
mo retweeted
دلم برای زلنسکی و مردم اوکراین سوخت ، امریکا چطور زیر پاش و خالی کرد
حدود یک میلیون مرد اوکراینی کشته شدن
معادنش رو امریکا برد
۲۵ درصد خاکش رو هم الان داره میده
این نتیجه ی اعتماد به امریکاست
مجری فاکس نیوز : ایا حاضری ۲۵ درصد از خاک اوکراین رو بدی ۷۵ درصد رو حفظ کنی و جنگ تموم شه ؟
زلنسکی : بله فکر میکنم این تنها راه حل باشه
عراق خوبه اردلان جان. یک میلیوننفر رو آمریکا کشت، میلیونها نفر دیگه هم در اثر هرج و مرج و تروریسم کشته شدن بعد از بیست هم هنوز به پول نفتشون دسترسی ندارن
خیلی از حامیان ادامه جنگ و «مقاومت» و عدم انعطاف از الگوی ویتنام در مقابله با آمریکا الهام می گیرند: جنگیدند تا به هر قیمت نگذارند آمریکا به اهدافش برسه و «عزت و سربلندی» و بازدارندگی رو برای خودشون خریدند. آمریکا به اهدافش نرسید. اما چه بر سر ویتنام آمد؟
۱. تا ده سال بعد از جنگ، مردم ویتنام با فقر، قحطی و تورمی که تا ۷۰۰ درصد رسید، سر کردند.
۲. درگیری های دیگه منطقه ای، تا یک دهه ویتنام رو در شرایط آماده باش جنگی قفل کرد.
۳. آمریکا تا ۱۵ سال بعد به تحریمهای فلج کننده خودش علیه ویتنام ادامه داد و توسعه اقتصادی رو در این کشور ناممکن کرد.
۴. امروز ویتنام همچنان با میراث جنگ، در قالب تبعات انسانی انفجار مینها و حملات شیمیایی آمریکا دست و پنجه نرم میکنه.
mo retweeted
ازونجایی که با خودم عهد کردم در اینستاگرام زر زر سیاسی نکنم چیزایی که میره رو مخمو میارم اینجا :)
من از اولشم حالم ازین سطلی دیاسپوراییهایی که خیلی از پخش کردن برنج تو آبدانان سوپرایز و ذوقمرگ شده بودن بهم خورد. انگار انتظار چنین چیزی رو ازون مردم نداشتن و حالا چون اتفاق افتاده بود ازش استفاده میکردن در مقابل چشمان غربی بگن ببینین ما گشنه نیستیم. نمیدونم شاید بهخاطر بدبینیم به سطلی دیاسپورایی همچین فکری میکنم.
ولی ازین مقایسه هم بدم اومد. حاصل عدم تمایز بین بستر اجتماعی و سیاسی این دوتا جنبشه. دزدی از برندهای بزرگ در فرانسه معنای اعتراضی خودشو داره در کانتکست خودش، و پاره کردن کیسههای برنج معنای اعتراضی خودش رو در بستر اجتماعی-سیاسی خودش.
مردم آبدانان اینکارو نکردن که به غربیا نشون بدن ما گشنه نیستیم. اینکارو کردن که به ج.ا نشون بدن نمیتونه اون چیزی که مال خودشونه رو بهشون صدقه بده.











