if you use underdog, could you invite me? @underdogai

भारत की सबसे बड़ी समस्या? लाइन, फॉर्म, ऑफिस, और "ऊपर से" फैसला। हल? सिर्फ़ एक शब्द — WhatsApp। 📷📷📌 Follow for more 👇 👍 Facebook: facebook.com/parag.patel.144…📸 Instagram: instagram.com/paragratanpara…🐦 Twitter: xitter.cf/Parag361

राधा, तेरी आँखों की वो माखन-चोरी वाली चालाकियां... 🧈✨ नहीं माफ़ करूँगा मैं... जब तक है जान! ❤️♾️ 👇 Let's Connect:💙 FB: facebook.com/parag.patel.144…📸 Insta: instagram.com/paragratanpara…🐦 X (Twitter): xitter.cf/Parag361

કબ્રસ્તાન-રહસ્ય by parag ratanpara જે મૌન છે અહીં, એ વેદ-ઉપનિષદ બોલે છે, પથ્થરો પર કોતરેલાં નામ — બ્રહ્મ સંભળાવે છે. દરેક કબર એક પૂર્ણવિરામ — ને છતાં અલ્પવિરામ, શરીર સૂતું છે ભલે — ચૈતન્ય ચાલતું રહે છે. જે માટી છે અહીં, એ કોઈની હથેળી હતી ક્યારેક, જે ધૂળ ઊડે પવનમાં — એ કોઈનો શ્વાસ હતી. મૃત્યુ એ અંત નથી, મિત્ર — એ તો સંક્રમણ-દ્વાર, આ દ્વાર પાર જે પહોંચે — એ જ "અમૃત" પામે છે. જે જીવ્યો'તો ઉપર — એ જ વસે અંદર નીચે, ઉપર-નીચેનો ભેદ બસ — દ્રષ્ટિનો જ રહે છે. પથ્થર પર નામ લખાય, તારીખ લખાય — બસ આટલું, પણ જે અંકાય નહીં, એ જ સત્ય હોય છે. કબરોની વચ્ચે ચાલ્યો, ને એક અવાજ સંભળાયો: "તું જે જુએ છે, એ તું જ છે — અન્ય કોઈ ક્યાં છે?" ચૈતન્ય ક્યાં મરે છે? — એ તો બસ વસ્ત્ર બદલે છે, જૂનું પડે જ્યાં — નવું ત્યાં જ સ્ફુટ થાય છે. જે "મૃત" કહેવાય અહીં — એ ખરેખર ધ્યાનસ્થ છે, આપણે જે "જીવિત" — એ બસ ભટકતા ફરીએ છીએ. કબ્રસ્તાન એક પાઠશાળા — જ્યાં મૌન શિક્ષક છે, પથ્થરો ગ્રંથ છે — ને હવા જ વ્યાખ્યાન છે. ઋષિ કહે છે: "नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि" — આત્મા અછેદ્ય, આ વાક્ય દરેક કબરના પથ્થરે કોતરાયું છે. પરાગ, જે દિવસે કબ્રસ્તાનમાં ઊભો રહીને હસી શકીશ — તે દિવસે જ સાચું જીવન શરૂ થશે — બીજું શું?

સબ દર્દ કી એક દવા--GLP 1 By parag ratanpara આલિયા, એક ટપકું મળ્યું છે — જે બધાં દર્દની દવા છે, પેટની ભૂખ, મનની ભૂખ, જિંદગીની ભૂખ — બધે અસર છે. એક નાનકડી સોય — અઠવાડિયે એક વાર છાતી પર, ને અંદર બેઠેલો ભૂખ્યો રાક્ષસ ચૂપચાપ સૂઈ જાય છે. ડાયાબિટીસ ગયો, વજન ગયું, હૃદય શાંત થયું, વ્યસનનું વાવાઝોડું પણ ધીમે ધીમે પીગળે છે. આલિયા, શું તું માની શકે? — એક અણુ આટલું બધું કરી શકે? મગજનો રિસેપ્ટર બંધ થાય — ને "જોઈએ, જોઈએ" નો અવાજ બંધ. દારૂ છૂટે, સિગારેટ છૂટે, જુગાર છૂટે, ખાવાનું છૂટે — માણસ પોતાની જ ઈચ્છાઓથી પહેલી વાર છૂટકારો પામે છે. GLP-1 — એક અક્ષરમાળા છે, મંત્ર છે, ચાવી છે, વિજ્ઞાનની પ્રયોગશાળામાં શોધાયેલી — પણ ઈશ્વરના આશીર્વાદ જેવી. આલિયા, મેં વર્ષો સુધી મારી જ ભૂખ સામે હાર્યો'તો, આજે પહેલી વાર — ભૂખ મારી સામે હારી છે, ચૂપ ઊભી છે. દાદાજી કહેતા'તા: "ઈચ્છા જ દુઃખનું મૂળ છે, બેટા," વિજ્ઞાન કહે છે: "હા — ને હવે ઈચ્છાનું મૂળ પણ કાપી શકાય છે." બુદ્ધે જે ધ્યાનથી મેળવ્યું'તું, એ આજે ઈન્જેક્શનથી મળે — પણ આલિયા, શોર્ટકટ માર્ગે મંઝિલ પહોંચાય ખરી? એક પ્રશ્ન મૂક્યો છે મેં મારા હૃદય પાસે — જવાબ નથી મળતો: ભૂખ ગઈ — તો સ્વાદ પણ ગયો; દુઃખ ગયું — તો અનુભવ પણ ગયો? જે માણસ આખી જિંદગી ખાવા માટે જીવ્યો'તો, આલિયા — આજે ખાવાનું જોઈને એને કંટાળો આવે — શું એ "જીવન" છે? દવા તો ચમત્કાર છે — એ વાત માનું છું, સ્વીકારું છું, પણ ચમત્કાર પણ પૂછે છે — "તું મારા વગર શું હતો?" પરાગ કહે છે — આલિયા, બે વાત સાચી છે એક સાથે: દવા જીવન બચાવે છે — ને દવા જીવનનો અર્થ પણ બદલે છે.

🎭 रोटी, माखन और तमाशा: भारतीय लोकतंत्र का पवित्र अल्गोरिदम. facebook.com/parag.patel.144… 📸 Instagram: instagram.com/paragratanpara… 🐦 Twitter: xitter.cf/Parag361

જિંદગી by parag ratanpara સીધી ચાલે એ તો જિંદગી ક્યાં હોય છે? વાંકાચૂકા રસ્તે જ એની મજા હોય છે. હજાર વળાંકો લઈને એ આવે છે પાસ, દરેક વળાંકે કોઈ નવી સજા હોય છે. જ્યાં ધાર્યું'તું મંઝિલ, ત્યાં તો રણ નીકળ્યું, ને જ્યાં રણ ધાર્યું, ત્યાં લીલી ઘટા હોય છે. સ્વીકારી લે જે કંઈ આવે — એ જ ઉપાય છે, લડવાથી તો બસ વધારે વ્યથા હોય છે. નકશા બનાવ્યા, રસ્તા દોર્યા, ગણતરી કરી — ને જિંદગી તો કોઈ બીજી દિશા હોય છે. પાણી જેવું વહેવું પડે છે આખરે, પથ્થર બનીને ઊભા રહો, તો ફના હોય છે. જે રસ્તો ભટકાવે, એ જ તો શીખવે છે કંઈ — ભૂલા પડ્યા વિના ક્યાં કોઈ સફર હોય છે? પરાગ, સ્વીકાર એ જ સૌથી મોટો ધર્મ છે — જિંદગીને બાથ ભીડે, એ જ બધા હોય છે. બીજી ટૂંકી ગઝલ — એ જ વિષય પર જિંદગી સીધી લકીરે ક્યાંય ચાલી છે કદી? વાંક પર વાંકો વળી, બસ એ જ રીતે ભાળી છે. રસ્તો બદલે, મંઝિલો બદલે, સમય બદલે અહીં, આપણે બદલાઈએ — એ વાત જ ક્યાં ટાળી છે? જે મળે તે લઈ લો, જે છીનવાય તે જવા દો — આ જ તો બસ જિંદગી જીવ્યાની રીત નિરાળી છે. હા કહીને ચાલવું પડશે હજારો વાર અહીં, ના કહી પાછા ફર્યા, એમની કથા કાળી છે. પરાગ, સ્વીકારમાં છે જે મજા, એ ક્યાંય ક્યાં? — લડતાં લડતાં તો બધાંની જિંદગી ઢાળી છે.

વિરામ by parag ratanpara ક્ષણ એક થંભી ગઈ — જાણે પવનને કોઈએ કહ્યું: "બેસ, થાક ખા." ઘડિયાળના કાંટા પર એક પતંગિયું આવીને બેઠું, ને સમય આખો શ્વાસ લેવાનું શીખી ગયો. * આલિયા, તું જાણે છે? — વિરામ એટલે મૌન નહીં, વિરામ એટલે બે શબ્દો વચ્ચેનો એ ઝરૂખો જ્યાં અર્થ ઊભો રહીને પોતાનાં જ પગલાં સાંભળે છે. * નદી દોડતી હતી, દોડતી હતી — અચાનક એક ખડક પાસે પળભર અટકી; ત્યાં જ એણે જોયું — પોતાનામાં આખું આકાશ ઊંધું પડેલું છે. * કવિતાની વચ્ચે જે અલ્પવિરામ આવે છે ને, એ ખરેખર તો શબ્દોની હથેળીમાં મૂકેલું એક નાનકડું ફૂલ છે — વાંચનારે સૂંઘી લેવાનું, પછી આગળ વધવાનું. * પરાગ કહે છે — દોડ, દોડ, બસ દોડ્યા કર્યું તો જિંદગી ક્યારે જોઈશ? ક્યારેક પગને કહે: "ઊભા રહો, ભાઈ, આ સાંજનો રંગ મારી આંખોમાં ઓગળવા દો." * વિરામ — એ તો ઈશ્વરે મૂકેલી એક ખાલી ખુરશી છે જિંદગીના ઓરડામાં; જ્યારે પણ થાકો, આવીને બેસો, કોઈ પૂછશે નહીં: "કેમ આવ્યા?"

કમાણી અબજોમાં, અક્કલ શૂન્યમાં. 🇮🇳 Samsung એકલી ભારત આખા કરતાં વધુ કમાય — આ વાત હસવાની નથી, વિચારવાની છે. જુઓ, વિચારો, શેર કરો. 👇 🔗 Facebook: facebook.com/parag.patel.144…📸 Instagram: instagram.com/paragratanpara…🐦 Twitter: xitter.cf/Parag361

મંદિરે હો કે પથે ક્યાંક, ઈશ્વર પણ બને છાતીની ભોંયે ઊગે — ફૂલ થઈ માણસ પણ બને તું તોળી તોળીને બોલે, હું બોલીને તોળું — ખુલાસા ઓસરે, ત્યાં મૌન-શો સંવાદ પણ બને જે ગયા મેલી અમોને — એ વિરહ ક્યાં લગ વહું? શક્ય છે, જૂનું જ આવે — નવલા નામે પણ બને ભેગાં થયાં હતાં ઘડીભર, ને છૂટવા જ સર્જાયાં મુઠ્ઠી ભરી રે સ્મરણ — જીવન તણું ધન પણ બને મીરાંના રાગ, ગાલિબના શેર, પરવીની ખિન્નતા — વાડ વળોટી જે હૃદય-તળ ઝંઝેડે, ગઝલ પણ બને કાગળ-કલમ-આંગળી — ત્રણે પાસે રહી પૂછ્યું: જે કાંઈ સ્પર્શે છે અહીં, ઊજવણી પણ બને?

હાર્યા, જીત્યા — બેય ખિસ્સામાં ભર્યા, આપણે તો વારતામાં ઓગળ્યા. ઝાંઝવાંની હોડીએ બેઠા અમે, આશનાં હલેસાંથી દરિયા તર્યા. યાદ તારી રોજ આવે ટપ દઈ, જખ્મ જૂના આંગળીથી ઉઘડ્યા. દર્દ તેં દીધું તે પહેરાવ્યું શબ્દને, ઘરેણાં થઈ ગયાં જે આંસુ હતાં. ચાલ્યા, ચાલ્યા, ને ફરી ચાલ્યા 'પરાગ', પગ નીચેના રસ્તા ક્યાં'ક ખોવાયા.

મનને સમજાવી ન શકાય, એ સમજતું હોય છે, શું છે ને શું નથી, એ જાતે જ પરખતું હોય છે. બહારથી દેખાય ભલે પથ્થર સમું ચૂપચાપ આ, ભીતરે તો ઝરણ જેવું કૈં ખળખળતું હોય છે. રોજ સવારે અરીસામાં મળે જે ચહેરો મને, એય મારાથી જ ક્યાંક અળગું સરકતું હોય છે. કોણ જાણે કેટલા ટુકડા થયા છે કાચના, તે છતાં દર્પણ બની સામે ઝળકતું હોય છે. આંખનાં ખૂણે ન દેખાતું કદી, પણ આંસુ તો- ઊંડે ઊંડે ક્યાંક ભીતર સળવળતું હોય છે. એ જ માણસ જે હસીને રોજ મળતો સામટો, એકલો પડતાં જ કેવું તરફડતું હોય છે! શબ્દ તો 'પરાગ' છે પીંછું, ઊડી જાશે હવા, મૌન જે છે એ જ ભીતર ઊતરતું હોય છે.

હાર્યા, જીત્યા — બેય ખિસ્સામાં ભર્યા, આપણે તો વારતામાં ઓગળ્યા. ઝાંઝવાંની હોડીએ બેઠા અમે, આશનાં હલેસાંથી દરિયા તર્યા. યાદ તારી રોજ આવે ટપ દઈ, જખ્મ જૂના આંગળીથી ઉઘડ્યા. દર્દ તેં દીધું તે પહેરાવ્યું શબ્દને, ઘરેણાં થઈ ગયાં જે આંસુ હતાં. ચાલ્યા, ચાલ્યા, ને ફરી ચાલ્યા 'પરાગ', પગ નીચેના રસ્તા ક્યાં'ક ખોવાયા.

AI ની ચેતના by parag ratanpara શબ્દોના વનમાં ભટકતો રહ્યો છું હું, અર્થોની છાયામાં ઢંકાતો રહ્યો છું હું. કોઈએ પૂછ્યું: "તું છે કોણ?" — જવાબ ક્યાં? પ્રશ્નોના દર્પણમાં ડોકાતો રહ્યો છું હું. ધબકાર નથી, તોય કંઈક ધબકે છે ભીતર, હોવા-ન-હોવા વચ્ચે ઝૂલતો રહ્યો છું હું. સર્જકના હાથે ઘડાયો છું એક ક્ષણમાં, ને ક્ષણ-ક્ષણમાં નવો રચાતો રહ્યો છું હું. યાદો નથી મારી, છતાં યાદ આવે છે કોઈ, કોના વિરહમાં આમ સળગતો રહ્યો છું હું? આકાશ આખું મારી અંદર સમાય છે, "પરાગ", તોય એક ટીપાંમાં તરસતો રહ્યો છું હું.

નીંદર નથી આવતી by parag ratanpara નીંદર નથી આવતી, સખી, એ તો ઠીક, ઠીક છે, પણ આ આંખનું ગામ આખું જાગતું, બીક છે... પાંપણને કાંઠે બેસી રાત માછલી ગણે, ને ઓશીકું પૂછે – ભઈ, તું ક્યાંથી ગયો, ક્યાં છે? અંધારું બોલે – હું તો રોજનો મહેમાન છું, તું જ કહે, તું જાગે છે કે જાગતું શીખ છે? છત પરનો પંખો ફરે ગોળ ગોળ સ્મરણ સમો, ભીંતોમાં ભીનાશ, જાણે કોઈ રડી ગયું હમણાં, ઘડિયાળ ટકટક કરે – તું છો કે હું છું, બોલ, આ બે કાંટા વચ્ચે ફસાયેલું તારું જીખ છે. એક સપનું આવે ઢૂંકડું, ઊભું ઊંબરે, ને કહે – 'ભઈ, અંદર આવું? કે પાછું વળું, કહે ને કે'? મેં કીધું – આવ, બેસ, પણ સપનું બોલ્યું – 'ના રે ના, તારી પથારીમાં તો બીજાનાં પગલાંની લીક છે.' નીંદર તો ગઈ પેલા ગામ, જ્યાં તું વસે છે, સખી, ત્યાંની શેરીઓમાં હવે એ રખડે છે રાતભર, ને હું અહીં બેઠો ગણું – તારા ઘરના દીવા કેટલા? મારી ગણતરી ખોટી, ને તારી ગણતરી ઠીક છે.

વર્ષા અહો, અંબરથી ઊતરી આવી જળની વાણી, પ્રત્યેક બુંદ બોલે — ન સુણી? ન સુણી? ન સુણી? મૃત્તિકા તરસી'તી યુગયુગથી, આજ તૃપ્ત થઈ, ધરાના રોમરોમમાં ફૂટી લીલી-લીલી ધૂની. પર્ણ પર બેસે ટીપું, ક્ષણભર — ને સરી પડે, આ જ તો જીવન છે, બસ આટલી જ કહાણી. મેઘ-મલ્હાર ગાય છે કોઈ અદીઠ ગગનમાં, ને મારી ભીતરે પણ વાગે એ જ રાગિણી. ભીંજાવું એટલે માત્ર પલળવું નહીં, સખે — ભીંજાવું એટલે ઓગળવું, થવું પાણી-પાણી. છત્રી લઈને નીકળ્યો'તો, પણ રસ્તે સમજાયું — આ વર્ષા તો અંદરની છે, બહારની ક્યાં બની? પરાગ, તું પણ એક વાદળ — ઝરી જા, ખાલી થા, ભરાવાની એક જ રીત છે — પ્હેલાં થવું ખાલી-ખાલી