این کاربر درخواست صبر ایوب رو داشتن 🦁☀️
Joined November 2023
- Tweets2.2K
- Following532
- Followers550
- Likes29.2K
Nichols retweeted
وقتی نیکا رو کشتن همسن بودیم. احساس میکردم یکی از دوستای خودم فوت شده. الان ولی عکس یه بچه رو دارم میبینم که از من خیلی کوچیک‌تره. ببخشید که ما تنهایی بزرگ شدیم نیکا.
Nichols retweeted
امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی که هردو متولد ۱۳۸۵ بودند، صبح امروز اعدام شدند.
#امیرحسین_ملکی
#امیرحسین_ابراهیمی
Nichols retweeted
او خُرد کرده آن‌شب دیدِ ستمگری را
تصویر ِ دوربین ِ پشتِ کلانتری را
فوجِ چکاوکان را از تیررس رهانده
آنگاه خصمی از بام آن ماشه را چکانده
جز وصفِ روی ماهش، از او نشان چه داری؟
_”عطری که می‌پَرد از پیراهنِ «بهار»ی “
برگشت و .. خانه ناگاه از شانه‌هاش دریافت
او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت…
خون می‌دمد بر آتش، دی می‌چکد از آبان
پرهای سینه‌سرخ است هر گوشه از خیابان..
Nichols retweeted
«برگشت و .. خانه ناگاه از شانه‌هاش دریافت
او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت…»
#کمیل_جمشیدی
او خُرد کرده آن‌شب دیدِ ستمگری را
تصویر ِ دوربین ِ پشتِ کلانتری را
فوجِ چکاوکان را از تیررس رهانده
آنگاه خصمی از بام آن ماشه را چکانده
جز وصفِ روی ماهش، از او نشان چه داری؟
_”عطری که می‌پَرد از پیراهنِ «بهار»ی “
برگشت و .. خانه ناگاه از شانه‌هاش دریافت
او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت…
خون می‌دمد بر آتش، دی می‌چکد از آبان
پرهای سینه‌سرخ است هر گوشه از خیابان..
Nichols retweeted
یکی از مهم‌ترین شوک‌های تاریخی‌ـ‌فرهنگی من بعد از مهاجرت این بود که متوجه شدم توی ادبیاتِ بین‌المللی، پادشاهان جهان رو با نام خودشون و عنوان King یا Monarch میشناسن و نام میبرن ازشون؛
اما محمدرضا پهلوی در سراسر جهان با عنوان Shah معرفی می‌شه.
یعنی واژه فارسی «شاه»، بدون پیشوند و پسوند، هرجایی شنیدید یا دیدید منظور محمدرضا شاه پهلوی‌ه. در واقع واژه شاه به یک شناسه مستقل برای یک شخص تاریخی تبدیل شده.
راستش چنین چیزی برای من صرفاً یک نام‌گذاری ساده نیست؛ پشتش فرایندی از برندسازی سیاسی، لایه‌های مهمی از زبان، تثبیت حافظه تاریخی و بازنمایی فرهنگی قرار داره.
#پاينده_ایران
#جاويد_شاه
Nichols retweeted
۲۳ دی درحالی که با فاصله نیم متری از تلویزیون مات و مبهوت بیانیه اینترنشنال رو گوش میدادم:
Nichols retweeted
از آن جماعتی که در ظلمتی مُشبک
یک شهر را قرق کرد با نورهای کوچک
از پرده‌ای بگو که افتاد و خون خروشید
از او که بی‌سپر بود، رختی ضخیم پوشید
با تیرِ جنگی اما.. کُشتی دگر محال است
بشکافت سینه‌ای که پوشیده از مدال است
آن نورِ سبز روی پیشانی و گلوهاست
آن دست‌ْخطِ کوتاه.. فهرستِ آرزوهاست
از خنده‌اش بگو که نزدیک قتلگاه است
از او که دست بسته در کیسه‌ی سیاه است
از چکمه‌های کارش… او رَزم‌کارمان بود
« اینها برای ورزش… » این گفته‌ی کیان بود
گفت: آن جوانِ رعنام.. قدِ سهی.. سرآمد..
بر او قَواره‌ی قبر بی‌شک مُحقر آمد
گفت: آن سپید مویم.. دیدند از کرانه
اما گرفته بودند فرزند را نشانه
با اشک پروراندش، دختی که چون صنم بود
گفت: آخرین کلامش تکرارِ «سوختم» بود
آنقدر منع کردند.. تا نعره‌ای برآرد:
«مَتروح، حاجتی به غسل و کفن ندارد»
گفت «آن زبان ندانم» پرده‌دریده باشد!
«تا اسمِ بچه‌ام را دنیا شنیده باشد»..
گفت: هر نوای سازَش سوگندنامه‌ی اوست
«هر نت که می‌نوازد: ایران، ادامه‌ی اوست» ..
