Nobel Tıp Ödülü için tahminim ise bu yıl ya da önümüzdeki birkaç yıl içinde GLP-1'in keşfi ve GLP-1 reseptör agonistlerinin geliştirilmesine gideceği yönünde. Mojsov, Holst, Drucker, Knudsen arasından bir kombinasyon olabilir. Çünkü Nobel'in “discovery of GLP-1 and its physiological function” diye mi, yoksa “discovery and development of GLP-1-based therapies for diabetes and obesity” diye mi verileceği üç ismi belirleyecektir.

Soruların yoksullaşması, aslında düşüncenin kendisinin zayıflamasından değil; sorunun hangi zeminde sorulduğunun fark edilmemesinden kaynaklanıyor. Çünkü uzun süre boyunca bilgi, bir öznenin sahip olduğu bir şey olarak düşünüldü: öğrenci bilir, öğretmen bilir, kurum bilir. Oysa bugün görünür hale gelen şey, bilginin hiçbir zaman bu kadar saf bir sahiplik ilişkisi olmadığıdır. Bilgi, her zaman bir "aktarım rejimi" içinde var oluyordu. Yapay zekâ yalnızca bu rejimi görünür kıldı. Bu yüzden mesele öğrencinin “kendi başına” üretip üretmediği değil. Zaten hiçbir üretim hiçbir zaman yalnız değildi. Her metin başka metinlerin yankısı, her düşünce başka düşüncelerin tortularından oluştu. Bugün algoritmaların devreye girmesi, bu çoğulluğu ortadan kaldırmıyor; sadece onun hızını ve ölçeğini değiştiriyor. Bu yüzden BENCE akademinin krizi, sandığımız gibi bir sahicilik krizi değil. Asıl kriz, doğrulama ritüellerinin eski biçimlerine duyulan nostaljidir. Eskiden sınav, bilginin bireysel bir mülkiyet gibi dağıtıldığı varsayımına dayanıyordu. Bir mekân, bir süre ve bir beden içinde bilgi ölçülürdü. Sınıf, gözetmen, kâğıt… Bunların hepsi belirli bir epistemik düzenin teknikleriydi. Şimdi o düzen çözülüyor. Ama çoğu kurum, çözülmekte olan düzeni yeniden kurmaya çalışıyor: daha fazla intihal yazılımı, daha fazla denetim, daha fazla şüphe. Komik. Oysa asıl soru başka yerde. Eğer bilgi zaten ağsal bir üretimse, o zaman üniversitenin görevi bilginin kaynağını polise teslim etmek değil, bilgi üretiminin nasıl yön değiştirdiğini anlamaktır. Çünkü yeni durumda sorun “kim yazdı?” değildir. Sorun, hangi kavramların üretildiği, hangi düşünce yollarının açıldığı ve hangi düşünme biçimlerinin mümkün kılındığıdır. Bir metnin tekil bir özneye ait olup olmaması, düşüncenin değeri hakkında aslında çok az şey söyler, tarih boyunca da hep çok az söyledi zaten. Bu yüzden belki de yapay zekâ çağında akademinin gerçekten sorması gereken soru şudur: Öğrencinin bilgiyi hatırlayıp hatırlamadığı değil; bilgi akışını nasıl bükebildiği. Ve eğer bugün sorular yoksullaşıyorsa, bunun nedeni yapay zekâ değildir. Soruların halen eski dünya insanının soruyor olmasıdır.