Bir zamanlar yalnızca toprak fethetmeyen; gittiği yere bir inanç, bir hukuk, bir mimari, bir ilim ve hayat tasavvuru taşıyan büyük bir medeniyetin torunlarıyız biz. Asırlar boyunca dünyanın gidişatına tesir etmiş, oyun kurmuş, gerektiğinde oyun bozmuş, şehirler inşa etmiş, ilim merkezleri kurmuş, adalet ve İslâm iddiasını geniş coğrafyalara taşımış bir medeniyetin.. Sonra ne oldu bize peki? Modern dünyanın en büyük başarısı belki de insanımızın elinden toprağını almaktan önce zihnini, hedefini ve hayalini alması oldu. Bize neye hayran kalacağımızı, kime benzeyeceğimizi, neyin peşinden koşacağımızı öğrettiler. Öyle ki insanımızın önüne büyük bir dava değil, popüler kültürün ikonları konuluyor; büyük bir âlim değil, büyük bir yıldız gösteriliyor; uğrunda ömür tüketilecek idealler değil, birkaç saat sonra unutulacak gündemler sunuluyor artık.. Bir futbolcuyu karşılamak için havalimanlarına binlerce insanın akın etmesi, formasının kutsal bir hatıra gibi saklanması, ayağındaki kramponun görülmesinin dahi heyecan vesilesi hâline gelmesi meselenin yalnızca görünen tarafıdır. Bir ünlünün çıktığı yayla, oturduğu taş, yürüdüğü yol bile bir anda anlam kazanabiliyor bu milletin zihin dünyasında. Oturduğu taşı öpen mi ararsın yanına hatıra olsun diye bank koyan mı.. Buradaki asıl felaket futbol değil, insanın hayranlık istidadının ele geçirilmesidir. Çünkü insan kime hayran olursa ona benzemek ister. Kimi büyük görürse çocuklarının onun gibi olmasını arzular. Bir toplumun önüne sürekli futbolcuyu, şarkıcıyı, fenomeni, şöhreti ve tüketimi koyarsanız; bir müddet sonra o toplumun gençlerinden Barbaroslar, Fâtihler, Gelenbevîler çıkmasını bekleyemezsiniz. Zira siz onların gözündeki "büyük insan" tarifini çoktan değiştirmişsinizdir. Bugün popüler kültürün yaptığı tam olarak budur: Düşünmeyen ama takip eden, üretmeyen ama tüketen, bir davası olmayan fakat taraftarlığı olan, dünyaya niçin geldiğini düşünmeyen fakat transfer sezonunu yakından takip eden bir insan tipi üretiyor.. Zihin dünyamız adeta moloz tarlasına çevrilmiş durumda.. Her gün yeni bir görüntü, yeni bir şöhret, yeni bir gündem, yeni bir eğlence.. İnsan zihni o kadar lüzumsuz şeyle dolduruluyor ki artık büyük meseleleri düşünecek boşluk kalmıyor. "Ben kimim, nereden geldim, neye inanıyorum, ne uğruna yaşayacağım ve öldüğümde arkamda ne bırakacağım?" soruları gündemden düşüyor kendi kendine.. Üstelik medya ve popüler kültürün elindeki güç yalnızca insanları oyalamakla sınırlı değil.. Aynı mekanizma bir münkeri normalleştirebilir, mâlâyânîyi cazip gösterebilir, hayâyı küçümsetebilir, şöhreti meziyet hâline getirebilir rahatlıkla. Dün toplumun ayıpladığı bir davranış bugün ekranlar vasıtasıyla özendirilebilir; yarın ise yeni neslin hayat tarzına dönüşebilir birden bire.. Çünkü sürekli gördüğümüz şeye alışır, sürekli alkışlanan şeye özeniriz. Bu sebeple mesele birkaç futbolcudan, birkaç sanatçıdan yahut birkaç sosyal medya fenomeninden ibaret değildir. Mesele, bir milletin önüne kimlerin "rol model" olarak çıkarıldığı meselesidir. Ve bu manzara bütün İslâm dünyası adına acıdır; fakat asırlar boyunca dünyanın gidişatına tesir etmiş bir medeniyetin merkezinde yaşayan bizler için çok daha kahredicidir. Bir zamanlar dünyaya söz söyleyen insanların torunlarının, bugün kendilerine ne söyleneceğini ekranlardan beklemesi.. Bir zamanlar şehirler, medreseler ve medeniyetler kuran insanların torunlarının, bugün bir şöhretin oturduğu taşı kutsarcasına hatıra kabul etmesi.. İnsanı asıl kahreden budur işte.. Çünkü biz yalnızca bazı değerlerimizi kaybetmedik. Bize neyin değerli olduğunu belirleme hakkımızı da kaybettirmeye çalıştılar. Şimdi yapılması gereken, bu topluma neyin değerli olup olmadığını algılatacak olan İslâmî bir şuurun verilmesidir. Moderniteyle iğdiş edilmiş zihinleri İslâm'dan başkası ıslah edemez.