🧵🚨 اخیرأ الگوی بسیار خطرناکی در فضای ایکس فارسی به‌ویژه با هدف قرار دادن بدنه‌ی پادشاهی‌خواه و ملی‌گرا مشاهده شده است که نیازمند یک بررسی دقیق است. در این الگو، یک جریانی ابتدا با ادبیات تهدیدآمیز ادعا میکند که: «اطلاعات همه‌تان را دانه به دانه و ریز به ریز داریم! تمام ردپای دیجیتالی که فکر میکنید را داریم و هر کسی بخواهد خارج از واقعیتش رفتار کند، دیگر با یک اکانت طرف نیست، با یک سیستم طرف است!» و در ادامه مدعی میشود که سامانه‌ای «فراتر از درک و سواد سایبری‌های رژیم» ساخته تا از اکانت‌های مبارزان در برابر ساسپند و ریپورت محافظت کند، اما همین سامانه میتواند علیه کسانی که حاشیه‌سازی میکنند هم استفاده شود! سپس زمانی که این تهدید لفظی با واکنش اعتراضی، خشم و سوالات فنی کاربران روبه‌رو شده‌است، گردانندگان پروژه تغییر فاز داده و ادعا میکنند که: «این یک تست زنده با تعامل واقعی بود تا سیستم در حال ساخت خودمان را با واکنش‌های شما آموزش (Train) دهیم و آستانه‌ی تحمل کامینیوتی را بسنجیم!» این پست‌ها با واکنش عموما منفی از تایملاین روبرو شد و به درخواست گسترده‌ی کاربران در دایرکت و منشن‌ها از من خواستند تا آن را بررسی کنم که نتیجه را به اشتراک میگذارم: 👇🏼

🧵 خواندن این متن مهم است، اما عمل کردن به آن، مرز بین آزادی و دستگیری است. چند ماه است که دایرکت من پر از زخم‌خوردگانی است که قربانی یکی از کثیف‌ترین، پیچیده‌ترین و در عین حال کلاسیک‌ترین عملیات‌های روانی مهندسی اجتماعی، شده‌اند. تله‌ی ناجی ساختگی که دقیقا نقطه‌ی مقابل تله‌ی وحشت است. یک مهره‌ی اطلاعاتی میداند که نزدیک شدن به یک مبارز باهوش و محتاط در شرایط عادی بسیار سخت است چون گارد امنیتی و شکاکیت او بالاست. پس چطور باید این گارد را پایین آورد؟ باید تعادل روانی او را به هم زد. این عملیات در سه فاز هماهنگ توسط چند تیم که در ظاهر دشمن خونی یکدیگرند، اما در واقع از یک اتاق فرماندهی دستور میگیرند، اجرا میشود: ۱- فاز اول: حمله‌ی گله‌ی گرگ‌ها و تخریب سپر روانی: تیم اول سایبری (که معمولاً در پوشش اکانت‌های تندرو، فحاش، یا مدعیان دروغین فعالیت میکنند)، به صورت هماهنگ و گله‌ای به یک اکانت هدف حمله میکنند. به او بدون هیچ سند و مدرکی و گاهی بر اساس یک اشتباه کوچک فرد، تهمت سایبری بودن، مزدور بودن یا نفوذی میزنند و او را در فضای مجازی لینچ میکنند. وقتی انسان در جمع مورد حمله‌ی ناعادلانه و ترور شخصیت قرار میگیرد، مغز دچار شوک طردشدگی میشود. فرد احساس تنهایی مطلق و بی‌پناهی میکند و منطق خشک امنیتی‌اش از کار میفتد. ۲- فاز دوم: ورود فرشته‌ی نجات و پانسمان آلوده: دقیقاً در لحظه‌ای که سوژه در اوج استیصال، خشم و تنهایی است، تیم دوم وارد میشود. این تیم در ظاهر دشمن قسم‌خورده‌ی تیم اول است و ژست مبارزان منطقی، دلسوز، بافرهنگ و تشکیلاتی را دارد. آنها در زیر پست‌ها یا در دایرکت به دفاع از سوژه میپردازند و میگویند: اصلاً ناراحت نباش، ما این باند فحاش رو میشناسیم، ما پشت توییم، بیا توی گروه ما. ازت حمایت کنیم. مغز انسان زخمی، تشنه‌ی احساس اعتماد و همبستگی است. وقتی کسی در وسط میدان تیرباران دست شما را میگیرد، مکانیسم شکاکیت مغز شما بطور کامل خاموش میشود. سوژه برای اینکه به تیم دوم ثابت کند که واقعاً مزدور نیست و لایق اعتماد آنهاست، ناخودآگاه شروع به دادن اطلاعات بیشتر از خود میکند تا خود را ثابت کند! ۳- فاز سوم: استخراج اطلاعات ‌و شناسایی امنیتی: سوژه اکنون با پای خودش وارد خانه‌ی امن دشمن شده است. تیم دوم در طول چند هفته یا چند ماه، با محبت، تایید روانی و دادن حس کار تیمی، تمام لایه‌های حفاظتی او را برمیدارد، به هویت واقعی، تلگرام یا ارتباطات میدانی او دست پیدا میکند، و در بزنگاه مناسب، پرونده‌ی کامل او را تحویل میز بازجویی اطلاعات سپاه میدهد. نکته‌ی ترسناک ماجرا؟! آن دو باندی که در توییتر یا اینستاگرام شبانه‌روز به هم فحش ناموسی میدهند و کاربران را به فضای یارکشی میبرند، در واقع دو لبه‌ی یک قیچی هستند. لبه‌ی اول هل میدهد، لبه‌ی دوم میبُرد. 👇🏼