PinBar Trading

شما ۱٪ پورتفولیوت روی سهمی باشه که قیمتش ۱۰ برابر شده همونقدر سود میکنی که ۲۰٪ پورتفولیوت رو بذاری روی سهمی که ۴۵٪ قیمتش بالا میره (فرض کنید سایز پورتفولیو ۱۰۰ هزار دلاره، یک درصدش ده برابر شه میشه ۹۰۰۰ دلار سود که مثل اینه که ۲۰ هزار دلار ۴۵٪ سود بده). البته قبل از ذوق‌زده شدن، بهتره معادل ضرر یک دهم شدنش رو هم حساب کنید! شانس پیدا کردن سهمی که ۴۵٪ سود بده به مراتب بالاتر از سهمیه که قیمتش ۱۰ برابر بشه. اما شهامت متمرکز کردن یک پنجم سرمایه روی یک سهم، که البته از روی آگاهی باشه و نه صرفا شانس و اقبال، چیزیه که به راحتی بدست نمیاد. ضمن اینکه تمرکز یک تیغ دولبس و همونطور که میتونه پولدارمون کنه میتونه به چخمون بده. پس چیکار میشه کرد که هم شانس به چخ رفتنمون کم بشه هم تمرکزمون رو بالاتر ببریم که اگر واقعا موقعیت خوبی پیدا کرده بودیم، قطره‌چکونی ازش سود نبریم؟ من تنها جوابی که برای این سوال پیدا کردم روشیه که بافت و مانگر مفصل در موردش حرف زدن. اول از همه، و مهمترین قدم، اینه که هر سهم رو به چشم بیزینس بهش نگاه کنیم نه صرفا یک نمودار قیمت که هر روز بالا و پایین میشه. بعد از اون باید یاد بگیریم که چطور میشه بیزینسها رو ارزشگذاری کرد. البته ما مثل داموداران مجبور نیستیم هر بیزینسی گذاشتن جلومون ارزشگذاری کنیم و فقط کافیه تو دایره توانمندیمون بمونیم و اگر خواستیم همون رو گسترش بدیم. ما حتی میتونیم مساله رو برا خودمون ساده‌تر کنیم و صرفا دنبال موقعیتهایی باشیم که دارن داد میزنن ارزونن. شما وقتی یه آدم خیلی چاق یا خیلی لاغر رو میبینی نیاز به ترازو نداری که بگی طرف اضافه وزن یا کمبود وزن داره. ارزشگذاری هم همین‌جوریه. بعضی از شرکتها داد میزنن که ارزونن و شما نیاز به اکسل و صد تا پیشفرض تو مدلسازیت نداری که بگی این ارزونه. چقدر ارزونن؟ مگه مهمه اصلا. اولین اصل سرمایه‌گذاری اینه که سرمایمون از دست نره. به نظر من سوال مهمتری که باید بهش فکر کنیم اینه که چرا قرار نیست ارزون بمونن یا از اون بدتر، ارزونتر بشن؟ اینجاست که باید رفت دنبال بررسی دلایلی که سهم رو ارزون کرده، ارزیابی اینکه بازار زیادی بدبینی به خرج داده یا نه، و اینکه چرا فکر میکنیم این ارزونی دایمی نیست و چه کاتالیست یا کاتالیستهایی وجود داره که میتونه قیمت رو بالا ببره. اگر موقعیتی پیدا کردیم که سهام داد میزنه ارزونه و به نظرمون این ارزونی موقته و از روی بدبینی بازار، اونجاست که دیگه گذاشتن فقط ۱٪ پورتفولیو کار منطقی‌ای نیست چون این موقعیتها هر روز و هر هفته پیداشون نمیشه. به نظر من وجود کاتالیست هم بسیار مهمه چون هم ضریب اطمینان رو بالاتر میبره و هم بازدهی سرمایه رو. گاهی ممکنه ارزیابی اولیمون درست باشه ولی قیمت سهم مدتها تو همون وضعیت بمونه و در نهایت منجر به بازگشت سرمایه خوبی نشه. این کاتالیست البته میتونه کیفیت خود بیزینس باشه و تشخیص اینکه مشکلات فعلی موقتیه. لازمه تشخیص این موضوع فهمیدن اون بیزینس و درک نسبی وضعیت آیندشه. اما پیدا کردن موقعیتهای ویژه راه دیگه‌ایه که لزوما اون سطح از درک بیزینس رو نیاز نداره. در نهایت به این جمله از گرینبلت فکر کنید: «بزرگترین پوزیشنهای من اونایین که فکر میکنم پولی از دست نمیدم نه اونایی که فکر میکنم بیشترین سود رو ازشون میکنم.»