Zamach stanu Nawrockiego Włamywacz zajmuje cudze mieszkanie, wymienia zamki i rozsiada się w fotelu. Kiedy wraca właściciel, podnosi krzyk o naruszeniu miru domowego. Zwołuje kolegów do obrony drzwi. A gdy przyjeżdża policja, ogłasza zamach na praworządność. Tyle amator. Profesjonalista najpierw załatwia sędziego, który orzeknie, że włamanie było remontem, a powrót właściciela napaścią. Tak wygląda pisowska obrona Trybunału. Przejęcie nazywało się reformą. Przywracanie niezależności nazywa się agresją. Nasz człowiek w urzędzie to porządek konstytucyjny. Ktoś spoza naszego kręgu to katastrofa narodowa. PiS nie zmieniło Konstytucji z 1997 roku. Nie musiało. Zostawiło jej tekst nietknięty, a ustawami i nominacjami podporządkowało sobie instytucje, które miały władzę ograniczać. Po co wykreślać niezależność Trybunału, skoro można obsadzić go tak, by partii nie przeszkadzał? Konstytucję traktowali jak Biblię w hotelu: ma być na wyposażeniu, ale nie przeszkadzać w tym, co się robi w pokoju. Instrukcje przychodziły z Nowogrodzkiej. Dziś bronią owoców tej operacji. Podniosłe słowa o ustroju mają przesłonić interes nad wyraz przyziemny: zachować narzędzie do blokowania rozliczeń i odwracania skutków własnych rządów. PiS nie chce bezkarności. Chce tylko, żeby o odpowiedzialności kolegów decydowali koledzy. Takie państwo prawa z programem lojalnościowym. Nie dość, że urządzili państwo pod siebie. Chcą jeszcze dopilnować, żeby nikt nie mógł go naprawić bez zgody tych, którzy je zepsuli. Tak odczytuję kalkulację Kaczyńskiego: Tusk znowu spęka. Po sporze o liczenie głosów w 2025 roku uznano na Nowogrodzkiej, że wystarczy podnieść temperaturę, postraszyć ulicą, krzyknąć „zamach", a przeciwnik sam wybierze odwrót. Pomyłka polega na przekonaniu, że wczorajsza powściągliwość jest dożywotnią gwarancją ustępstw. Dla Tuska kolejna kapitulacja byłaby już nie taktyką, lecz pytaniem o sens sprawowania władzy. Wyborcy raz wysłuchają, że sytuacja jest trudna. Za drugim razem zapytają, po co wybierali rząd, skoro o tym, czy instytucje działają, nadal decyduje zgoda Kaczyńskiego. Koszt odwrotu jest dziś wyższy niż koszt konfrontacji. PiS straszy więc Tuska czymś, co jest dla niego mniej groźne niż następne ustępstwo. Nawrocki wszedł w tę awanturę jak w pokaz siły. Stanąć szerzej, powiedzieć głośniej, przyjechać z ochroną. I wszyscy się rozejdą. Prezydent stanął na straży Konstytucji. Kiedy jednak Konstytucja chciała wejść, zapytał, czy jest umówiona z Kaczyńskim. Postawił cały autorytet urzędu na obronę ludzi PiS przed odpowiedzialnością. Jeżeli blokada upadnie, porażka będzie także jego. Przyszedł pokazać, że jest silny. Może zostać z pytaniem, dlaczego siły państwa użył do osłaniania innych przed rozliczeniem za przestępstwa. Święczkowski do długiej listy zarzutów dopisał napaść na urzędnika państwowego i próbę zmuszenia go do porzucenia pracy. Monitoring ma tę wadę, że nie uznaje dyscypliny klubowej. Święczkowski powinien zażądać wyłączenia kamery. Była bezstronna, więc ewidentnie działała na jego szkodę. W sensie politycznym to właśnie jest mechanizm zamachu na porządek konstytucyjny: podporządkować instytucje, utrzymać nad nimi kontrolę, a każdą próbę zakończenia okupacji ogłosić agresją. Nie broni się tu zasady, że każdy podlega prawu. Broni się wyjątku dla swoich. Odpowiedzią nie jest „Trybunał Tuska", lecz Trybunał niezależny. Nie gwarancja skazania przeciwników, lecz koniec gwarancji ich bezkarności. Tusk nieraz pokazywał, nie zawsze mądrze, że ceni pluralizm władzy: w 2007 roku zostawił Mariusza Kamińskiego na czele CBA, w 2010 oddał prokuraturę prokuratorom. A ci zanieśli ją PiS w prezencie. Włamywacz może krzyczeć, że broni zamków. Mieszkanie nie staje się od tego jego własnością. A państwo nie staje się własnością partii tylko dlatego, że ta odmawia oddania kluczy. Możecie mi postawić kawę jak wam się podobał tekst: buycoffee.to/jan-pinski