Francken wil festival verbieden omdat hij de ideeën niet leuk vindt 🧵 over de lokale Trump van Lubbeek en de vrijheid van meningsuiting 👇 Dat de extreemrechtse vleugel van de N-VA ons aanvalt, daar lig ik niet wakker van. Dat hoort bij het politieke debat. Theo Francken mag mij een ‘rood gevaar’ noemen, hij mag onze ideeën verschrikkelijk vinden. Hij mag elke ochtend boos opstaan en elke avond nog bozer gaan slapen. Geen enkel probleem. Maar er is een verschil tussen een rechtse politicus die een politieke tegenstander aanvalt en een minister die zijn functie gebruikt om die tegenstander juridisch te laten vervolgen of verbieden. Precies daar wordt het ernstig. Deze keer wil Theo Francken niet gewoon een beetje schelden op X. Hij wil een festival laten verbieden. Omdat de boodschap hem niet zint. ManiFiesta is het Feest van de Solidariteit. Manu Chao en Noordkaap staan er op het podium, vakbonders, auteurs, artiesten en activisten uit binnen- en buitenland nemen er het woord en duizenden mensen uit alle hoeken van het land komen er samen. Dat festival wil Theo Francken nu laten aanpakken met verwijzingen naar de “antiterrorismewetgeving”. Maar Francken is niet zomaar een boze twitteraar uit Lubbeek. Hij is minister van Defensie. Wanneer zo'n minister publiek vraagt of een politiek festival juridisch kan worden aangepakt omdat hij de ideeën en sprekers ervan onaanvaardbaar vindt, dan gaat het niet langer alleen over een zoveelste provocatie. Dan ontstaat een democratisch probleem. Want de logica verschuift. Eerst klinkt het: ik ben het niet met jullie eens. Daarna: jullie ideeën zijn gevaarlijk. Vervolgens worden de sprekers verdacht gemaakt, daarna de organisaties. En uiteindelijk wordt de vraag gesteld of die organisaties niet vervolgd, beperkt of verboden kunnen worden. Het is moeilijk om daarbij niet aan Donald Trump te denken. Theo Francken wordt steeds meer de lokale Trump van Lubbeek: kleiner van schaal, maar met een herkenbare politieke methode. Trump zit in de problemen. Hij beloofde de Amerikanen een einde aan de eindeloze oorlogen, maar raakte verwikkeld in een oorlog tegen Iran die vanaf het begin onpopulair was en de energieprijzen verder opdreef. Tegelijk komen de tussentijdse verkiezingen dichterbij en groeit de sociale onvrede. Bovendien is er opnieuw een zichtbare linkerzijde in de Verenigde Staten. Socialistische kandidaten boeken electorale successen. Van New York tot Michigan, Minnesota, Colorado en Florida winnen kandidaten die campagne voeren rond betaalbare gezondheidszorg, Palestina, ongelijkheid en de macht van grote bedrijven. Wat doet Trump wanneer zijn eigen balans onder druk staat? Hij creëert een vijand. Anti-communisme is opnieuw een centraal mobilisatiethema van MAGA geworden. Trump noemt zijn tegenstanders “communists” en “radical left lunatics” en beschrijft het communisme als een existentiële bedreiging voor de Verenigde Staten. Begin juli sprak Trump volgens Reuters in amper twee weken tijd 81 keer over “communism”. De bedoeling is duidelijk: mensen die boos zijn over prijzen, oorlog, ongelijkheid of de macht van miljardairs moeten niet naar boven kijken, maar bang worden gemaakt voor “radicaal-llinks”. Dat zou alleen potsierlijk zijn als het bij woorden bleef. Maar dat doet het niet. De regering-Trump heeft de voorbije periode ook een juridische en administratieve infrastructuur uitgebouw. Organisaties worden gedagvaard, hun financiering wordt onderzocht, activisten worden gevolgd en onder het mom van de strijd tegen “links terrorisme” krijgen veiligheidsdiensten de opdracht netwerken te onderzoeken en te ontwrichten. De methode is niet moeilijk te herkennen. Wanneer je de sociale problemen niet opgelost krijgt, zoek je een vijand. Wanneer het verzet groeit, maak je het verdacht. En wanneer verdachtmaking alleen niet meer volstaat, probeer je politie, veiligheidsdiensten en justitie bij het politieke gevecht te betrekken. Dat is de nieuwe Red Scare van Trump. (1/3)