جدی خیلی از ما یه عالمه پتانسیل عشق ورزیدن،مراقبت کردن،حرفای رمانتیک زدن و کنار هم زندگی ساختن،درونمون انباشته شده که هیچ زمانی تاحالا مخاطب لایقی براش پیدا نکردیم.
وقتشه به یکی از اورریتدترین فیلم‌های تاریخ سینما گیر بدم. پالپ فیکشن از اون فیلم‌هاست که استایلش انقدر الکی گنده شده که انگار کسی اجازه نداره بپرسه پشت این همه زرق‌وبرق، واقعاً چقدر عمق داستانی و شخصیت‌پردازی وجود داره؟
