Trump wint. Er valt zoveel over te zeggen. En genoeg reden om je er veel zorgen over te maken. Maar ook drie observaties waar progressieve politici een les uit zouden moeten trekken. - Dat Joe Biden aftrad als Democratische kandidaat was veel te laat, maar om daarom meteen door te schakelen naar Harris was niet doordacht. Ze was niet de gedroomde kandidaat, want te onzichtbaar en veel te veel establishment. Mijn definitieve omslagpunt in de gedachte dat Harris misschien toch nog kon winnen had ik een paar weken geleden toen ik dit interview met Trump zag (youtu.be/Ry1IjOft95c?si=TJkZ…) door een groep comedians. Waar Harris door-en-door politiek is, en elk antwoord gepolijst is, zag je hier een relaxte Trump, die zijn zeer kwestieuze opmerkingen ging relativeren. Of hij daar de waarheid zei of niet, maar hij straalde uit: de rauwe soep wordt heus niet zo heet gegeten als ‘ie wordt opgediend. Joe Biden kon 4 jaar geleden nog winnen van Trump omdat hij ook een soort ‘rauwdouwer’ was, vaak ook een flapuit. Daarom was hij ook zijn hele carrière door het keurige establisment van de Democraten weggehouden van de kandidatuur van het presidentschap. Hij bewees dat vervolgens in 2020 door dat succesvol in te zetten tegen Trump. Door zijn leeftijd kon hij nu niet meer, maar de Democraten hadden zo’n soort type moeten kiezen als vervanger. Dat Harris een kandidaat was die wel alle vinkjes had van het establishment in de Democratische partij, was eerder een voorbode van teleurstelling dan van succes. - Dat Trump voortdurend feiten verdraaid, liegt en citaten van tegenstanders verkeerd gebruikt is inmiddels een gegeven. Daarom is het ook zo schadelijk dat, na eerst een positieve campagne te hebben gevoerd en gericht op de eigen kracht en praktische voorstellen, de Democraten toch weer in de val zijn getrapt om Trump als middelpunt van hun campagne te maken. Ook kozen ze er voor om ook de verdraai-trucs van Trump te kopiëren. Waar Trump daar wonderbaarlijk steeds mee weg komt, komen de Democraten daar niet mee weg. Sterker nog: het maakte de claims dat Trump een bedrieger is (wat hij is) minder geloofwaardig. Het is de val waar ook progressieve partijen in Europa de hele tijd met boter en suiker intrappen. - ‘Identity politics’ is weer gebleken geen succesvolle strategie te zijn. Je kan wel roepen dat er een ‘black community’ is of een ‘Latino-community’ of ‘LGBTQ-community’ maar daardoor bestaat ‘ie nog niet. Opnieuw blijkt: mensen leven, denken en stemmen heel verschillend, - dwars door zogenaamde ‘communities’ heen. Lees eens het boek ‘White Liberals, Black Rednecks’ (uit 2006!) en je ziet dat dat geen nieuw verschijnsel is, ook in Europa niet. Trump begreep dat helaas beter dan Harris.